Κειμήλιο 100 χρόνων αντικρίζει το φως της δημοσιότητας!

Ετήσιο εικονογραφημένο εγκυκλοπαιδικό ημερολόγιο με υλικό και πληροφορίες που αφορούν και την περιοχή μας.

Οι στήλες του «Χ», παραδοσιακά δείχνουν μια ιδιαίτερη ευαισθησία στην αξία του έντυπου λόγου και του ποιοτικού βιβλίου γενικότερα. Πολύ δε περισσότερο, όταν αυτό ανασύρεται από το σκονισμένο χρονοντούλαπο της ιστορίας και αφορά και τη δική μας περιοχή, δίνοντας στον ιστορικό ερευνητή του παρόντος πολλές και χρήσιμες πληροφορίες.

Ένα τέτοιο πολύτιμο βιβλίο, δετό με μετάξινη κλωστή αλλά ημικατεστραμένο από την πολυχρησία και το χρόνο, έφερε και παρουσίασε στην εφημερίδα μας γνωστός μας συμπολίτης. Αφορά εικονογραφημένο ημερολόγιο του έτους 1911, τυπωμένο σε τυπογραφείο του Γαλατά της Πόλης. Μάλιστα μας έκανε εντύπωση ότι το εξώφυλλό του είναι τοποθετημένο πάνω σε παλιό επίσης εξώφυλλο άλλου παλιού βιβλίου Γαλλικής γλώσσας της εποχής, κάποιου καθηγητή Χατζηγεωργίου. Η ύλη του είναι ποικίλη και ενδιαφέρουσα. Αναφέρεται στα τεχνολογικά επιτεύγματα της εποχής εκείνης, σε ρήσεις επιφανών ανδρών, σε επιστημονικά άρθρα, σε κοινωνικοπολιτικά θέματα καθώς και σε ενδιαφέρουσες ιστορικές αναφορές. Τέλος περιέχει και ενδιαφέρουσες διαφημίσεις εταιριών, επιχειρήσεων και Τραπεζών, που μόνο στο πρώτο τους βλέμμα εκπλήσσουν. Μεταξύ αυτών και το Βιβλιοχαρτοπωλείο «Ήλιος» της πόλης μας, το οποίο θεωρείται ιστορικό για την ευρύτερη περιοχή από τα παλαιότερα της Ελλάδος. Εξέχουσα πάντως θέση στις σελίδες του κατέχει και ολοσέλιδο άρθρο για τη λειτουργία του Ιμαρέτ εκείνη την εποχή με πολλές λεπτομερείς αναφορές.

Αυτό όμως που κάνει ιδιαίτερη εντύπωση στον αναγνώστη, είναι ότι στο συγκεκριμένο ετήσιο «Ημερολόγιο», διατηρούσε πολλούς συνδρομητές στην πόλη της Καβάλας και στο νησί της Θάσου. Μάλιστα πολλά ονόματα, που σήμερα εξακολουθούν να υπάρχουν στην εποχή μας ως ζώντες απόγονοι, παρατίθενται στο τέλος των σελίδων και έχουν τη δική τους σημειολογική αξία για την τοπική ιστορία. Όμως και σε διάφορα άλλα μέρη της ευρύτερης περιοχής μας όπως η Ανατολική Θράκη και η Μ. Ασία, καθώς και σε άλλες εστίες Ελληνισμού όπως το Κάιρο, η Ιερουσαλήμ, ο Αίνος, η Βαλτιμόρη, η Ν. Αφρική, η Ελβετία κα φαίνεται ότι υπάρχουν τακτικοί συνδρομητές, των οποίων τα ονόματα επίσης αναγράφονται.

Τέλος αρκετά ιστορικά στοιχεία και για τα καπνικά πράγματα της περιοχής μπορούν να σταχυολογηθούν μέσα από τις σελίδες αυτού του πολύτιμου τόμου των 400 σελίδων, που δεν ξεπερνά σε διαστάσεις τα 12 επί 17 εκατοστά και τα οποία θεωρούμε ότι θα πρέπει να τύχουν μιας ενδελεχούς επιστημονικής μελέτης από τα Γενικά Αρχεία του κράτους, εφ’ όσον βέβαια τα ίδια μας το ζητήσουν.

                                                                     ΒΕΡΟΝΙΚΗ

Κατανυκτική λειτουργία στον Αγ. Γεώργιο Βρανοκάστρου

Οι χαμηλές θερμοκρασίες, η υγρασία και η βαριά συννεφιά δεν στάθηκαν εμπόδιο για τους πιστούς του Παγγαίου να λειτουργήσουν, το περασμένο Σάββατο το πρωί, την ερειπωμένη και γκρεμισμένη, αλλά φορτωμένη με τόσες μνήμες, εκκλησία του Αγ. Γεωργίου του Βρανοκάστρου. Μια από τις πιο παλιές – η πρώτη οικοδόμηση ανάγεται στον 6^ο αιώνα και η δεύτερη στον 11^ο αιώνα – εκκλησία της περιοχής η οποία καταστράφηκε το 1763 από τους Τούρκους που έκαψαν τη μονή και έσφαξαν τους 150 περίπου μοναχούς, πριν συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο στην γειτονική μονή της Παναγίας της Εικοσιφίνισας. Η μονή έμεινε κατεστραμμένη και από το χρόνο καλύφθηκε από τα χώματα και την βλάστηση, ωστόσο ζούσε στην μνήμη των ντόπιων της περιοχής. Μέχρι που το 1995 ήρθε η αρχαιολογική σκαπάνη του Νίκου Ζήκου και ανέδειξε τα ερείπια του μοναστηριού.

Πλήθος πιστών συνέρευσαν για την λειτουργία το περασμένο Σάββατο για να τιμήσουν τόσο τον Άγιο, προστάτη του Παλαιοχωρίου, Γεώργιο αλλά και τους νεομάρτυρες που έπεσαν σε εκείνα τα χώματα για την Πίστη τους και την πατρίδα τους. Η λειτουργία και στη συνέχεια το μνημόσυνο για τους νεκρούς μοναχούς τελέστηκε σε κατανυκτική ατμόσφαιρα με την συνοδεία των ύμνων που έψαλαν καλλίφωνοι ψάλτες υπό τη διεύθυνση του μουσικολογιωτάτου μοναχού π. Δανιήλ από την αδελφότητα των Δανιηλαίων στα Κατουνάκια του Αγ. Όρους. Μετά το πέρας της λειτουργίας ο π. Θεοχάρης Καλπάκογλου αναφέρθηκε σε όσα στοιχεία είναι γνωστά για την ιστορία του μοναστηριού και το πλήθος των θαυμάτων του Αγίου Γεωργίου. Στη συνέχεια ο π. Δανιήλ μιλώντας σημείωσε ότι είναι μια πολύ σημαντική ημέρα για τον ίδιο που μετείχε στην λειτουργία γιατί από μικρό παιδί – κατάγεται από το Παλιοχώρι - άκουγε γι’ αυτό το μοναστήρι και τώρα του δόθηκε η ευκαιρία να το επισκεφτεί και να λειτουργήσει. Ευχήθηκε μάλιστα η αρχαιολογική σκαπάνη γρήγορα να συνεχίσει το έργο της και στο περίβολο τη μονή για να αναδείξει και τα υπόλοιπα τμήματα καθώς και τους τάφους του μαρτύρων μοναχών.

Ωστόσο αξίζει να σημειώσουμε ότι αν και έχουν περάσει 16 χρόνια από την ανασκαφή δεν έχει γίνει καμία προσπάθεια για την αναστήλωση και την προστασία των ερειπίων. Το αποτέλεσμα είναι τα καιρικά φαινόμενα να έχουν δημιουργήσει εκτεταμένη φθορά στα τοιχία και να έχουν σχεδόν εξαφανίσει τις αγιογραφία και τον διάκοσμο που αποκαλύφθηκε. Στο παρελθόν οι κάτοικοι ζήτησαν από την Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων να κατασκευαστεί ένα στέγαστρο – όπως αυτό που υπάρχει στους Φιλίππους – για να προστατευθούν τα ευρήματα – αλλά το αίτημα δεν ικανοποιήθηκε. Ωστόσο παραμένει μια επιτακτική ανάγκη. Ο χώρος επίσης απειλείται συνεχώς από την πλούσια βλάστηση του Παγγαίου και προχθές για να μπορέσει τα τελεστεί η λειτουργία παρενέβη ο αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών του Δήμου Παγγαίου Τάκης Ηλιάδης για τον καθαρισμό και τον ευπρεπισμό του χώρου.

Στην Καβάλα 18 έως 20 Μαϊου ο Οικουμενικός Πατριάρχης

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, θα συμμετάσχει στις εορταστικές και λατρευτικές εκδηλώσεις για τη μνήμη της Ισαποστόλου Αγίας Λυδίας της Φιλιππησίας

Ως μοναδική ευκαιρία προβολής του τόπου χαρακτήρισαν ο Σεβασμιότατος κ.κ. Προκόπιος, ο Αντιπεριφερειάρχης Αρχέλαος Γρανάς και ο Δήμαρχος Κωστής Σιμιτσής, την έλευση του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου στην Καβάλα.

«Είναι μεγάλη στιγμή και συγκίνηση και ευχαριστούμε τον Παναγιώτατο που ανταποκρίθηκε με μεγάλη αγάπη και προθυμία στην πρόσκληση που του απηύθυναν πέρυσι οι φορείς της πόλης, του Νομού και της Περιφέρειας και έρχεται τώρα για να μας μεταδώσει τον λόγο του Θεού» τόνισε αρχικά ο κ. Σιμιτσής στη διάρκεια της χθεσινής συνέντευξης Τύπου που παραχωρήθηκε με στόχο να ανακοινωθεί το πρόγραμμα της επίσκεψης.

Ο Αντιπεριφερειάρχη κ Αρχέλαος Γρανάς μιλώντας για την ανάληψη της διοργάνωσης και από την Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας, σημείωσε πως ο ερχομός του κ.κ. Βαρθολομαίου είναι ένα εξαιρετικό γεγονός για την περιοχή μας.

«Από την δική μας πλευρά συμμετέχουμε διαμορφώνοντας τις τελευταίες στιγμές τον εξωτερικό περιβάλλοντα χώρο του Συνεδριακού Κέντρου της Λυδίας.  Στην υποδοχή θα είναι παρών και ο Περιφερειάρχης κ. Γιαννακίδης για να τιμήσουμε τον Πατριάρχη όπως του αρμόζει και να υποστηρίξουμε την Μητρόπολη και τον Δήμο.

Ο Σεβασμώτατος Μητροπολίτης κ.κ Προκόπιος με τον μελίρρυτο λόγο του παρουσίασε εκτενώς το πρόγραμμα των εκδηλώσεων σημειώνοντας πως «αφορμή για την έλευση του Οικουμενικού Πατριάρχου υπήρξε το γεγονός των εγκαινίων του Σύγχρονου Συνεδριακού Κέντρου στο Βαπτιστήριο της Αγίας Λυδίας.

Οι αιτίες όμως ήταν βαθύτερες. Ήταν πόθος και προσδοκία όλων των καβαλιωτών να έρθει και στην πόλη μας. Έπρεπε να έρθει ανάμεσά μας με δεδομένο το άλλο αναμφισβήτητο γεγονός, ότι η πλειοψηφία των κατοίκων είναι οι αδελφοί μας που βίαια ξεριζωθήκαν από τις πατρογονικές εστίες τους, στην Μικρά Ασία, τον Πόντο, την Θράκη και βρήκαν φιλόξενο χώρο να εγκατασταθούν στον τόπο μας γινόμενοι αιμοδότες και συμβάλλοντας στην ανάπτυξή του, μεταφέροντας και όλη την πνευματική και πολιτιστική κληρονομιά που είχαν εκεί όπου ζούσαν».

Το πρόγραμμα της επίσκεψης του κ.κ. Βαρθολομαίου

Η άφιξη του Οικουμενικού Πατριάρχη έχει οριστεί για τις 4μμ της Τετάρτης 18 Μαϊου στο αεροδρόμιο «Μέγας Αλέξανδρος» της Χρυσούπολης, όπου θα του γίνει επίσημη υποδοχή.  Αμέσως μετά ο κ. Βαρθολομαίος θα σταθεί καθ΄ οδόν στη Νέα Καρβάλη, για να προσκυνήσει το σκήνωμα του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου στον ομώνυμο Ναό.  Η επίσημη, παλλαϊκή υποδοχή του θα πραγματοποιηθεί λίγο αργότερα, στην κεντρική πλατεία της Καβάλας (Πλατεία Ελευθερίας) –με τη σχετική προσφώνηση  κι αντιφώνηση- κι από εκεί με τη συνοδεία του κλήρου της πόλης, των εκπροσώπων των Αρχών και του λαού θα μεταβεί πεζή στον Καθεδρικό Ναό του Αποστόλου Παύλου για την επίσημη δοξολογία (γύρω στις 6 το απόγευμα). 

Κατά τη δεύτερη μέρα της παρουσίας του κ. Βαρθολομαίου στην Καβάλα ξεχωρίζει η ανακήρυξή του σε επίτιμο δημότη του δήμου Καβάλας (η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Αρχαιολογικό Μουσείο), όπως και η αναγόρευσή του σε επίτιμο Διδάκτορα του ΤΕΙ Καβάλας, σε σχετική τελετή που θα φιλοξενηθεί στο ΤΕΙ.

Η τελευταία μέρα της επίσκεψης του Πατριάρχη είναι και η πιο βεβαρημένη από πλευράς προγράμματος:

Καθώς την Παρασκευή 20 Μαΐου τιμάται η μνήμη της ισαποστόλου Λυδίας (της πρώτης Ευρωπαίας που βαφτίστηκε Χριστιανή από τον Απόστολο Παύλο, στους Φιλίππους), ο Οικουμενικός Πατριάρχης θα χοροστατήσει το πρωί σε Πατριαρχική Χοροστασία και θα προεξάρξει σε Πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία, όπου θα συλλειτουργήσει και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος.  Το μεσημέρι θα παρακαθίσει σε γεύμα που παραθέτει προς τιμήν του ο Μητροπολίτης Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου κ. Προκόπιος, ενώ για το απόγευμα έχουν προγραμματιστεί τα εγκαίνια του Συνεδριακού Κέντρου «Ο Απόστολος Παύλος», στη Λυδία Καβάλας (πρώην δήμος Φιλίππων).  Αμέσως μετά τα εγκαίνια θα ακολουθήσει η έναρξη του Διεθνούς Διαχριστιανικού Συνεδρίου (που έχει οργανώσει η Μητρόπολη Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου) με θέμα «Παύλος – Φίλιπποι. Δυο Χιλιετίες.  Το ευρωπαϊκό όραμα του Αποστόλου των Εθνών».  Παράλληλα με το Συνέδριο, θα λειτουργεί στον ίδιο χώρο και έκθεση του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας για τις ελληνορθόδοξες εκκλησίες της Κωνσταντινούπολης.

Στη διάρκεια της τριήμερης επίσκεψής του στην Καβάλα, ο κ. Βαρθολομαίος θα έχει συναντήσεις με τους επικεφαλής της Περιφέρειας Ανατ. Μακεδονίας – Θράκης και της Περιφερειακής Ενότητας Καβάλας, του Επιμελητηρίου Καβάλας, αλλά και εκπροσώπους άλλων φορέων, ενώ θα παρακαθίσει σε επίσημα γεύματα και δείπνα που θα παρατεθούν προς τιμήν του.

Έρχεται στην Καβάλα ο Ηλίας Ανδριόπουλος

Μίλησε στο "Χ" για τις "διαδρομές και τους προσανατολισμούς του"

Έρχεται σήμερα στην Καβάλα ο Ηλίας Ανδριόπουλος, καλεσμένος του Συνδέσμου Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών για να τιμηθεί για το έργο και την προσφορά του στο ποιοτικό Ελληνικό τραγούδι και φυσικά για να παραστεί ίδιος στη συναυλία που θα δοθεί προς τιμήν του από το χορωδιακό τμήμα της Στέγης "Συν-ωδή-πόροι". Τη Δευτέρα το βράδυ βρέθηκε στις Σέρρες, στα πλαίσια μεγάλης περιοδείας που πραγματοποιεί σε διάφορες πόλεις της χώρας και τιμήθηκε από το σύλλογο "Ορφέας" και το χορωδιακό του σχήμα, συνοδεία γνωστής Αθηναϊκής ορχήστρας. Το "Χ" βρέθηκε στη γειτονική πόλη και συνομίλησε με τον επιφανή μουσικοσυνθέτη.

"Επ ουδενί τρόπο δεν αρέσκομαι στον χαρακτηρισμό παγκόσμιος ή διεθνής - χαρακτήρα που μου προσήψαν οι εδώ φίλοι του συλλόγου Ορφέας - και ας έχει αυτό να κάνει με τις μεγάλες μου περιοδείες σ΄ όλη την Ευρώπη και την απήχηση που είχαν. Όντως οι συναυλίες στο Λονδίνο, την Κολωνία, στο Παρίσι, την Ελβετία αλλά και αλλού, αποτελούν σημαντικό μέρος της ζωής μου. Όμως αυτό δεν μου επιτρέπει να αναγνωρίζομαι ως παγκόσμιος, αφού ο σκοπός του δικού έργου είναι η ανιδιοτελής συνεισφορά μου στο ποιοτικό Ελληνικό τραγούδι". Κάπως έτσι άρχισε να μας μιλάει ο κ. Ανδριόπουλος και ήταν ευχάριστος, μειλίχιος και γλαφυρός στο λόγο του.

"Φυσικά και αισθάνομαι ευτυχής που με καλούν σε διάφορες πόλεις της χώρας για να με τιμήσουν για το έργο μου και προσπαθώ να ανταποκριθώ πάντα με χαρά και ευχαρίστηση. Παράλληλα αισθάνομαι ευτυχής που αυτό γίνεται επειδή το έργο μου αναγνωρίζεται ως διαχρονικό και χωρίς φθορές στο χρόνο. Σήμερα θεωρώ ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να δημιουργείται έργο που να αντέχει στο χρόνο. Μη ξεχνάτε εξ άλλου ότι ζούμε στην εποχή όπου κατακλυζόμαστε από λογιών - λογιών σκουπίδια. Κάνουμε προσπάθειες για να τα προσπερνάμε χωρίς τραύματα".

"Θεωρώ πολύ σημαντικό σταθμό στη μουσική μου διαδρομή, όλες μου στις συναυλίες που ξεπερνούν κατά πολύ τις 100, όμως ξεχωρίζω αυτές που έδωσα στην Αρχαία Ολυμπία το 1998, στο Λονδίνο παλαιότερα με συνοδεία επιφανούς φιλαρμονικού σχήματος, πρόσφατα πριν από λίγα χρόνια στο Ηρώδειο και τέλος στους Δελφούς σε μια αξέχαστη και πρωτόγνωρη εμπειρία".

" Με τον μαέστρο σας, τον πολύ αξιόλογο χοράρχη κ. Κατιώνη που όπως μαθαίνω κάνει εξαιρετική δουλειά, μιλάω τακτικά τον τελευταίο καιρό και είμαι ενημερωμένος για τη βραδυά που ετοιμάζετε προς τιμήν μου στην Καβάλα και βέβαια για τις προσπάθειες που καταβάλει ο ΣΦΓΤ για τον πολιτισμό της πόλης σας".    

Γεωργία Μπακάλη για «επιστολή» Κωστή Σιμιτσή

Ουδέποτε έλαβα τέτοια επιστολή!

Απάντηση στον ισχυρισμό του δημάρχου Καβάλας σχετικά με τα αρχεία του Μουσείου Καπνού

Με αφορμή τα όσα υποστήριξε ο δήμαρχος Καβάλας Κωστής Σιμιτσής στην προχθεσινή συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Καβάλας στην συζήτηση για το αρχείο του Μουσείου Καπνού αλλά και σε επιστολή του προς το «Χ» την οποία και δημοσιεύσαμε χθες, λάβαμε την απάντηση της ερευνήτριας του ΑΠΘ Γεωργίας Μπακάλη. Απέναντι στους ισχυρισμούς του κ. Σιμιτσή ότι απέστειλε επιστολή με την οποία της γνώριζε ότι έχει δυνατότητα να πάρει αντίγραφα των αρχείων που την ενδιαφέρουν η κ. Μπακάλη απαντάει πολύ απλά ότι ποτέ δεν έλαβε την επιστολή του – που όπως σημειώσαμε και σε άλλη στήλη στην σελίδα 3 – όσο και αν αναζητήσαμε δεν την βρήκαμε, αφού το γραφείο του δεν μας την παρέδωσε.

Αναλυτικά η επιστολή της κ. Μπακάλη έχει ως εξής:

Προς την εφημερίδα ΧΡΟΝΟΜΕΤΡΟ

Αξιότιμε κύριε Διευθυντή,

Με πολύ μεγάλη έκπληξη αλλά και πολλή χαρά πληροφορήθηκα ότι ο δήμαρχος κ. Σιμιτσής μου είχε στείλει επιστολή, στην οποία μου παραχωρούσε το δικαίωμα να δω τα αρχεία του Μουσείου Καπνού˙ μεγάλη έκπληξη, διότι ουδέποτε έλαβα τέτοια επιστολή, αλλά και μεγάλη χαρά, διότι  ο κ. δήμαρχος βεβαιώνει έτσι ότι δεν θα είναι πια απροσπέλαστα τα πολύτιμα για την έρευνά μου αρχεία. Σίγουρα, αν είχε αποσταλεί αυτή η επιστολή που έγραψε ο κ. δήμαρχος και την είχα λάβει, δεν θα υποχρεωνόμουνα να καταφεύγω συνεχώς στις αρχειακές μονάδες της Αθήνας  –με όλο το αναπόφευκτο οικονομικό κόστος και την ταλαιπωρία– αναζητώντας υλικό για το καπνεργατικό ζήτημα της Καβάλας. Προπάντων όμως θα απέφευγα την οδυνηρή εμπειρία να εκλιπαρώ για πρόσβαση στα αρχεία του Μουσείου Καπνού, να αντικρίζω κυριολεκτικώς κλειστές πόρτες και να εισπράττω όχι μόνο αρνήσεις αλλά και χλευασμό.

Δεν ζήτησα ούτε ζητώ καμιά προνομιακή μεταχείριση. Ζητώ απλώς να εξυπηρετηθώ σύμφωνα με όσα προβλέπονται από το Καταστατικό λειτουργίας του Μουσείου Καπνού. Και επειδή για μένα προέχει να ανοίξουν οι πόρτες των αρχείων, σύμφωνα με  όσα προβλέπονται από το Καταστατικό, παρακαλώ θερμότατα, τον κ. δήμαρχο να κοινοποιήσει, έστω και καθυστερημένα, την τόσο θετική αυτή απόφασή του στους υπευθύνους του Μουσείου Καπνού, ώστε να με δεχτούν. Δεν θα άντεχα την αλγεινή διάψευση μιας ακόμη μάταιης επίσκεψης στο Μουσείο Καπνού.

Με εκτίμηση

Γεωργία Μπακάλη

Στοχοποιείται ο Σάββας Εμινίδης - Από τουρκόφωνη εφημερίδα της Θράκης

Με αφορμή την Ερώτηση που κατέθεσε στη Βουλή για το Κέντρο Έρευνας Οθωμανικής Ιστορίας»

Μια άνευ προηγουμένου επίθεση δέχθηκε ο καβαλιώτης βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Σάββας Εμινίδης από την τουρκόφωνη εφημερίδα της Θράκης Birlik. Συγκεκριμένα στο φύλλο της 3^ης  Μαίου η εν λόγω εφημερίδα δημοσίευσε το παρακάτω κείμενο:

Επερώτηση του βουλευτή Καβάλας για το ¨Κέντρο Έρευνας Οθωμανικής Ιστορίας¨

Αναφέρεται πως ο κυβερνητικός βουλευτής ΠΑΣΟΚ Καβάλας Σάββας Εμινίδης υπέβαλε επερώτηση στους υπουργούς σχετικά με το ¨Κέντρο Έρευνας Οθωμανικής Ιστορίας¨. Είναι γνωστό πως ο Εμινίδης κατάγεται από οικογένεια που μετανάστευσε από την περιοχή Σεμπίν-Καραχισάρ της Μαύρης Θάλασσας στο χωριό Χαλκερό της Καβάλας.

Αναφέρεται πως ρωτάει αν έχει εγκριθεί η ίδρυση του Κέντρου Έρευνας Οθωμανικής Ιστορίας¨ από το ινστιτούτο Μωχάμετ Άλη (ο καταγόμενος από την Καβάλα Μεχμέτ Αλή Πασάς), από ποιόν φορέα εγκρίθηκε, με βάση ποιο καταστατικό και αν είναι γνωστές ή όχι οι πηγές χρηματοδότησης.

Ο Εμινίδης απευθύνει την ερώτηση του στον ΥΠΕΞ της Ελλάδας, στην υπουργό Παιδείας, και στον υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού.

Μετά τα σενάρια που εμφανίστηκαν από κάποιους κύκλους που θορυβήθηκαν από την διαμονή του Τούρκου ΥΠΕΞ στο Ιμαρέτ στην Καβάλα και την επίσκεψη του στο κτίριο, συνεχίζεται η βροχή των επερωτήσεων.

Το θέμα είχε τεθεί από επερωτήσεις που υπέβαλαν βουλευτές εκτός Καβάλας του ΛΑΟΣ.

Δεν μπορούμε να καταλάβουμε αυτό. Δηλαδή πίσω από όλες τις επισκέψεις κρατικών αξιωματούχων της Τουρκίας στην Ελλάδα πάντα υποκρύπτεται η ιμπεριαλιστική της πολιτική ; Δηλαδή δεν μπορούνε να έρχονται και να επισκέπτονται σαν μουσαφίρηδες ;

Η εφημερίδα Μπιρλίκ λέει το εξής. Αν αναζητείτε διάφορα πίσω από τις επισκέψεις της Τουρκίας στην περιοχή και τις αντιμετωπίζετε ως υλικό για την εσωτερική πολιτική, μη με παρεξηγήσετε αλλά από εσάς προκοπή δεν έχει.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάνοντας τις λειτουργίες στις οποίες μετέχετε στο μοναστήρι στα Σούρμενα (Παναγία Σουμελά) και στις άλλες περιοχές έχετε και άλλες σκέψεις ;

Γινόμαστε κωμικοί. Κωμικοιοιοιοί !

Μετάφραση κειμένου από TourkikaNea.gr

Το αρχείο του Μουσείου Καπνού στο Δημοτικό Συμβούλιο

Είναι στην διάθεση των ερευνητών

Ανακοίνωσε χθες ο δήμαρχος Καβάλας Κωστής Σιμιτσής

Το θέμα του αρχείου του Μουσείου Καπνού ήταν από τα πρώτα θέματα που έθιξε στην χθεσινοβραδινή συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου ο δήμαρχος Καβάλας Κωστής Σιμιτσής. Συγκεκριμένα ο κ. Σιμιτσής, ανακοίνωσε ότι απέστειλε απάντηση στην ανοιχτή επιστολή των καθηγητών του ΑΠΘ στην οποία μεταξύ άλλων σημειώνει ότι περιβάλει με τιμή και σεβασμό την προσπάθεια του Γιάννη Βύζικα να οργανώσει το Μουσείο Καπνού, οποιαδήποτε ιστορικά στοιχεία είναι αναγκαία για την ιστορική έρευνα θα τα έχουν σε αντίγραφα. Επίσης αναφερόμενος ο κ. Σιμιτσής στον κ. Βύζικα – ο οποίος χθες και τυπικά υπέβαλε την παραίτησή του από τη θέση του προέδρου του Μουσείου Καπνού – σημείωσε ότι δικαίωσε την επιλογή του Στάθη Εριφυλλίδη να τον τοποθετήσει σε αυτή τη θέση, αλλά και την επιλογή της δική του διοίκησης να τον διατηρήσει. Στο μέλλον – όπως είπε – θα τον αξιοποιήσει σε κάποια άλλη θέση.

Απαντώντας σε ερώτηση του επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης Θόδωρου Καλλιοντζή αν το αρχείο ανήκει στο Μουσείο Καπνού ή στον Γιάννη Βύζικα, ο κ. Σιμιτσής απάντησε ότι ανήκει στο Μουσείο Καπνού και θα γίνει πλήρης καταγραφή για την διαδικασία της παράδοσης παραλαβής. Στην συνέχεια όπως είπε ο δήμαρχος Καβάλας θα προσληφθούν άνεργοι επιστήμονες από το πρόγραμμα της Κοινωνικής Εργασίας για να το ταξινομήσουν και να το αρχειοθετήσουν.

Σε παρέμβασή του ο πρώην δήμαρχος Στάθης Εριφυλλίδης χαρακτήρισε πολύ σημαντικό το έργο του κ. Βύζικα στο Μουσείο Καπνού και ζήτησε να επιστραφεί η επιστολή των καθηγητών του ΑΠΘ ως απαράδεκτη με την υποσημείωση ότι γνωρίζουμε να προστατεύουμε τον πολιτισμό της πόλη μας. Για τον κ. Βύζικα παρενέβη και ο Άρης Βέρρος ζητώντας να τιμηθεί για την προσφορά του στην πόλη με την δημιουργία του Μουσείου Καπνού.

Καυγάς για τα προνοιακά επιδόματα και το δημοτικό ραδιόφωνο

Δεν έλειψαν οι στιγμές έντασης από την χθεσινή συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου. Η πρώτη σημειώθηκε όταν ρώτησαν σύμβουλοι της αντιπολίτευσης (Άρης Βέρρος και Βασίλης Λιόγκας) τον κ. Σιμιτσή για το λόγο που καθυστερεί η καταβολή των προνοιακών επιδομάτων. Απαντώντας ο κ. Σιμιτσής σημείωσε ότι οι δικαιούχοι είναι 870 άτομα και γίνεται ένας έλεγχος για να αποδειχθεί ποιοι είναι οι πραγματικά άποροι, επίσης σημείωσε ότι έτσι όπως είναι το σύστημα θα εμφανιστούν και πολλοί αγρότες από το τέως Δήμο Φιλίππων που δηλώνουν λόγω επαγγέλματος χαμηλά εισοδήματα αλλά δεν είναι αυτό η πραγματική εικόνα, για να διεκδικήσουν τα επιδόματα. Πρόσθεσε δε ότι αυτό γίνεται από ένα υπάλληλο και χρειάζεται χρόνο για να ολοκληρωθεί ο έλεγχος.

Στο σημείο αυτό επιτέθηκε ο κ. Βέρρος λέγοντας ότι με αυτή τη λογική τα επιδόματα που δόθηκαν προεκλογικά δεν κάλυψαν πραγματικές ανάγκες και στη συνέχεια ο καυγάς επεκτάθηκε.

Λίγο αργότερα ο δημοτικός σύμβουλος της αντιπολίτευσης Γιάννης Εμανουηλίδης έθεσε θέμα για την τύχη του δημοτικού ραδιοφώνου και την διαφαινόμενη παραχώρησή του σε ιδιώτη, χωρίς απόφαση του δημοτικού συμβουλίου. Απαντώντας ο κ. Σιμιτσής τόνισε ότι θα γίνει με απευθείας ανάθεση και είναι αποκλειστικά δική του απόφαση. Με συνέπεια να εισπράξει την φραστική επίθεση του Θόδωρου Καλλιοντζή.

Απάντηση του δημάρχου Καβάλας Κωστή Σιμιτσή

Εμπιστεύομαι και στηρίζω τον Γιάννη Βύζικα

Ωστόσο θέτει τα αρχεία στη διάθεση 

των ερευνητών!!!

Συνέχεια στο ρεπορτάζ της περασμένης Πέμπτης για το θέμα του αρχείου Καπνού με την επιστολή που λάβαμε από το δήμαρχο Καβάλας Κωστή Σιμιτσή. Παραθέτουμε αυτούσια την επιστολή, με την υποσημείωση ότι ο κ. Σιμιστής αποφεύγει να απαντήσει στα ερωτήματα που του θέσαμε και τα οποία κατά κάποιο τρόπο τα διατυπώνουμε και στο σημερινό μας κείμενο. Όσο για την επισήμανση του ότι τα αρχεία είναι στη διάθεση των ερευνητών μένει να το δούμε να γίνεται πράξη. Τότε θα είμαστε οι πρώτοι που θα του αναγνωρίσουμε την τήρηση της νομιμότητας:

Κύριε Διευθυντά,

Αναφορικά με τα όσα γράψατε στο φύλλο της Πέμπτης 5 Μαϊου   για το βιβλίο που εξέδωσε ο πρόεδρος του Δημοτικού Μουσείου Καπνού κ. Γιάννης Βύζικας έχουμε να σας επισημάνουμε τα ακόλουθα:

Ο κ. Βύζικας όλα αυτά τα χρόνια με την ιδιότητα του προέδρου του Δημοτικού Μουσείου Καπνού Καβάλας έχει κάνει καταπληκτική δουλειά. Προσέφερε στην πόλη και στο Μουσείο Καπνού όσο λίγοι και για το λόγο αυτό του αξίζουν συγχαρητήρια.

Αναγνωρίζοντας την πολύτιμη συμβολή του στη διατήρηση και διάδοση της τοπικής ιστορίας και του πολιτισμού μας ο Δήμος Καβάλας συνεχίζει να τον εμπιστεύεται και να τον στηρίζει.

Όσον αφορά το θέμα που έχει ανακύψει με την κ. Γεωργία Μπακάλη και την έρευνα που διεξάγει θα πρέπει να επισημανθεί ότι κάθε ιστορικός ερευνητής μπορεί να ζητήσει αντίγραφα από διάφορα αρχεία του Δήμου Καβάλας και των εξαρτημένων από αυτόν φορέων και τα στοιχεία αυτά θα του δοθούν εφόσον υπάρχουν και είναι διαθέσιμα στο κοινό.

Ο δήμαρχος Κωστής Σιμιτσής όταν ανέκυψε το όλο θέμα απέστειλε σχετική επιστολή στην κ. Μπακάλη με την οποία της ζητούσε να του κάνει γνωστά ποια στοιχεία από το αρχειακό υλικό του Δήμου Καβάλας της ήταν απαραίτητα για την ολοκλήρωση της εργασίας της. Ωστόσο η κ. Μπακάλη δεν απάντησε στην επιστολή.

Απάντηση στις δηλώσεις του τέως προέδρου του Μουσείου Καπνού

Αιδώς Αργείοι!!!

Λίγη ντροπή δεν βλάπτει

Με αφορμή την … «αποστομωτική» απάντηση του κ. Βύζικα  στην επιστολή διαμαρτυρίας των καθηγητών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Οδηγός, ο οποίος οδηγεί σκνίπα στο μεθύσι, χάνει τον έλεγχο, παρεκκλίνει από την πορεία του και …εφορμά πάνω σε δέντρο. Για καλή του τύχη διασώζεται και οι αστυνομικοί που σπεύδουν στον τόπο του ατυχήματος, εκπλήσσονται, καθώς τον βρίσκουν να έχει απεγκλωβιστεί από το αυτοκίνητο και σε έξαλλη κατάσταση να βρίζει και να κλωτσά το δέντρο που του… έφραξε το δρόμο!!!

Το παραπάνω ανεκδοτολογικό περιστατικό μας θύμισε συνειρμικά η απάντηση που έδωσε ο  κ. Βύζικας στην ανοιχτή επιστολή διαμαρτυρίας των πανεπιστημιακών καθηγητών, απάντηση που δημοσιεύτηκε σε φιλική του τοπική εφημερίδα. Ο κ. Βύζικας αντί να ζητήσει συγγνώμη ως όφειλε, αντί να δώσει εξηγήσεις και να προσπαθήσει έστω να δικαιολογήσει τις αντιδεοντολογικές και παράνομες πρακτικές του ως Προέδρου του Μουσείου Καπνού, ζητά και τα ρέστα! « Ήλπιζα οι καθηγητές με την επιστολή τους να με ευχαριστήσουν που διευκόλυνα το έργο τους με την τρίτομη έκδοση που εξέδωσα», απαντά ξεπερνώντας σε θράσος και απερισκεψία τον μεθυσμένο οδηγό. Μόνο που ο κ. Βύζικας δεν τελεί υπό το καθεστώς μέθης. Ομιλεί και πράττει με πλήρη νηφαλιότητα. Γι’ αυτό και εγείρει το αναπόφευκτο ερώτημα: Ο κ Βύζικας, ο οποίος  θέλει να προβάλλεται ως ένα σοβαρό και αξιόπιστο δημόσιο πρόσωπο, έχει δικαίωμα να διεκδικεί το ακαταλόγιστο;

Αμείλικτο το ερώτημα που δεν αφορά μόνο στενά, προσωπικά τον κ. Βύζικα αλλά και όλα τα  πρόσωπα που διαχειρίστηκαν από πόστα ευθύνης δημόσια αγαθά και αποδείχτηκαν, πολλοί από αυτούς, απολύτως ακατάλληλοι, οδηγώντας τον τόπο με την ανευθυνότητα του μεθυσμένου οδηγού,  στον εκτροχιασμό που βιώνουμε σήμερα. Γι’ αυτό και κρίνεται για όσα κάνει αλλά και όσα δηλώνει.

Επομένως, η αναφορά μας στον κ. Βύζικα είναι γενικευτική. Στο πρόσωπό του καταγγέλλουμε όλους εκείνους που αναρριχήθηκαν σε παραταξιακούς μηχανισμούς των κυρίαρχων κομμάτων, αναλαμβάνοντας δημόσιες θέσεις. Κι αυτή η ανέλιξη δεν αφορά μόνο τους ισχυρούς του  Αθηναϊκού Κέντρου αλλά και όλους αυτούς που δραστηριοποιήθηκαν ως καθεστωτικά στελέχη, δημιουργώντας ισχυρές διαπλοκές και ισχυρότατα ερείσματα στις τοπικές κοινωνίες όπου έδρασαν. Η καθεστωτική αντίληψη και πρακτική τους έγκειται στο γεγονός ότι θέτοντας σε πρώτη μοίρα το κομματικό και προσωπικό συμφέρον, και απολαμβάνοντας υψηλή προστασία από άλλα στελέχη της ίδιας συνομοταξίας,  έχουν βαθμιαία διολισθήσει σε πρακτικές όπου η συναλλαγή, η διαπλοκή, η αδιαφάνεια και η καταπάτηση της νομιμότητας είναι συνηθισμένο φαινόμενο. Με την αλαζονεία της εξουσίας, αισθάνονται στο πόστο τους ως απόλυτοι οικοδεσπότες που επιδίδονται σε καθημερινό πανηγύρι αυθαιρεσίας, θεωρώντας ότι δικαιούνται να είναι υπεράνω του νόμου, ενθαρρυμένοι από την ανοχή και τη βεβαιότητα της ατιμωρησίας.

- Υπεράνω του νόμου είναι ένας δημόσιος λειτουργός ο οποίος παραβιάζει απροκάλυπτα το καταστατικό του δημόσιου φορέα, στον οποίο μάλιστα διορίστηκε ως πρόεδρος με βασική αποστολή να …προωθεί  τους σκοπούς του καταστατικού (!!!).

- Υπεράνω του νόμου δρα ένας δημόσιος λειτουργός όταν αγνοεί απροκάλυπτα τις επανειλημμένες γνωματεύσεις του Συνηγόρου του Πολίτη που τον καλούν να συμμορφωθεί.

- Υπεράνω του νόμου και υπεράνω πάσης δεοντολογίας είναι ο δημόσιος λειτουργός ο οποίος γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του την έγγραφη διαμαρτυρία 84 καθηγητών Πανεπιστημίων της Ελλάδας και του εξωτερικού που του ζητούν να κάνει το απολύτως αυτονόητο: να πειθαρχήσει στο καταστατικό λειτουργίας της υπηρεσίας του.

Η έκπληξη

Ο Πρόεδρος του Μουσείου Καπνού τα διέπραξε όλα αυτά κατ’ εξακολούθησιν, χωρίς  δυστυχώς να ενοχληθεί κανείς, από αυτούς που είχαν τη συνευθύνη για τη λειτουργία του Μουσείου Καπνού!!! Έχοντας συγκεντρώσει με αξιοθαύμαστη πράγματι ενεργητικότητα ένα πλούσιο αρχειακό υλικό (τουλάχιστον 2000 μοναδικά βιβλία, φωτογραφίες και πρωτογενή έγγραφα για την ιστορία του καπνού της πόλης μας),  το κρατά εδώ και χρόνια πεισματικά απροσπέλαστο στο κοινό και στους μελετητές. Κι όμως το καταστατικό του Μουσείου Καπνού αναφέρει (άρ. 2 παρ. 6) ότι σκοπός του Μουσείου είναι «η προσέλκυση ερευνητών, επιστημόνων και ινστιτούτων που ασχολούνται με το καπνικό ζήτημα». Ο κ. Βύζικας δικαιολογούσε τη στάση του αυτή με το επιχείρημα ότι το πλούσιο αρχειακό υλικό είναι αταξινόμητο.

Μέχρι που ήλθε η έκπληξη, η οποία κονιορτοποίησε το επιχείρημα του κ. Βύζικα και μας αφύπνισε από τις καθησυχαστικές δικαιολογίες του. Ως γνωστόν, πρόσφατα κυκλοφόρησαν τρεις πολυτελείς τόμοι για τον καπνό με συγγραφέα τον κ. Βύζικα, όπου παραθέτει πλούσιο αρχειακό υλικό από το Μουσείο Καπνού!!! Το αρχειακό υλικό επομένως που το κρατούσε απροσπέλαστο, το διέθεσε αποκλειστικά για τον εαυτό του και πιστοποίησε αυτήν την προνομιακή μεταχείριση εκδίδοντας τρίτομο έργο! Πρόκειται μάλλον για τον πιο απροκάλυπτο αυτοδιασυρμό που διέπραξε μέχρι σήμερα δημόσιο πρόσωπο στην Καβάλα, εφόσον έτσι πιστοποίησε ότι το κρυμμένο μέχρι τώρα αρχειακό υλικό το μεταχειρίστηκε ως προσωπική ιδιοκτησία. Έτσι λοιπόν έπεσαν οι μάσκες, πράγμα που προκάλεσε την εύλογη επιστολή-αντίδραση των πανεπιστημιακών καθηγητών. Είδαμε τη θρασύτατη απάντηση που έδωσε ο κ. Βύζικας, απάντηση βέβαια που δεν θίγει την ουσία αλλά εξαντλείται σε επικοινωνιακούς φανφαρονισμούς, παρακάμπτοντας το πρόβλημα και θεωρώντας ότι απευθύνεται σε ηλίθιους. Απαιτεί από τους πανεπιστημιακούς καθηγητές να τον… ευχαριστήσουν(!!) «που διευκόλυνε το έργο τους»! Πώς το διευκόλυνε; Κρατώντας κλειστό το αρχείο και χλευάζοντας (όπως έκανε προ διετίας) το αίτημά τους να ανοίξει το αρχείο στους ερευνητές από το ΑΠΘ;  "Ας έκαναν την έρευνα οι ίδιοι", συνεχίζει ακάθεκτος με το γνωστό αυτάρεσκο ύφος του.

  Η απάντηση του κ. Βύζικα αποκαλύπτει την πλήρη σύγχυση στην οποία βρίσκεται, ώστε να     έχει χάσει,  ακριβώς όπως ο μεθυσμένος οδηγός, την αίσθηση της πραγματικότητας. Ακριβώς επειδή λειτουργεί με τη συνείδηση του καθεστωτικού στελέχους που διαχειρίζεται με φεουδαρχική αντίληψη του πόστο του («Εγώ έφτιαξα το Μουσείο, δικαιούμαι να κάνω ό,τι θέλω»), δεν αντιλαμβάνεται τα σαφή αλλά εξαιρετικά ευαίσθητα όρια ανάμεσα στη δημόσια ιδιότητα του Προέδρου του Μουσείου Καπνού (που συλλέγει από τους δωρητές και διαχειρίζεται υλικό για το Μουσείο) και του ερευνητή ιδιώτη που αξιοποιεί αρχεία για την έρευνά του. Στο μυαλό του κ. Βύζικα, όπως φαίνεται από την απάντηση του, αυτές οι ιδιότητες συνυπάρχουν αξεδιάλυτες. Πρόκειται για μια επικίνδυνη σύγχυση, κοινότοπη σ’ όλα αυτά τα καθεστωτικά στελέχη που θεωρούν πως έχουν αυτονόητο δικαίωμα να εκμεταλλεύονται το δημόσιο πόστο τους για άντληση κάθε είδους προσωπικής ωφέλειας. Αυτή η καθόλου τυχαία σύγχυση εκκολάπτεται με ανοχές, συγκαλύψεις, διαπλοκές, κτλ, κτλ και δυστυχώς γιγαντώνεται με την αμήχανη παθητικότητα όλων ημών των πολιτών, όχι μόνο στην Καβάλα. Την απόληξη της πρακτικής αυτής την πληρώνουμε όλοι: και όσοι ευωχήθηκαν στο πάρτι της ρεμούλας και όσοι συνεχίζουν να διάγουν εντίμως «με τον σταυρό στο χέρι»… Ο κ. Βύζικας λοιπόν αντικρούει στους πανεπιστημιακούς καθηγητές με επιχειρηματολογία νηπίου, προσβάλλοντας βάναυσα τη νοημοσύνη μας.

Ιδιοκτησία του το αρχείο;

Το ενδιαφέρον μας για την υπόθεση των αρχείων του Μουσείου Καπνού παραμένει αμείωτο, γιατί το πλουσιότατο και μοναδικό για καπνικά θέματα αρχειακό υλικό αποτυπώνει την πιο λαμπρή περίοδο της ιστορίας της Καβάλας, περίοδο που περιμένει τους ερευνητές για να φωτιστεί. Ε, λοιπόν αυτό το αρχείο δεν το ξέρει κανείς παρά μόνο ο κ. Βύζικας! Το συγκέντρωσε, είναι αλήθεια με πολύ μόχθο, όμως ουδείς γνωρίζει αν το έχει διαχειριστεί με τη στοιχειώδη αρχειονομική δεοντολογία, αυτονόητη για τον κοινό νου: όταν περιέρχεται στην ευθύνη μιας  αρχειακής μονάδας , όπως είναι το Μουσείο Καπνού, αρχειακό υλικό (είτε από ιδιώτες είτε από άλλους φορείς), το υλικό αυτό καταγράφεται επίσημα και δίνεται σχετικό έγγραφο στους δωρητές, ώστε να γνωρίζουν αυτοί αλλά και το μουσείο τι υλικό κατατέθηκε. Υπάρχουν τέτοια έγγραφα για όλο το αρχειακό υλικό; Αν έχει χαθεί, αν έχει διολισθήσει σε άλλα χέρια μέρος έστω του υλικού, αν  ο κ. Βύζικας θα ήθελε να κρατήσει ένα μέρος του υλικού αυτού (το κράτησε ζηλότυπα ως προσωπική ιδιοκτησία για χρόνια, γιατί τώρα να το αποχωριστεί;) πώς μπορεί αυτό να διαπιστωθεί και πολύ περισσότερο να αποκατασταθεί;

Το ερώτημα δεν είναι μόνο θεωρητικό: Επίκειται η παράδοση του υλικού του Μουσείου Καπνού στον νέο φορέα σε μερικές μέρες. Θα  γίνει άραγε αυτή η παράδοση-παραλαβή με τη λογική του άρπα κόλα ή με την προβλεπόμενη από το νόμο και τη δεοντολογία διαδικασία; Η  μέχρι τώρα πείρα έδειξε ότι ούτε το Δημοτικό Συμβούλιο ούτε ο Δήμαρχος ούτε δυστυχώς και το Δ.Σ του Μουσείο Καπνού έδειξαν ενεργό ενδιαφέρον και ευαισθησία για τη διαχείριση του αρχειακού υλικού, αφήνοντας το στην απόλυτη διάθεση του κ. Βύζικα. Γι’ αυτούς το Μουσείο Καπνού ήταν αποκλειστικά και μόνο ένα πρωτότυπο Μουσείο, στολίδι για την Καβάλα, πόλος έλξης, και προπάντων αστραφτερή βιτρίνα που την έδειχναν, σπεκουλάροντας για προσωπικό κύρος,  στους  κάθε είδους μεγαλοσχήμονες που επισκέπτονταν την πόλη.

Το  μοναδικό στην πόλη μας θεματικό Μουσείο, το Μουσείο Καπνού, μπορεί να είναι πράγματι ένα στολίδι, σε όποιο οργανισμό και αν υπαχθεί. Μένει να αποκατασταθεί η νομιμότητα και να το πλαισιώσουν άνθρωποι με γνώση ήθος και προσήλωση στη νομιμότητα και διαφάνεια. Σε ένα τέτοιο καθεστώς ο κ. Βύζικας θα μπορούσε να έχει θέση, εφόσον λογοδοτήσει, ως οφείλει, με την επικείμενη παράδοση του υλικού του Μουσείου. Αν αποκηρύξει τις αυθαιρεσίες του, αν παραδώσει έγκυρα και αξιόπιστα όλο το υλικό που παρέλαβε, εμείς θα επιδοκιμάσουμε και δεν θα έχουμε πλέον κανένα λόγο να τον στηλιτεύουμε. Έχει δουλέψει για το Μουσείο και μια θέση του ανήκει, θέση βέβαια από την οποία δεν θα μπορεί να συνεχίσει να είναι πάλι φεουδάρχης του Μουσείου…  

Οι καθηγητές Ιστορίας του ΑΠΘ - Εγκαλούν δήμαρχο και δημοτικούς συμβούλους

Τους ζητάνε να παρέμβουν – έστω και τώρα – γα τη σωτηρία του «απαγορευμένου αρχείου» του Μουσείου Καπνού

Με χθεσινή τους παρέμβαση καθηγητές της Ιστορίας από το  ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ εκφράζουν την αγωνία τους για την τύχη του αρχείου του Μουσείου Καπνού και καλούν τόσο το δήμαρχο Καβάλας Κωστή Σιμιτσή όσο και τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου να συμμορφωθούν με τις καταδικαστικές γνωμοδοτήσεις του Συνήγορου του Πολίτη, σχετικά με την αυθαίρετη απαγόρευση πρόσβασης της ιστορικού και ερευνήτριας Γεωργίας Μπακάλη στο αρχείο και τους ζητούν να αποδεχθούν την εφαρμογή της  νομιμότητας. Παράλληλα υπενθυμίζουν οι υπογράφοντες την επιστολή, τα όσα είχαν καταγγελθεί από τους 84 πανεπιστημιακούς, πριν από δύο χρόνια, το Μάϊο του 2009, σχετικά με τον τρόπο διαχείρισης του αρχείου του Μουσείου Καπνού από τον πρόεδρό του Γιάννη Βύζικα. Οι καθηγητές που υπογράφουν την χθεσινή ανοιχτή επιστολή, από το  ΤΜΗΜΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ – ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΜΕΑΣ ΝΕΟΤΕΡΗΣ & ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑΣ    κατηγορούν τον κ. Βύζικα ότι «αγνόησε επιδεικτικά τις καταδικαστικές εις βάρος του γνωμοδοτήσεις του Συνηγόρου του Πολίτη και  συμπεριφέρθηκε ως ιδιοκτήτης του Μουσείου, του οποίου προΐσταται» και αφού θυμίζουν το πόσο ανεκτίμητο είναι το αρχείο ζητούν έστω και τώρα να επιτραπεί η μελέτη του από τους ειδικούς. Η επιστολή μεταξύ άλλων ζητάει από τους αιρετούς να σεβαστούν τόσο τη νομιμότητα όσο και την, συνταγματικά κατοχυρωμένη, επιστημονική έρευνα, ενώ τους καταγγέλλει ότι με τη στάση τους άφησαν ένα πολύτιμο αρχείο «στην ανεξέλεγκτη διαχείριση ενός ερασιτέχνη ιστορικού».

Η επιστολή αυτή συντάχθηκε μετά τα τελευταία δημοσιεύματα στο «Χ» αλλά και στον Αθηναϊκό Τύπο, τα οποία ήρθαν ως φυσική συνέπεια της έκδοσης του τρίτομου έργου του κ. Βύζικα «ΚΑΒΑΛΑ Η ΜΕΚΑ ΤΟΥ ΚΑΠΝΟΥ», για την συγγραφή του οποίου άντλησε υλικό από τα «απαγορευμένα αρχεία» και τα οποία παραθέτει κατά τελείως αντεπιστημονικό τρόπο. Στο σημείο αυτό να σημειώσουμε ότι μετά το προχθεσινό δημοσίευμα του «Χ» πηγές από το περιβάλλον του δημάρχου Καβάλα κ. Σιμιτσή μας ενημέρωσαν ότι τις προσεχείς ημέρες θα περιμένουμε απαντήσεις στα ερωτήματα που τους θέσαμε!

Αναλυτικά το κείμενο της επιστολής έχει ως εξής:

                                                                                        

                                                                                                                                                                                                      ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ  ΔΗΜΑΡΧΟ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΒΑΛΑΣ

                                                                                         

                                                                                                                      

Αξιότιμοι Κύριοι,

                Από πρόσφατα δημοσιεύματα τόσο του τοπικού όσο και του αθηναϊκού Τύπου, επιβεβαιώθηκαν περίτρανα οι φόβοι και οι επιφυλάξεις, που είχαν εκφρασθεί, ήδη από τη 14η Μαΐου 2009, με δημόσια καταγγελία 84 πανεπιστημιακών της Ελλάδας και του εξωτερικού εναντίον των αντιδεοντολογικών και καταχρηστικών ενεργειών του Προέδρου του Μουσείου Καπνού του Δήμου Καβάλας κ. Ιωάννη Βύζικα.

               

                Η τρίτομη (!) έκδοση με τίτλο Καβάλα, η Μέκκα του Καπνού με συγγραφέα τον ίδιο τον κ. Βύζικα, που κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα (2011), αποδεικνύει έμπρακτα τις θέσεις που έχουμε υποστηρίξει επανειλημμένα. Σύμφωνα με αυτές ο εν λόγω κύριος, παρά τις υποσχέσεις του περί του αντιθέτου, παρεμπόδιζε σκόπιμα την πρόσβαση στο αρχείο του Μουσείου Καπνού της υποψηφίας διδάκτορος του Τμήματος Ιστορίας-Αρχαιολογίας του ΑΠΘ κυρίας Γεωργίας Μπακάλη για ιδιοτελείς και μόνο λόγους, την προετοιμασία, δηλαδή, της παραπάνω έκδοσης.

                Παράλληλα εκφράζουμε την έκπληξη και τη βαθιά μας απογοήτευση για την ασυλία που επί τόσο καιρό απολαμβάνει από μέρους της προϊσταμένης δημοτικής αρχής ένα άτομο, το οποίο έχει καταστρατηγήσει με απαράδεκτο τρόπο το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα πρόσβασης του κάθε πολίτη στο αρχειακό υλικό ενός δημοσίου φορέα. Επιπρόσθετα, ο κ. Βύζικας αγνόησε επιδεικτικά τις καταδικαστικές εις βάρος του γνωμοδοτήσεις του Συνηγόρου του Πολίτη και  συμπεριφέρθηκε ως ιδιοκτήτης του Μουσείου, του οποίου προΐσταται.

                Δυστυχώς, η παρατεταμένη σιωπή τόσο του Δημοτικού Συμβουλίου (όσο και του ιδίου του Δημάρχου προσωπικά) στα συνεχή διαβήματά μας για την αποκατάσταση της νομιμότητας σε αυτή την πολύ σοβαρή υπόθεση, ενισχύει την άποψη πως οι επίσημες αρχές της πόλης της Καβάλας ανέχονται ή και ενστερνίζονται τις απόψεις και τις πρακτικές του κ. Βύζικα. Μια δημόσια αιρετή αρχή οφείλει να σέβεται τους νόμους του κράτους, να πρωτοστατεί στην εφαρμογή τους και να μην εθελοτυφλεί.. Οφείλει επίσης να σέβεται την επιστημονική έρευνα και τους εντεταλμένους φορείς της τελευταίας. Δεν δικαιούται, τέλος, να επιδεικνύει ανάλγητη αδιαφορία για την πολύτιμη πολιτισμική κληρονομιά του τόπου της, εγκαταλείποντας -στη συγκεκριμένη περίπτωση- ένα ανεκτίμητο αρχείο της πόλης στην ανεξέλεγκτη διαχείριση ενός ερασιτέχνη ιστορικού.

                Έστω και αυτή την ύστατη ώρα, εκφράζουμε την ελπίδα ότι το Δημοτικό Συμβούλιο θα αντιληφθεί επιτέλους το μέγεθος του προβλήματος και θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.

              Τα μέλη της Συμβουλευτικής Επιτροπής της Διδακτορικής Διατριβής της

                                             κυρίας Γεωργίας Μπακάλη

Βασίλειος Γούναρης                     Ιωάννης Μουρέλος               Ιάκωβος Μιχαηλίδης

      Καθηγητής                                    Καθηγητής                     Επίκουρος Καθηγητής

                                                   Ο Διευθυντής του Τομέα

                                                        Σπυρίδων Σφέτας

                                                   Αναπληρωτής Καθηγητής

Η ΑΜΕΤΑΝΟΗΣΙΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ

Οι δημοσκοπήσεις που διενεργούνται για να αποτυπώσουν την ισχύ των κομμάτων, όσο μπορεί να θεωρούνται αδιάβλητες στις μεθόδους τους, φανερώνουν μεν την δυσαρέσκεια του κόσμου απέναντι στο πολιτικό σύστημα, αλλά συγχρόνως ανατροφοδοτούν τις ελπίδες των προσβλεπόντων στη διατήρηση του τωρινού καθεστώτος, έστω κι αν, εν μέσω της κρίσης, χρειαστεί να «εκκαθαριστεί» το τοπίο από κάποιους παραφθαρμένους τέως υπουργούς, γιατί τώρα πια, ο μέχρι πρότινος ευρισκόμενος σε λήθαργο κόσμος αρχίζει να επαναξιολογεί το μόνιμο ελάττωμα του να ψηφίζει με βάση την ιδιοτέλεια του και πλέον διακυβεύεται το μέλλον της ίδιας της υφής του καθεστώτος πέρα από πρόσωπα που εξάλλου σε τίποτα δεν αμβλύνουν την όψη των κοινωνικών αδικιών και πονηρές αναπαλαιώσεις των διαβεβλημένων πολιτικών.  Βλέποντας λοιπόν ο άνθρωπος που από αδυναμία κυρίως περιφερόταν στα γραφεία των βουλευτών για να υποκλέψει την πολιτική εύνοια και να ικανοποιήσει τα αιτήματα του, πόσο ασύμφορη είναι η προσχώρηση του στο πελατειακό σύστημα, ήδη τείνει να εγκαταλείψει την καλλιέργεια της κολακείας προς τους ισχυρούς της ημέρας. Σκοπίμως χρησιμοποιείτο το ρήμα τείνει αφού ακόμη και στις μέρες μας δε λείπουν οι αμετανόητοι χειροκροτητές των πολιτικών οι έχοντες το φρόνημα του κομματικού «υπερπατριώτη», οι ανήμποροι να κατανοήσουν το μέγεθος της υποτακτικότητας τους έναντι του φιλομνημονιακού μετώπου.

Εδώ, αγγίζουμε ακριβώς τη δεύτερη ένδειξη από τα δημοσκοπικά ευρήματα, δηλαδή την εμμονή του κόσμου σε λογικές νομιμοφροσύνης, ενώ τα πάντα οδεύουν από το κακό στο χειρότερο και οι ιστοί της κοινωνικής συνοχής κινδυνεύουν να σπάσουν ολοσχερώς και να προκαλέσουν το αλληλοφάγωμα των ανθρώπων, συνέπεια του αδιεξόδου στο οποίο δυστυχώς περιέρχεται η λαϊκή δυσφορία. Αυτή η δυσφορία ακλουθώντας την ανόητη παρόρμηση της, αντί να στραφεί εναντίον των κατ΄ εξοχήν δημιουργών της κρίσης είτε αποκτά τα χαρακτηριστικά της εσωστρέφειας, φθείροντας τους αθώους της υπόθεσης είτε  εκδηλώνεται ρίχνοντας τα βέλη των επικρίσεων της στα τυφλά. Το κλίμα της νευρικότητας παρατηρείται στις δημόσιες υπηρεσίες για παράδειγμα όπου οι τσακωμοί των υπαλλήλων με τους συνανθρώπους τους, με τους οποίους βράζουν στο ίδιο καζάνι της ανέχειας, τραυματίζουν το πνεύμα της ειρήνης, της ενότητας μεταξύ των ομοιοπαθών αδερφών.

Για να μην χαϊδεύουμε τα αυτιά μας, επαναπαυόμενοι στην ευθυνοφοβία μας, ορθώς θα ενεργήσουμε στην παρούσα περίοδο να αφήσουμε τις γκρίνιες και να αντικρύσουμε γυμνή από τα στολίδια των δικαιολογιών την κατάπτωση μας, το δίκιο που έχουν όσοι  μας εγκαλούν για την αμετανοησία την οποία δείχνουμε συνεχώς. Ένας Θεός ξέρει πότε επιτέλους θα διορθωθούμε, όταν στη γενική κατρακύλα της παιδείας, της οικονομίας, εμείς παίζουμε ζαριές τις τύχες μας, πιασμένοι στα συννεφάκια της προσμονής για την έλευση από το πουθενά των πολυπόθητων επανορθωτικών δυνάμεων, δίχως να κινηθούμε καθόλου. Έτσι όμως διαιωνίζουμε τον κύκλο της φαυλότητας από τον οποίο ξεφεύγουμε με την αυτενέργεια μας, Θεού θέλοντος πάντοτε, μιας και για τα αμαρτήματα μας χρειαζόμαστε το χρόνο της εξιλέωσης.  Αλλά δεν προκύπτει, πώς να το κάνουμε, το δραστικό τίναγμα μας από τη ραστώνη της κομματικής υποτέλειας μας. Η Ν.Δ έτσι ή αλλιώς φερόμενη κατά του μνημονίου, ευλόγως, θα έχει εκλογικά οφέλη αλλά η διακράτηση τέτοιων ποσοστών από το ΠΑΣΟΚ και η πιθανή άνοδος του ΛΑΟΣ μας απογυμνώνουν από κάθε φύλλο συκής προδιαγράφοντας, εκτός απροόπτου, τη μοίρα του τόπου.

Κάποτε είχαμε και λίγη ντροπή και κοιτούσαμε να μην επαναλάβουμε τα σφάλματα στα οποία υποπέσαμε στην περίοδο της επτάχρονης δικτατορίας, για παράδειγμα ένιωθες το συγκλονισμό του κόσμου από την ανάγνωση των αθλιοτήτων της δικτατορίας, θαύμαζες τις αναζητήσεις της νεολαίας παρ΄ όλες  τις παρεκτροπές του υπερκομματισμού, διαπίστωνες τη διάθεση να αξιοποιηθούν από τους περισσότερους ανθρώπους τα διδάγματα του παράφρονου καθεστώτος, ασχέτως αν προϊόντος του καιρού τα αποκομισθέντα οφέλη ξοδεύτηκαν αλόγιστα.

Φθάσαμε να ενισχύουμε το στυλοβάτη του συστήματος Καρατζαφέρη επιτρέποντας του να εκστομίζει τις προσβολές του τύπου «όταν  μιλάει ο πρωθυπουργός οι πολίτες πρέπει να το βουλώνουν».

Μ.ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ

Αντάμα, περιμένοντας το θαύμα!

Τι περισσότερο είναι ένα θαύμα πέρα από την – προσωρινή – αναστολή των φυσικών νόμων; Σίγουρα είναι και ένα στοιχείο πίστης, αφού αυτή είναι που παρέχει τη δύναμη για την υπέρβαση των ορίων της φύσης. Επιπλέον όμως το θαύμα είναι γεγονός δηλωτικό ότι ο κόσμος που ζούμε είναι ανοιχτός και σε περισσότερες δυνατότητες, πέρα από αυτές που γνωρίζουμε και βιώνουμε. Γι’ αυτό το θαύμα πέρα από οποιαδήποτε λύση που προσφέρει σε ένα σοβαρό πρόβλημα, πάνω και πέρα απ’ όλα προσφέρει εν αφθονία την ελπίδα, από την άλλη όμως και χωρίς ελπίδα δεν μπορεί να υπάρχει πίστη η οποία είναι προϋπόθεση του θαύματος. Βλέπουμε λοιπόν ότι η συνύπαρξη της ελπίδας και της πίστης δημιουργούν ένα αλληλοτροφοδοτούμενο σύστημα που με την επίκληση της βοήθειας του Θείου μπορεί να «σπάσει» τα όρια και να προσφέρει ένα αποτέλεσμα τόσο σε φυσικό όσο και σε συμβολικό επίπεδο, πέρα από κάθε φυσικό νόμο.

Από την άλλη υπάρχει και η κατάθλιψη, η οποία στην δική μας περίπτωση έχει λάβει εθνικά χαρακτηριστικά. Τι περισσότερο είναι όμως η κατάθλιψη πέρα από την απουσία νοήματος; Αυτή η απουσία δεν είναι που δημιουργεί το αίσθημα της ματαιότητας για κάθε σκέψη και κάθε πράξη απεγκλωβισμού από τον αδιέξοδο κύκλο που μας «κονταίνει» όλο και περισσότερο; Εν’ αντιθέσει βέβαια με την ελπίδα η οποία μας ψηλώνει…

Είναι απόλυτα λογικό, μετά από το πάρτι του καταναλωτισμού που κράτησε σχεδόν τρείς δεκαετίες και της κυριαρχίας του αισθήματος ότι δεν υπάρχουν όρια, τώρα να νοιώθουμε κατάθλιψη. Το ίδιο νοιώθουν και όσοι ξυπνάνε από ένα νυχτερινό γλέντι με άφθονες απολαύσεις ποτού και φαγητού. Για να το πούμε απλά, η κραιπάλη – η χωρίς όρια διασκέδαση - πάντα δημιουργεί την επόμενη μέρα κατάθλιψη.

Το μεγάλο πρόβλημα που έχει να λύσει ο καθένας είναι αν μπορεί να απεγκλωβιστεί από μια τόσο άγονη και αδιέξοδη κατάσταση. Τι μπορεί να κάνει για να ξεφύγει. Τώρα φαίνεται λοιπόν η πραγματική μας χρεωκοπία… Δηλωτικό αυτής της κατάστασης δεν είναι τα ελλείμματα, τα χρέη, τα spreads και όλα τα υπόλοιπα που συνθέτουν τον οικονομικό ζόφο αλλά η απουσία εκείνων των σταθερών στις οποίες επάνω θα στηριχθούμε για μία έστω απόπειρα ανάταξης….

Καθημερινά όλο και περισσότερο εμπεδώνουμε ότι για να σωθούμε χρειάζεται να γίνει ένα θαύμα. Μόνο που το θαύμα για να συμβεί πρέπει πρώτα και κύρια να το ζητήσουμε. Ε, ούτε αυτό μπορούμε να κάνουμε, στην κατάσταση που βρισκόμαστε και αντί αυτού συνεχίζουμε να κάνουμε τα ίδια λάθη!

Το ταξίδι του Κολόμβου

Μέχρι πριν μερικά χρόνια, πολλοί υποστήριζαν ότι η χώρα ήταν στον αυτόματο πιλότο. Ήταν οι ημέρες του Καραμανλή του νεώτερου όπου κάθε τι φαινόταν ότι λειτουργούσε με τον αυτοματισμό που δημιουργεί η δύναμη της αδράνειας. Όσο και αν φαίνεται τραγικό εκείνες οι ημέρες – που τελείωσαν με την εκλογική συντριβή της τότε κυβέρνησης – φαντάζουν σήμερα ως παραδείσιες. Νοιώθουμε σαν να χάσαμε τον Παράδεισο και να έχουμε κάνει  τα πρώτα βήματα στην Κόλαση. Όσο παράδοξο, εξωφρενικό και ανήκουστο και αν είναι, αυτή η διαπίστωση είναι μια πραγματικότητα. Αυτό που θα ευχόταν ο καθείς σήμερα – αν μπορούσε να το κάνει - δεν είναι το καλύτερο που έχει στο μυαλό του, αλλά το να γυρίσουμε τουλάχιστον σε εκείνες τις ημέρες.

Πως φτάσαμε όμως στο σημείο, η σημερινή κυβέρνηση μέσα σε ενάμιση χρόνο να μας κάνει να νοσταλγούμε το αίσχος των ημερών της κυβέρνησης Καραμανλή; Να είναι το μνημόνιο και η συνοδεύουσα οικονομική κρίση; Να είναι τα πολλά μέτωπα που έχει ανοίξει με σχεδόν όλους τους Έλληνες, με μόνη εξαίρεση του διακινητές του μαύρου χρήματος; Να είναι τα πρόσωπα που την απαρτίζουν και οι επιμέρους διαφωνίες που δυσχεραίνουν το κυβερνητικό έργο;

Είναι όλα αυτά, αλλά όχι μόνο. Το σημαντικότερο δεν είναι οι αλλαγές που γίνονται σε όλους τους τομείς της ζωή μας. Οι περισσότερες απ΄ αυτές ήταν αναγκαίες να γίνουν και μάλιστα άργησαν. Το σημαντικότερο είναι η αίσθηση που υπάρχει ότι δεν ξέρουμε που πηγαίνουμε. Η απουσία της βεβαιότητας ότι τουλάχιστον η κυβέρνηση, τουλάχιστον ο πρωθυπουργός, γνωρίζει προς τα πού ταξιδεύουμε. Φαίνεται σαν όλα να διέπονται από την αρχή της απροσδιοριστίας (προσδιορίζοντας το σημείο χάνουμε την ταχύτητα – κατεύθυνση και αντιστρόφως) ταξιδεύουμε και πολύ απλά δεν ξέρουμε που πηγαίνουμε. Γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά τι έχουμε αφήσει αλλά δεν γνωρίζουμε τα θα κερδίσουμε…

Όταν οι καραβέλες του Κολόμβου άνοιξαν τα πανιά τους, το πλήρωμα είχε την εντύπωση ότι ήξερε που πήγαινε. Ταξίδευε δυτικά για να βρει τις δυτικές ακτές των Ινδιών. Δεν ξέρουμε αν και ο Κολόμβος πίστευε το ίδιο ή τους έδωσε ένα προορισμό – σαν προσδοκία – για να αντέξουμε το διάπλου του ωκεανού. Εμείς σήμερα βρισκόμαστε στο μέσο του ωκεανού και ο Κολόμβος της δική μας περίπτωσης δεν δείχνει να γνωρίζει που πηγαίνουμε.

Στο ίδιος μήκος κύματος και το υπόλοιπο του πολιτικού συστήματος το οποίο δείχνει να αντιμετωπίζει με δέος τα τεκταινόμενα και με μόνο κριτήριο δράσης το αίσθημα της αυτοσυντήρησης του, εξ ου και η διακομματική στήριξη κεκτημένων και σταθερών. Απόντες από τη γέφυρα του πλοίου και οι διανοούμενοι οι οποίοι με το λόγο τους θα μπορούσαν να δώσουν νόημα σε αυτό το ταξίδι. Σήμερα περισσότερο από ποτέ μας λείπει ένας Καβάφης.

Η πολιτική και η οικονομία είναι πάνω απ’  όλα ψυχολογία. Εκεί είναι που χάνουμε κάθε μέρα το παιχνίδι και βουλιάζουμε όλο και περισσότερο στην άβυσσο.

Το τρίτομο πόνημα του Γ. Βύζικα: Καβάλα, Η Μέκκα του καπνού

Αλήθειες κρυμμένες στη χρυσοκίτρινη ζελατίνα

Ή αλλιώς, πώς γίνεται μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα…

Κάποιος γνωστός μου, πριν από μερικά χρόνια, μου μιλούσε συχνά για το πλούσιο φωτογραφικό υλικό που διέθετε, με σπάνιες φωτογραφίες των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Ήταν φανατικός συλλέκτης και για το χόμπυ του αυτό ξόδευε αρκετά από τον μισθό του, ψάχνοντας σε παλαιοπωλεία, σε ιδιώτες, ακόμη και στην γειτονική Βουλγαρία  (απ’ όπου αρκετοί συλλέκτες αλίευσαν έναντι αδρής αμοιβής σπάνιες φωτογραφίες της  ευρύτερης περιοχής μας). Όπως μου έλεγε, καμάρωνε να το επιδεικνύει σε ανθρώπους που είχαν κάποιο ειδικό ερευνητικό  ενδιαφέρον, ποτέ όμως  δεν το έθεσε στη διάθεσή τους. Όπως έλεγε, «Αυτές οι φωτογραφίες είναι μόνο για μένα», προσωπική ιδιοκτησία που την απέκτησε με κόπο και οικονομικές θυσίες.

Η περίπτωση αυτού του συλλέκτη δεν είναι η μοναδική. Σε όλες τις περιοχές της Ελλάδας μπορεί να βρει κανείς ανάλογους συλλέκτες που  κρατούν ζηλότυπα για τον εαυτό τους το πολύτιμο συλλεκτικό τους υλικό. Το επιδεικνύουν ιδιωτικώς,  ωστόσο πολλοί απ’ αυτούς αρνούνται να το θέσουν στη διάθεση των ενδιαφερομένων (ερευνητών και μη),  που θα μπορούσαν να το αξιοποιήσουν ως ντοκουμέντο για να φωτίσουν πτυχές του παρελθόντος. Πρόκειται για μια άγονη στάση, ανθρώπων που έχουν περιορισμένους ορίζοντες, μειωμένη ευαισθησία για την έρευνα και ενδεχομένως  και κάποιο συμπλεγματικό σύνδρομο για τους επιστήμονες ερευνητές. Η συνηθισμένη δικαιολογία τους; «Δικό μου είναι το υλικό, ό,τι θέλω το κάνω»…

Τι συμβαίνει όμως αν κάποιος διαχειρίζεται με την παραπάνω ιδιοκτησιακή λογική τέτοιο υλικό, που ωστόσο δεν είναι προσωπική περιουσία αλλά δημόσιο αγαθό; Τι συμβαίνει όταν διαχειρίζεται ένα τέτοιο υλικό (που είναι μάλιστα πλουσιότατο,  σπάνιο και πολύτιμο) και το αξιοποιεί για να αυτοεπιβεβαιωθεί όχι μόνο ως δραστήριος συλλέκτης αλλά και ως ερευνητής επιστήμονας; Σ’ αυτήν την περίπτωση, συγγράφει και μάλιστα εκδίδει τρίτομο έργο!!! Πρόκειται για την μοναδική στο πανελλήνιο περίπτωση του Γιάννη Βύζικα, ο οποίος πρόσφατα εξέδωσε το τρίτομο πολυτελέστατο έργο με τον συμβολικό (;) τίτλο: «Καβάλα, η Μέκκα του καπνού».

Ως γνωστό ο κ. Βύζικας είναι ο πρόεδρος του Μουσείου Καπνού Δήμου Καβάλας. Είναι αλήθεια ότι χάρις στις άοκνες προσπάθειές του το Μουσείο Καπνού  ανδρώθηκε, εμπλουτίστηκε με πλούσια εκθέματα και απέκτησε και ένα πλουσιότατο αρχείο και μια επίσης σημαντική θεματική βιβλιοθήκη με σπάνια βιβλία σχετικά με τον καπνό και το καπνεργατικό  κίνημα στην περιοχή, τα οποία  βέβαια προήλθαν από πλήθος δωρεές, ανθρώπων που αγαπούν την Καβάλα. Με όλη αυτή την υποστήριξη δεκάδων δωρητών δικαιολογημένα έγινε στολίδι της πόλης το Μουσείο Καπνού και ο κ. Βύζικας με τη δραστηριότητά του αναβαθμίστηκε με το σπαθί του σε τοπικό παράγοντα με ισχυρότατες διασυνδέσεις και αναμφισβήτητο κύρος. Όσα δεν είχε καταφέρει ως πολιτικό και συνδικαλιστικό στέλεχος το πέτυχε μέσα από την ποικιλότροπη δραστηριότητά του στο Μουσείο Καπνού.

Τότε πού είναι το πρόβλημα; Στην απολύτως αντιδεοντολογική αλλά και παράνομη πρακτική που ακολουθεί εδώ και καιρό ο πρόεδρος του Μουσείου  Καπνού για ιδιοτελείς σκοπούς. Ο κ. Βύζικας συλλέγει από τους Καβαλιώτες εδώ και χρόνια με ακάματη δραστηριότητα αρχειακό υλικό για ό,τι αφορά την καπνοπαραγωγή, καπνεργασία και  το καπνεργατικό κίνημα. Έχει πείσει πάμπολλους καλοπροαίρετους συμπολίτες μας  να προσφέρουν αυτό το υλικό στο Μουσείο Καπνού με την υπόσχεση ότι θα αξιοποιηθεί για να φωτιστεί η σημαντική εκείνη περίοδος που σφράγισε την ιστορία της πόλης. Ο κ. Βύζικας παραλαμβάνει αυτό το πολύτιμο υλικό από ιδιώτες και φορείς, και έκτοτε η τύχη του…  αγνοείται! Ουδείς γνωρίζει αυτήν την στιγμή τι ακριβώς  έχει συλλέξει, τι υπάρχει ακόμη, τι ενδεχομένως  έχει χαθεί  ή καταστραφεί… Η σημαντικότερη πτυχή της ιστορίας της Καβάλας βρίσκεται εγκαταλειμμένη στην απόλυτη διάθεση ενός ανθρώπου, ο οποίος την διαχειρίζεται απολύτως ανεξέλεγκτα! Δεν είναι τυχαίο ότι παραβιάζοντας κάθε δεοντολογία αλλά και το ίδιο το καταστατικό της λειτουργίας του Μουσείο Καπνού κρατά την πλούσια βιβλιοθήκη και το πρωτότυπο αρχειακό υλικό απρόσιτα από τους ερευνητές και όσους ενδιαφέρονται και το αξιοποιεί αποκλειστικά και μόνο… για τον εαυτό του!!!

Η καταγγελία

Είναι γνωστή στην πόλη μας η προ διετίας δημόσια καταγγελία-κόλαφος για τον πρόεδρο του Μουσείου Καπνού και τις παράνομες μεθόδους του, η οποία φέρει την υπογραφή 84 πανεπιστημιακών δασκάλων προερχομένων από δώδεκα ΑΕΙ της Ελλάδας και του εξωτερικού. Σημειωτέον ότι ο κ. Βύζικας  περιφρονεί επιδεικτικά και τις γνωμοδοτήσεις του Συνήγορου του Πολίτη, που τον καλούν να πάψει να συμπεριφέρεται αυθαίρετα, καταλογίζοντας μάλιστα δόλο στις ενέργειές του. Σε όλα αυτά, ο πρόεδρος του Μουσείου Καπνού απαντά με το έωλο και κουτοπόνηρο επιχείρημα ότι αυτό το υλικό δεν μπορεί ακόμη να αξιοποιηθεί γιατί παραμένει (εδώ και χρόνια) αταξινόμητο. Ωστόσο, στον Β’ τόμο (σ. 35) του έργου του,  όπου αναφέρεται στα στοιχεία που διαθέτει για τους καπνεμπόρους, επισημαίνει το εξής: «(…) επιφυλασσόμεθα να εμπλουτίσσουμε τις αναφορές μας άμα τη ολοκληρώσει της ταξινόμησης του συνόλου του αρχειακού υλικού του Μουσείου Καπνού Δήμου Καβάλας». Επομένως, συνάγεται ότι ένα μέρος του αρχείου έχει ήδη ταξινομηθεί!! Αλλά και από το αταξινόμητο αρχείο κανείς άλλος, παρά μόνο ο ίδιος, μπορεί να χρησιμοποιεί  απροσχημάτιστα το υλικό για λογαριασμό του, ως προσωπική ιδιοκτησία και να το αξιοποιεί εκδίδοντας τρίτομο έργο!!!

Ακόμα όμως και όταν δημοσιεύει ένα μέρος από το πλούσιο φωτογραφικό  και αρχειακό υλικό του Μουσείου, καταφέρνει να μην το κάνει προσιτό σε όσους θα ήθελαν να το αξιοποιήσουν: Το πλουσιότατο φωτογραφικό υλικό του τρίτομου έργου του δεν αναπαράγεται!!! Δεν είναι δυνατόν να αναπαραχθεί σε ψηφιακή μορφή, να φωτογραφηθεί ή να φωτοτυπηθεί με στοιχειώδη αξιοπιστία, σαν να επρόκειτο για την πεμπτουσία της επιστημονικής γνώσης που πρέπει να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού… Ο λόγος; Έχει υποστεί μια ειδική επεξεργασία (μια τεχνική, την οποία μόνο εξαιρετικά εξειδικευμένα τυπογραφεία διαθέτουν), με ειδική επικάλυψη εκθαμβωτικά αστραφτερού χρυσοκίτρινου χρώματος, που δυσχεραίνει μέχρι ακύρωσης οποιαδήποτε προσπάθεια αναπαραγωγής του. Είναι λοιπόν τυχαίο που το τρίτομο αυτό έργο είναι πληθωρικά πλημμυρισμένο στο χρυσό, παρόλο που  αποπνέει  πομπώδη κακογουστιά και παρόλο που αχρηστεύονται από την εκτυφλωτικά εκθαμβωτική γυαλάδα πολλές φωτογραφίες;  Ο κ. Βύζικας επιχείρησε να αξιοποιήσει το υλικό που έχει στα χέρια του για να μιλήσει για την «χρυσή εποχή» του καπνού και το μόνο που κατάφερε είναι να δημιουργήσει ένα επίχρυσο,  εντυπωσιακό… εξάμβλωμα…

Τα έγγραφα και η τύχη τους

Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τα αξιοσημείωτα, πρωτότυπα έγγραφα που παραθέτει ο κ. Βύζικας στο έργο του. Η βασική δεοντολογική αρχή λέει ότι ένα έγγραφο παρατίθεται πάντα με αναλυτικά, σαφή και επαρκή στοιχεία, ώστε να έχει τη δυνατότητα να προστρέξει σ’ αυτό ο αναγνώστης ή ο ερευνητής, αν χρειαστούν περισσότερες πληροφορίες ή ενδεχόμενη διασταύρωση, επαλήθευση κτλ.  Όταν συγγράφει κανείς ένα έργο με ιστορικό υπόβαθρο (ανεξάρτητα αν είναι ακαδημαϊκός ερευνητής ή όχι), είναι αυτονόητος κανόνας η αρχή της απόλυτης διαφάνειας: κάθε πληροφορία και κάθε πηγή είναι ελέγξιμη και προσπελάσιμη. Διαφορετικά,  ακυρώνεται η εγκυρότητά της. Στο έργο όμως του κ. Βύζικα σπάνια οι παραπομπές είναι επαρκείς, συνήθως είναι ελλειμματικές και συχνά ανύπαρκτες. Άρα το ιστορικό ντοκουμέντο παραμένει μετέωρο. Θυμίζοντας μας όλο και περισσότερο τους «ιστορικούς μετεωρισμούς» του «φίλου» της Καβάλας Αχμέτ Νταβούτογλου, όταν επιχειρεί να στηρίξει ιστορικά το νέο – οθωμανικό του εγχείρημα. Παίρνουμε λίγο από ιστορία, πασπαλίζουμε με αρκετή ασάφεια και φέρνουμε τα πράγματα εκεί που θέλουμε!!! Ένα ακόμη παράδειγμα βερμπαλισμού που, όπως φαίνεται, βρίσκει μιμητές στην ημεδαπή.

Ας μείνουμε όμως λίγο παραπάνω στη διαχείριση του τυγχάνουν τα έγγραφα στα χέρια του κ. Βύζικα, για να καταλάβετε πού  οδηγεί η επιστημονική του ανεπάρκεια. Πού, για παράδειγμα, θα παραπέμψει ο κ. Βύζικας κάποιον αναγνώστη –ας μην είναι ερευνητής– που παρακινημένος από μια χρυσοκίτρινη φωτογραφημένη πρώτη σελίδα ενός καταστατικού καβαλιώτικου καπνεργατικού σωματείου θέλει να δει ή να μελετήσει όλο το καταστατικό; Τι θα του πει ο κ. Βύζικας; Ότι «υπάρχει  αυτό το καταστατικό αταξινόμητο στο αρχείο σε κάποιον φάκελο, αλλά δεν ξέρω πού ακριβώς είναι»; Ή μήπως θα του πει: «Εγώ είμαι ο κλειδοκράτορας του αρχείου, δεν μπορείς να το δεις εσύ», όπως  αντιδρά μέχρι σήμερα με την ανοχή και συγκάλυψη των προϊσταμένων του;

Στο φανταχτερό λοιπόν έργο του κ. Βύζικα θα δείτε πλούσιο και ενδιαφέρον πληροφοριακό υλικό, που είναι όμως  ανεπεξέργαστο και διεσπαρμένο, χωρίς την απαραίτητη συνοχή. Μ’ αυτό δεν θέλουμε σε καμιά περίπτωση να κατηγορήσουμε τον κ. Βύζικα ότι πλαστογραφεί. Καθώς όμως αποσιωπά, δυσχεραίνει ή αποκλείει τη δυνατότητα προσπέλασης στις ιστορικές του πηγές, καταργεί προκλητικά τον κανόνα της διαφάνειας. Εκτός αν λειτουργεί με τη λογική: «Οτιδήποτε παραθέτω είναι έγκυρο, γιατί εγώ σας το διαβεβαιώνω αυτό κατηγορηματικά», οπότε βρισκόμαστε μπροστά στο εξής πρωτόγνωρο φαινόμενο: ότι ανοίγει έτσι έναν νέο δρόμο στην ιστορική μεθοδολογία!

Να γιατί, ίσως να μην είναι υπερβολική η άποψή μου, ότι ο κ Βύζικας ως συγγραφέας-ιστορικός διεκδικεί πανελλήνια πρωτοτυπία… Το σίγουρο πάντως είναι ότι  ως συλλέκτης και διαχειριστής δημόσιου αρχειακού υλικού ακολουθεί με απαρέγκλιτη προσήλωση τον κανόνα:  «Δικό μου είναι το υλικό, ό,τι θέλω το κάνω»!!!

Τα ερωτήματα

Τα παραπάνω είναι πιστεύουμε μια απόπειρα κριτικής του τρίτομου έργου του κ. Βύζικα έτσι όπως το είδαμε με τις λίγες γνώσεις που έχουμε για το θέμα αλλά  και με τον αναγκαίο ορθολογισμό να βλέπουμε τα αυτονόητα. Ενδεχομένως να κάνουμε λάθος, γι’ αυτό θα ήταν ευχής έργο ο κ. Βύζικας να μην μας απαντήσει με τον γνωστό ανερμάτιστο τρόπο του, αλλά να επιχειρήσει να δώσει μια σοβαρή και τεκμηριωμένη απάντηση , την οποία με πολύ χαρά θα φιλοξενήσουμε. Αν δεν μπορεί να το κάνει επειδή στερείται επιστημονικών γνώσεων, κτηνίατρος έχει σπουδάσει ο άνθρωπος,  ας το αναθέσει σε κάποιον από τους πανεπιστημιακούς που κατά καιρούς διαφημίζει την συνεργασία μαζί τους. Είμαστε σίγουροι ότι κάποιος θα βρεθεί να τον στηρίξει. Εμείς εδώ είμαστε για να συμβάλουμε σε ένα δημόσιο διάλογο και γι’ αυτό θέλουμε και τις δικές του απόψεις.

Ωστόσο το μεγάλο πρόβλημα είναι η τύχη του αρχείου που φυλάσσεται στο Μουσείο Καπνού. Το αρχείο ανήκει στο Μουσείο Καπνού κατ’ επέκταση στο Δήμο Καβάλας, εκτός και αν δεν είναι έτσι και ζούσαμε στην πλάνη τόσο καιρό. Ο κ. Βύζικας σήμερα είναι πρόεδρος, αύριο θα είναι κάποιος άλλος, το μεγάλο πρόβλημα είναι η τύχη του αρχείου. Και η ευθύνη ανήκει στον εκάστοτε δήμαρχο Καβάλας  να το διατηρήσει και να το συντηρήσει. Γι’ αυτό μας κάνει μεγάλη εντύπωση η ψυχραιμία – να μην πούμε αδιαφορία – με την οποία ο δήμαρχος Καβάλας Κωστής Σιμιτσής, που είναι  ο θεσμικός φορέας που έχει υπό την εποπτεία και ευθύνη του το Μουσείο Καπνού,  ανέχεται την συμπεριφορά του κ. Βύζικα, ο οποίος, όπως προαναφέραμε, έχει γραμμένη στα παλιά του τα παπούτσια, όχι μόνο τη νομιμότητα –έτσι όπως διατυπώνεται τόσο στις αποφάσεις του Συνήγορου του Πολίτη – όσο και στις επιστημονικές παρεμβάσεις – , έτσι όπως εκφράστηκαν στην καταγγελία των 84 πανεπιστημιακών –  αλλά και τις ανησυχίες της κοινής γνώμης της Καβάλας για το τι μέλλει γενέσθαι. Απορούμε βέβαια και για τους καλόπιστους δωρητές από την πλευρά, των οποίων – ακόμη τουλάχιστον – δεν είδαμε καμία αντίδραση για τον τρόπο διαχείρισης των δωρεών τους.

Η ασυδοσία έχει τα όρια της, η κατάσταση έχει ξεφύγει και το διακύβευμα στην περίπτωση που περιγράφουμε είναι η ίδια η ιστορική αλήθεια για την ιστορία του καπνού στην Καβάλα.

 Μέχρι πότε, αγαπητέ κ. Σιμιτσή, θα συνεχίζεται αυτή η αδιαφορία; Μέχρι πότε θα ανέχεστε την συμπεριφορά του συνεργάτη σας;

Για το τέλος κρατήσαμε δύο ερωτήματα τα οποία έθεσαν οι 84 πανεπιστημιακοί στην καταγγελία τους και τα οποία δεν έχουν τύχει απάντησης. Τα θυμίζουμε μήπως και ο κ. Σιμιτσής έχει κάτι να πει:

 - Με δεδομένη την άρνηση εξυπηρέτησης των ερευνητών, τι σημαίνει για την τύχη των αρχείων του Μουσείου η πρόσφατη σύσταση του Ινστιτούτου Κοινωνικών Κινημάτων και Ιστορίας Καπνού (αστική μη κερδοσκοπική εταιρία) με πρόεδρο τον ίδιο τον πρόεδρο του Μουσείου Καπνού κ. Βύζικα και γραμματέα υπάλληλο του Μουσείου;»

-              «Τι ακριβώς υποδηλώνουν οι προνομιακές σχέσεις που τον τελευταίο καιρό, τόσο το Μουσείο Καπνού, όσο και το Ινστιτούτο Κοινωνικών Κινημάτων και Ιστορίας Καπνού καλλιεργούν με τουρκικούς φορείς, γεγονός που προβάλλεται εμφαντικά από τον τοπικό Τύπο, ενώ παράλληλα παρεμποδίζεται το έργο του ΑΠΘ;»

Πρόσθεση, πολλαπλασιασμός, διαίρεση και αφαίρεση

Τελικά απ’ όπου και να προσεγγίσουμε το σημερινό πρόβλημα της Ελλάδας θα φτάσουμε στο σημείο να δικαιώσουμε τον Πυθαγόρα!!!  Όλα, μα όλα, συγκλίνουν σε ένα συμπέρασμα – για να μην μακρηγορούμε - ότι όλο το πρόβλημα είναι μαθηματικό και όχι τίποτε ανώτερα μαθηματικά, απλή αριθμητική και γεωμετρία αρκεί να γνωρίζει κάποιος για να κατανοήσει το τι συμβαίνει.

Πρώτα απ’ όλα οι αριθμητικές πράξεις που κυριαρχούν είναι η διαίρεση και η αφαίρεση, ενώ την ίδια στιγμή απουσιάζουν σχεδόν παντελώς η πρόσθεση και ο πολλαπλασιασμός. Επιπλέον τις τελευταίες δεκαετίες και ιδιαίτερα από το 1989 και μετά – χρονιά πτώσης του τείχους – διαμορφώθηκαν κοινωνικά και οικονομικά, ομόκεντροι κύκλοι που λειτουργούν παράλληλα χωρίς να τέμνονται από μια κοινή διάμετρο ή μια τυχαία ευθεία. Αυτό σημαίνει ότι έχουν διαμορφωθεί πολλαπλά παράλληλα σύμπαντα και διαφορετικές πραγματικότητες οι οποίες επειδή δεν έχουν κοινό τόπο, κοινό σημείο συνάντησης οπότε λειτουργούν διαλυτικά για μια συσσώρευση που μόνο κατ’ ευφημισμό μπορεί να χαρακτηριστεί ως κοινωνία. Όπως σημειώναμε και παλαιότερα σε αυτό τον τόπο δεν κοινωνούμε, δεν γινόμαστε αποδέκτες κοινής κληρονομιάς, παράδοσης, αρχών και στόχων αλλά πολύ απλά συγκατοικούμε όπερ σημαίνει ότι ο καθένας έχει το δικό του χαβά!!!

Αυτό εξ αντικειμένου δημιουργεί ένα σημαντικό πρόβλημα, ένα κενό, καθώς συμβάλει τα μάλα στην διάσπαση, στην διαίρεση, αντί να έχουμε συνθήκες που θα δημιουργούν όρους πολλαπλασιασμού και προόδου.  Έτσι γινόμαστε μάρτυρες γεγονότων αφαίρεσης, ο καθένας διακατεχόμενος από το δόγμα ο σώζων εαυτόν σωθήτω προσπαθεί να αρπάξει ό,τι μπορεί για την ατομική, το πολύ και την οικογενειακή του επιβίωση. Έτσι φτάνουμε να μαστιζόμαστε από την φοροδιαφυγή, την εισφοροδιαφυγή, από την καταπάτηση δημόσιας γης, την υπεξαίρεση χρημάτων από τα κρατικά ταμεία και πολλά άλλα. Το «εμείς» είναι μια άγνωστη λέξη και υπάρχει μόνο το «Εγώ»!

Με όλα αυτά, χωρίς αμφιβολία δύσκολα θα διαφωνήσει κανείς και σίγουρα επειδή δεν είναι και τίποτα καινοφανείς απόψεις θα σπεύσει να διατυπώσει το καίριο ερώτημα: Τι μέλλει γενέσθαι; Εδώ είναι που εισέρχεται στην ανάλυση η πρόσθεση. Όλοι θα πρέπει να κατανοήσουμε την αναγκαιότητα να κάνουμε πράξη την πρόσθεση, γιατί μόνο αν έχει προηγηθεί η πρόσθεση έχει υπόσταση ο πολλαπλασιασμός, έτσι ώστε να μπορεί να έχει αντικείμενο η διαίρεση και να μην αφήνει ένα ατροφικό κράτος, δηλαδή ένα κενό, η αφαίρεση. Το θέμα είναι με ποια σειρά γίνονται στο κοινωνικό και κρατικό σώμα οι πράξεις!!! Αυτό κάνει την διαφορά!

Εκείνοι που πρέπει πρώτα και κύρια να αρχίσουν να μαθαίνουν την πρόσθεση είναι οι πολιτικοί ταγοί, όπως ήταν πρωτοπόροι στην αφαίρεση, δίνοντας το παράδειγμα και για όλους τους υπόλοιπους, τώρα θα πρέπει να ασκηθούν σε μια πράξη άγνωστη σε αυτούς. Θα πρέπει να μάθουν να προσθέτουν στην πολιτική τους πρόταση, στην πολιτική τους έκφραση και στην υπεραξία της χώρας…

Όταν θα μάθουν αυτό, τότε θα μπορέσει να υπάρξει ελπίδα σε αυτό το τόπο!!!

Πλατεία ΑΡΠΑ ΚΟΛΑ στην Χρυσούπολη

Η πλατεία της φωτογραφίας είναι από την συνοικία Προάστιο της Χρυσούπολης. Ήταν μια ωραία πλατεία που παραμονές των εκλογών ο τότε δήμαρχος Χρυσούπολης και νυν Νέστου Σάββας Μιχαηλίδης θεώρησε σκόπιμο να την ξαναστρώσει με πλακάκια. Πήρε λοιπόν μερικούς εργάτες και πλακάκια και άρχισε να στρώνει, ωστόσο τον πρόλαβαν οι εκλογές και το έργο δεν τελείωσε, ωστόσο όμως κέρδισε τις εντυπώσεις ότι έκανε έργο, ασχέτως αν η μισή πλατεία είναι με τα καινούργια και η άλλη μισή με τα παλιά πλακάκια!!!

Τώρα το έργο παραμένει μισοτελειωμένο και οι παλέτες με τα αχρησιμοποίητα πλακάκια μένουν εκεί ως μνημείο για το πώς λειτουργεί σε ορισμένες περιπτώσεις η Τοπική Αυτοδιοίκηση, πρόχειρα, ευκαιριακά και απροετοίμαστα. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι για το συγκεκριμένο έργο δεν υπήρχε ούτε καν αναφορά στο περσινό τεχνικό πρόγραμμα αλλά ούτε και μελέτη. Έτσι απλά πήραν πλακάκια και τα έστρωσαν… τα μισά βέβαια!!! Γι’ αυτό και σημειώνουμε το γεγονός και με αφορμή αυτό θα προτείναμε η πλατεία να μετονομαστεί σε πλατεία ΑΡΠΑ ΚΟΛΑ στην διασταύρωση των οδών ΠΡΟΧΕΙΡΟΤΗΤΑΣ και ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑΣ!!! Μετά βάζουν ειδικούς και ψάχνουν το πώς πνίγηκε η Τοπική Αυτοδιοίκηση στα χρέη, σε αυτή την πλατεία βρίσκονται όλες οι απαντήσεις!

Μετά την χρεωκοπία

Ένα από τα πιο «οξύμωρα» γεγονότα των ημερών είναι η πλήρης απαξίωση της συνδικαλιστικής δράσης εν μέσω της σοβαρότερης οικονομικής κρίσης που έχει βιώσει η χώρα, μετά τον πόλεμο. Μόλις πριν μερικές δεκαετίες αποτελούσε κατόρθωμα για κάποιον το να μπορέσει να ξεπεράσει τα εμπόδια και τις δυσκολίες που έθετε το πολιτικό σύστημα και να παραστεί στον εορτασμό της Εργατικής Πρωτομαγιάς. Το καθήκον  του κάθε εργαζόμενου να τιμήσει όσους έπεσαν για τα εργατικά δικαιώματα ήταν ζητούμενο λόγω του αστυνομικού κράτους που θεωρούσε ως ανατρεπτικές κινήσεις αυτά τα γεγονότα…

Και που φτάσαμε σήμερα; Να έχουμε δύο και τρείς συγκεντρώσεις και να μην πατάει κανείς το πόδι του πέρα από τους δηλωμένους συνδικαλιστές. Κύλησε πολύ νερό στο ποτάμι του χρόνου ανάμεσα στο τότε και το σήμερα. Ο συνδικαλισμός από μοχλός πίεσης και διεκδίκησης έγινε μηχανισμός εξουσίας, οι συνδικαλιστές, ιδιαίτερα του δημόσιου τομέα έγιναν «αφεντικά» με όλο και μεγαλύτερη δύναμη σε μια οικονομία πλήρως κρατικοποιημένη.

Με την κρίση του μοντέλου έμμεσης αντιπροσώπευσης είχαν αρχίσει να πρώτα σημάδια κόπωσης και απαξίωσης, από καιρό. Σήμερα με την κατάρρευση του κρατικού μοντέλου οικονομίας επέρχεται και η πλήρης κατεδάφιση του συνδικαλιστικού μοντέλου συνδιαχείρισης. Τώρα μαζί με την αποκαθήλωση του κράτους – εργοδότη ζούμε και το τέλος του συνδικαλισμού έτσι όπως τον γνωρίσαμε. Ένα από τα τελευταία προπύργια αυτού του συνδικαλισμού που ήταν τα υπηρεσιακά συμβούλια αλλάζουν άρδην μορφή και σύνθεση για μια πιο ουσιαστική λειτουργία τους και δεν ανοίγει μύτη καθώς όλοι γνωρίζουν το τι διαπλοκή είχε αναπτυχθεί που εξασφάλιζε την κατά περίπτωση ατιμωρησία των ενόχων.

Ωστόσο πέρα απ’ όσα μπορούμε να περιγράψουμε ως στοιχεία του φαινομένου, το κύριο ζήτημα είναι για το τι γίνεται από εδώ και πέρα. Νομίζουμε ότι την απάντηση την έχουμε ήδη από συγκεκριμένα περιστατικά που έχουν λάβει χώρα… Η οριζόντια διασύνδεση των ατόμων είναι η μόνη επιλογή που υπάρχει για τους εργαζόμενους  και γενικά για τους πολίτες, έτσι ώστε χωρίς μεσάζοντες και εξουσιοδοτημένους εκπροσώπους να αναζητήσουν την ικανοποίηση των αιτημάτων τους. Το τι θεσμική μορφή θα πάρει αυτό δεν έχει αποσαφηνιστεί ακόμη αλλά σίγουρα σε μεγάλο βαθμό σε αυτό θα συμβάλει η εξέλιξη του οικονομικού μοντέλου στο δυτικό κόσμο. Η οικονομική κρίση που ζει η Δύση είναι δομικού χαρακτήρα και ακόμη δεν την έχουμε δει να ολοκληρώνεται, απλά κάνει κύκλους και ξαναγυρνάει εκεί απ’ όπου ξεκίνησε, στην αμερικανική ήπειρο.

Έχουμε πολύ δρόμο ακόμη και μέχρι τότε έχουμε να δούμε και άλλα κάστρα να πέφτουν μετά από αυτό του συνδικαλισμού, μέχρι να δούμε κάτι το νέο να αναδύεται… Το μέλλον πάντως βρίσκεται στην οριζόντια δικτύωση και προς τα εκεί οδεύουν οι εξελίξεις που σύντομα θα φέρουν ανατροπές και πολιτικού χαρακτήρα.