Διάλογος ή ύβρεις;

Η πάλαι ποτέ «κόκκινη» Καβάλα, η μητέρα τόσων αγώνων για τα εργατικά και ανθρώπινα δικαιώματα, όπως είναι αυτό της ελεύθερης έκφρασης, ποιος θα το έλεγε ότι θα φτάσει στο σημείο σήμερα να υποδεχθεί τον Αχμέτ Νταβούτογλου πασά ως σωτήρα της; Κι όχι μόνο αυτό, αλλά ότι θα γινόμαστε στόχος επίθεσης επειδή μιλήσαμε για τα αυτονόητα, είναι κάτι που δεν το περιμέναμε!!! Γιατί αλήθεια φτάσαμε στο σημείο να μην ανεχόμαστε την διαφορετική άποψη, γιατί φτάσαμε στο σημείο να μην μπορούμε να δεχθούμε ότι κάποιος μπορεί και να διαφωνεί με την δική μας άποψη; Γιατί σε τελική ανάλυση ενοχλήθηκαν κάποιοι  από αυτά που εκφράσαμε;

Δεν είναι δημοκρατική κατάκτηση το να μπορεί κάποιος να λέει ελεύθερα την άποψή του; Κι αν είναι έτσι γιατί θα πρέπει να δέχεται βροχή από ύβρεις, επειδή τόλμησε να πει το πώς βλέπει τα πράγματα; Αν δεν είναι τρομοκρατία αυτού του είδους η ραδιοφωνική και δια του Τύπου επίθεση τι είναι; Μήπως κάποιοι έχουν ξεχάσει ότι βρίσκονται σε μια ευρωπαϊκή, δημοκρατική χώρα που με αγώνες κατακτήθηκε το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης; Το ακατάσχετο υβρεολόγιο αλήθεια πόσο συνάδει με την δημοκρατική συμπεριφορά;

Δεν θα τους ακολουθήσουμε στον ολισθηρό δρόμο της λασπολογίας. Θα συνεχίσουμε να μιλάμε με απόψεις, στοιχεία και επιχειρήματα και όποιος διαφωνεί με εμάς, δεν έχει παρά να εκφράσει τη διαφωνία του. Στην Ελλάδα έχουμε ελευθερία λόγου, δεν γίναμε ακόμη Τουρκία, όπως ενδεχομένως το επιθυμούν!

Μας είπαν «τουρκοφάγους». Από αυτή τη στήλη έχουμε γράψει πολλάκις ότι δεν είναι μόνο οι Αρμένιοι, οι Κούρδοι και οι άλλοι λαοί της Μικράς Ασίας που υποφέρουν από την «μπότα και το σπαθί» του Κεμαλισμού, αλλά και οι ίδιοι Τούρκοι. Μια άνθηση της Δημοκρατίας και της ελεύθερης έκφρασης στη σημερινή Τουρκία θα είναι λυτρωτική για τους χιλιάδες αγωνιστές της Αριστεράς, συνδικαλιστές, ακτιβιστές, δημοσιογράφους, διανοούμενους που σήμερα σαπίζουν στις τουρκικές φυλακές ή δηλώνονται ως αγνοούμενοι!!!

Μας είπαν «σκοταδιστές». Γιατί; Επειδή δεν μπορούμε να καλοδεχθούμε τον εκπρόσωπο μιας γείτονας χώρας, όπως είναι ο κ. Νταβούτογλου, επειδή προωθεί ως όραμα εκσυγχρονισμού την μαντίλα και τον φερετζέ; Μήπως ξεχνάνε ότι ο κ. Νταβούτογλου εκπροσωπεί μια χώρα όπου η γυναίκα δεν έχει κανένα δικαίωμα όταν βιάζεται και καταπιέζεται από τον σύζυγό της; Πριν μια εβδομάδα ήταν, την ημέρα της γυναίκας που βγήκαν οι γυναίκες στους δρόμους της Τουρκίας φωνάζοντας «μην αφήνεται το νυφικό να γίνει το σάβανό μας»!!!

Μας είπαν «χουντάκια». Γιατί; Επειδή πιστεύουμε ότι δεν μπορεί μια χώρα που θέλει να λέγεται ευρωπαϊκή να έχει φυλακισμένο, στην τουρκική «Μακρόνησο» που είναι το Ιμπραϊμλί τον επικεφαλής του PKK A. Οτσαλάν; Μήπως μετά την Ν. Αφρική είναι η Τουρκία εκείνη η χώρα που έχει ανάγκη από την ανατροπή του ρατσιστικού καθεστώτος που την κρατάει υπόδουλη; Αλήθεια γιατί δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν ότι μόνο ο Οτσαλάν μπορεί να «σπάσει» το αυγό του φιδιού στην Τουρκία;

Μας είπαν «οπισθοδρομικούς». Γιατί; Επειδή ζητάμε την αναγνώριση της Αρμενικής, Ποντιακής και της εν εξελίξει γενοκτονίας των Κούρδων; Ποιος είναι «προοδευτικός» δηλαδή; Αυτός που επικροτεί τα εγκλήματα των ΝΑΖΙ τότε και τα εγκλήματα των ΚΕΜΑΛΙΣΤΩΝ σήμερα και περιμένει για αντάλλαγμα λίγες χιλιάδες τουριστών, ως επιβράβευση; Απ’ ό,τι ξέρουμε από την ελληνική ιστορία αλλιώς τους λέγανε τους συνεργάτες των φασιστικών καθεστώτων, όχι πάντως «προοδευτικούς».

Σήμερα ζούμε την μετάλλαξη των Κεμαλιστών σε ισλαμιστές και νεοθωμανιστές. Είναι μια διαδικασία αναγκαία για την αυτοσυντήρηση και την διαιώνιση της σκλαβιάς των τούρκων και των άλλων λαών της Μ. Ασίας. Αυτό το υπό μετάλλαξη καθεστώς εκφράζει σήμερα ο Αχμέτ Νταβούτογλου, ο οποίος δεν μπορεί να δεχθεί έννοιες όπως δημοκρατία, αυτοδιάθεση, αναγνώριση των εγκλημάτων του Κεμάλ, γιατί τότε θα είναι σαν να αρνείται τον ίδιο το εαυτό του. Δεν έχουμε ευθύνη απέναντι στην ανθρωπότητα να ζητούμε την αναγνώριση των εγκλημάτων και των σφαγών που έγιναν προς όσους ήταν διαφορετικοί; Γι’ αυτό μιλάμε για ρατσιστικό καθεστώς.

Αλήθεια και κάτι ακόμη. Έχει σκεφτεί κανείς απ’ όλους αυτούς τους χειροκροτητές του Κεμαλισμού – νεοθωμανισμού πως αισθάνονται οι δημοκράτες της Τουρκίας όταν βλέπουν να τους υποδεχόμαστε τους εκπροσώπους του καθεστώτος ως «σουλτάνους»; Πόσο κουράγιο τους δίνουμε ότι αναγνωρίζουμε τον αγώνα τους και συμπάσχουμε μαζί τους; Ήδη μια φορά προδώσαμε τους Κούρδους παραδίδοντας τον Οτσαλάν στους δεσμώτες τους, μέχριπότε  θα συνεχίσουμε να τους προδίδουμε επιβραβεύοντας με την ανοχή μας ή με την συμπάθεια μας τους βασανιστές τους;

Αυτά είναι τα θέματα του διαλόγου και τα όσα αναφέραμε ήταν επιγραμματικά οι θέσεις και οι απόψεις μας… όποιος από τους «υβριστές» μας θέλει ένα ανοιχτό δημόσιο διάλογο ας εγκαταλείψει την γνώριμή του τακτική και ας μας πει που διαφωνεί και που συμφωνεί. Ας έχουν υπόψη ότι την  σιωπή τους θα την εκλάβουμε ως αποδοχή των απόψεών αυτών, οι οποίες δεν είναι μόνο δικές μας αλλά κάθε ευρωπαίου πολίτη που σέβεται τον εαυτό του.

Γεωργία Χιόνη - «Τα Δάκρυα της Πριγκιπέσας»

Γράφει η βιβλιοκριτικός Χρυσούλα Βακιρτζή

Τι είναι Ενετοκρατία και βενετοκρατούμενος; Δύο εποχές και, άρα, δύο νοοτροπίες: την παλιά αυτοκρατορική και πολυεθνική που είχε σ' ένα βαθμό κληρονομήσει και η Βενετία και τη νεότερη εθνική που σταδιακά κέρδισε τις συνειδήσεις οδηγώντας τους πληθυσμούς σε άλλες συσσωματώσεις και σε νέα πολιτικά μορφώματα.

Δύο διαφορετικές κοινωνίες επίσης, την κοινωνία των αρχόντων που βασιζόταν στην κατοχή της γης και την αξιοποίηση του πλεονάσματος που επιτυγχάνουν καλλιεργώντας τη γη, και την κοινωνία του χρήματος που διαρκώς εκχρηματιζόμενη δημιουργεί νέες κοινωνικές ιεραρχίες. Με την παρατήρηση ότι το παλιό διαρκεί πολύ και αναμειγνύεται διαρκώς με το νέο, σε βαθμό που βλέπουμε να διαιωνίζονται μορφές εξουσίας και οικονομίας.

Η μακρά αυτή περίοδος, και οι χώρες στις οποίες αναπτύσσεται συνδέουν την Ανατολή με τη Δύση και μάλιστα τους ελληνικούς (γραικικούς) πληθυσμούς της Οθωμανικής επικράτειας με τη Δύση και την ελληνική ιστορία της Βενετίας. Γιατί βέβαια πρωτεύουσα του ελληνικού κόσμου, εκτός οθωμανικής επικράτειας, είναι η Βενετία σε βαθμό που αυτή η πόλη έχει τη δική της ελληνική ιστορία. Μια άλλη πόλη, ελληνική, μέσα στη Βενετία.

Φυσικά, όπως όλες οι τέχνες, έτσι και η λογοτεχνία δεν έμεινε αμέτοχη και άμοιρη από τούτα τα καίρια ιστορικά χρόνια στην Ελλάδα. Σε ό,τι αφορά την γενιά του '30, όσο και τους μεταγενέστερους συγγραφείς, βλέπουμε τον Άγγελο Τερζάκη να εξιστορεί στην «Πριγκιπέσα Ιζαμπώ», ιστορία, ψυχισμό, πολιτικές και κοινωνικές διαστάσεις που διαμορφώθηκαν κατά τη συγκεκριμένη εποχή. Στα μετέπειτα χρόνια η έξοχη πένα του Γρηγορίου Ξενόπουλου ήρθε να καθιερώσει το αστικό, αθηνοκεντρικό κυρίως, μυθιστόρημα της μεσαίας / μικρομεσαίας κοινωνικής τάξης. Ο ρους των θεσμών, που είχε καθιερωθεί από την εκκλησία, την παράδοση και την πατριαρχική εξουσιαστική θεσμοθετημένη (και παρωχημένη καθημερινή ζωή), αλλάζει πλέον οριστικά στον ελλαδικό χώρο.

Μ' αυτές τις καινούριες, σχεδόν πρόσφατες ακόμη, καταβολές / επιδράσεις, όπως αυτές υπάρχουν - ενυπάρχουν - κατατίθενται στον πρόλογο του σημερινού μας σημειώματος, διάλεξε να βασίσει το νέο βιβλίο της η Γεωργία Χιόνη. Τίτλος του μυθιστορήματος είναι «Τα Δάκρυα της Πριγκιπέσας» (σελ.282, εκδόσεις ΑΛΔΕ) και αποτελείτο δεύτερο μέρος της διλογίας που έγραψε η ίδια συγγραφέας και η οποία μας παραπέμπει στην ιστορική αναδρομή του νησιού της Θάσου. Πάντα με φόντο την ενετοκρατούμενη εποχή και με επίκεντρο τη ζωή σε Πόλη και Βενετοκρατούμενες χώρες της τότε Ευρώπης.

Υπόθεση. Μια περήφανη γυναίκα με πολυκύμαντη διαδρομή στη ζωή της, η Ισαβέλλα, οδηγείται από το πεπρωμένο στις συμπληγάδες της ιστορίας και του έρωτα. Στα χρόνια που ακολούθησαν αμέσως μετά την Άλωση, η δύναμη της αγάπης παρασύρει την Πριγκηπέσα της Θάσου, την ηρωίδα του βιβλίου, Ισαβέλλα, σε δρόμους που ούτε να σκεφτεί ή να φανταστεί μπορούσε.

Ήδη είχε περάσει ένας χρόνος περίπου, από τότε που οι Τούρκοι έδιωξαν αυτήν και την οικογένεια της από τη Θάσο και σ' αυτόν τον διωγμό οι γονείς έχουν πλέον πεθάνει. Η νεαρή κοπέλα προσμετρά την πρώτη της οδυνηρή απώλεια ζωής και συναισθημάτων. Ωστόσο, υπάρχει και μια δεύτερη  - ίσως πολύ πιο οδυνηρή και δραματική - για τη νεαρή κοπέλα.

Και συγκεκριμένα, είναι η δεύτερη απώλεια εκείνο το βράδυ, λίγες μόνο ώρες αφότου εξέπνευσαν οι γονείς της. Κι αμέσως μετά την τελετή του γάμου της νεαρής γυναίκας, στο Κάστρο του Φονιά.

Ακουμπά το λαιμό της, ψηλαφεί το γιακά στο λευκό της φόρεμά. Με οργή κατεβάζει το χέρι της μπροστά στο στήθος της, αρπάζοντας την πουκαμίσα της κι αρχίζει με λύσσα να την τραβάει για να τη βγάλει. Την έσφιγγε, είχε κολλήσει επάνω της και της έκαιγε τη σάρκα. Με το ίδιο φόρεμα που είχε παντρευτεί, με το ίδιο είχε χωρίσει.

Στη Βασιλεύουσα η Ισαβέλλα ξαναβρίσκει την αδελφή της, αποκαταστημένη και εύπορη. Όμως η ζωή αυτή δεν της ανήκει. Και θαρρεί πως τίποτα δεν της ανήκει, καμιά χαρά, καμιά ζωή, αγάπη, έρωτας, από τη στιγμή που ο Αγγελής σκοτώθηκε μπροστά στα μάτια της. Για λίγο έζησε μαζί μ' αυτόν τον άντρα, τον άγνωστο κουρσάρο των αιματοβαμμένων θαλασσών του Αιγαίου.

Η λύπη της είναι μεγάλη. Όσο όμως περισσότερο απομακρύνεται από τη Ραιδεστό, η εικόνα της χιλιοτραγουδισμένης Πόλης την συνεπαίρνει. Έφερνε στο μυαλό της τις περιγραφές που άκουσε από τη Χρυσομάλλω και όλες τις σελίδες που είχε διαβάσει. Πώς θα ήταν άραγε; Η μορφή της αδερφής της και του Αγγελή διέλυσαν κάθε άλλη σκέψη στο μυαλό της.

Συναισθήματα αισιοδοξία την κατακλύζουν. Η ζωή που ήταν μπροστά της και για το μέλλον και αυτήν την αίσθηση την έπαιρνε πλέον από το ήρεμο πρόσωπο του Ρήγα -του ανθρώπου που επέλεξε να είναι για πάντα κοντά της.

Οι γαλέρες και τα άλλα μεσαιωνικά καράβια, καθώς και τα μοναστήρια της εποχής, τη φιλοξενούν στο δρόμο της μεγάλης αναζήτησής της, που είναι στρωμένος με βάσανα, λύπες και εφιάλτες. Το σενάριο της ζωής της διαδραματίζεται ολοένα και πιο πολύπλοκο, συναρπαστικό, θυμίζοντας τη δυναμικότητα της Σκάρλετ Ο' Χάρα, του Όσα Παίρνει ο Άνεμος.

«Τα Δάκρυα» της Γ. Χιόνη, χαρακτηρίζονται σαφώς από μια σαφώς πιο κατασταλαγμένη έκφραση, εξιστόρηση και γραφή, από το την «Πριγκιπέσα» της - το πρώτο μέρος της ιστορικής αυτής διλογίας της Χιόνη,

Ο βάτραχος και η αναισθησία

Πρόσφατα ανοίγοντας το email μου βρήκα μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία με πρωταγωνιστή ένα βάτραχο. Μια ιστορία τόσο διαχρονική όσο είναι και αυτή του «ε, και τι έγινε βρε αδελφέ;»!!!

Σύμφωνα λοιπόν με την αυτή την μικρή ιστορία, αν πάρουμε ένα βάτραχο και τον ρίξουμε μέσα σε ένα καζάνι που βράζει, μόλις έρθει σε επαφή με το καυτό νερό θα δώσει μια και θα πεταχτεί έξω. Αν όμως βάλουμε τον βάτραχο μέσα σε ένα καζάνι με νερό το οποίο βρίσκεται σε θερμοκρασία περιβάλλοντος, σίγουρα ο βάτραχος θα μείνει εκεί απολαμβάνοντας το μπάνιο του. Αν αρχίσουμε να ζεσταίνουμε το νερό, τότε ίσως και να νοιώσει ευχάριστα με το χλιαρό νερό. Αν αυξηθεί και άλλο η φωτιά και το νερό ζεσταθεί και άλλο θα αρχίσει να ζεσταίνεται και ο βάτραχος αλλά δεν θα κάνει και τίποτα αφού θα είναι η θερμοκρασία σε ανεκτά επίπεδα. Αν αυξηθεί και άλλο η θερμοκρασία τότε θα αρχίσει ο βάτραχος της ιστορίας μας να νοιώθει δυσάρεστα αλλά θα νοιώθει παράλληλα και μια εξουθένωση οπότε δεν θα έχει κουράγιο να αντιδράσει. Ε, από εκεί και μετά δεν απέχουμε πολύ από το σημείο που το νερό θα αρχίσει να βράζει και ο βάτραχος θα είναι τελείως ανίκανος να αντιδράσει και να πεθάνει άδοξα! Γιατί άδοξα; Μα γιατί θα έχει παραδώσει το «πνεύμα» μην έχοντας προλάβει να κάνει ούτε κιχ!!!

Η μάχη του Μαντζικέρτ στην Αρμενία έλαβε χώρα στις 26 Αυγούστου 1071 μεταξύ του βυζαντινού στρατού υπό τον αυτοκράτορα Ρωμανό Δ' Διογένη, και των Σελτζούκων Τούρκων του σουλτάνου Αλπ Αρσλάν. Ο αυτοκράτορας Ρωμανός ηττήθηκε, αιχμαλωτίστηκε και απελευθερώθηκε μετά την καταβολή λύτρων, ενώ η βυζαντινή αυτοκρατορία υποχρεώθηκε στην καταβολή ετήσιου φόρου και την παραχώρηση μερικών φρουρίων στους Σελτζούκους. Αυτή η πανωλεθρία των βυζαντινών στρατευμάτων και, κυρίως, η εσωτερική πολιτική παράλυση που ακολούθησε, επέτρεψε τη μόνιμη εγκατάσταση των Σελτζούκων στη Μικρά Ασία.

Αυτά γράφει η ιστορία για μια μάχη που εκείνη την εποχή κανείς δεν εκτίμησε το «στρατηγικό βάθος» αυτής της ήττας. Ίσως και τότε κάποιοι να είπαν «τι να κάνουμε έτσι είναι ο πόλεμος μια κερδίζουμε και μια χάνουμε, δεν έγινε και τίποτα». Δυστυχώς όμως δεν είναι έτσι, κάποιες μάχες χάνονται και οι συνέπειες φαίνονται μόνο σε βάθος χρόνου. Έτσι από λάθος εκτίμηση και οι Βυζαντινοί δεν κατάλαβαν ότι από εκείνη τη μάχη και μετά άνοιξε ο δρόμος για να εγκατασταθούν στην Μ. Ασία, αρχικά οι Σελτζούκοι Τούρκοι και ακολούθως οι Οθωμανοί. Και επειδή μια ήττας ακολουθεί και δεύτερη, εκατό χρόνια μετά περίπου σημειώθηκε και η μάχη του Μυριοκέφαλου η οποία διεξήχθη και πάλι μεταξύ Βυζαντινών και Σελτζούκων του Ικονίου, στις 17 Σεπτεμβρίου 1176, στην ομώνυμη τοποθεσία (στη Φρυγία, κοντά στην πόλη Λαοδικεία. Η μάχη έληξε με συντριπτική νίκη του Σουλτάνου του Ικονίου Κιλίτς Αρσλάν Β΄ και πανωλεθρία του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού. Από εκεί και μετά όλα ήταν χαμένα…

Η απουσία συνολικής θεώρησης και η κοντόφθαλμη προσέγγιση των πραγμάτων εγκυμονεί κινδύνους . Όσοι λοιπόν πιστεύουν ότι η παρουσία των νέο-οθωμανών στην Καβάλα είναι κάτι αδιάφορο ή μια φιλική επίσκεψη της ηγεσίας της γείτονας χώρας, ξεχνάει τις γενοκτονίες που σημάδεψαν τις απαρχές της Τουρκικής «Δημοκρατίας», ξεχνάει τα γεγονότα του 1955, τον αφανισμό του ελληνισμού στην Ίμβρο και την Τένεδο, την κατοχή στην Κύπρο και τις χιλιάδες φυλακισμένων και «αγνοουμένων» Κούρδων, Τούρκων κ.λ.π.

Στον απόηχο της επίσκεψης Αχ. Νταβούτογλου ----- Κέντρο Ερευνών Οθωμανικής Ιστορίας στην Καβάλα

Τα «καλά νέα» που αφορούν την Καβάλα τα μαθαίνουμε από την Τουρκία. Συγκεκριμένα από τα δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου πληροφορηθήκαμε ότι στην Καβάλα έχει συσταθεί και λειτουργεί «Κέντρο Ερευνών Οθωμανικής Ιστορίας»!!! Πως προέκυψε όμως αυτό το κέντρο; Κατά πόσο είναι σύμφωνη η τοπική κοινωνία για κάτι τέτοιο; Ερωτήματα τα οποία δεν πρόκειται να πάρουν απαντήσεις, αφού η «τεκνοποίηση» αυτού του κέντρου έγινε στο παρασκήνιο της δημόσιας ζωής. Αυτός είναι και ο λόγος που κανείς δεν έκρινε σκόπιμο, εκ μέρους αυτού του Κέντρου να κάνει έστω μια ανακοίνωση με την οποία να γνωστοποιεί την ύπαρξή του.

Ας δούμε όμως το θέμα αναλυτικά. Την περασμένη εβδομάδα η τουρκική εφημερίδα Aksam κυκλοφόρησε - συγκεκριμένα την Πέμπτη, ημέρα επίσκεψη τους υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμετ Νταβούτογλου στην Καβάλα - με την παρακάτω είδηση:

Κέντρο Ερευνών Οθωμανικής Ιστορίας στην Καβάλα

Το Ινστιτούτο Μεχμέτ Αλή Πασά από την Καβάλα και το Πανεπιστήμιο Bahcesehir θα ιδρύσουν Κέντρο Ερευνών Οθωμανικής Ιστορίας με κέντρο την Καβάλα. Το εν λόγω Κέντρο θα οδηγήσει στην προσέγγιση Τουρκίας και Ελλάδας από πολιτιστικής πλευράς. Ο Επικεφαλής της Διεύθυνσης των Σχέσεων με τα ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Bahcesehir Ονούρ Ουισάλ είπε ότι ο ευρισκόμενος στην Ελλάδα ΥΠΕΞ Νταβούτογλου σχεδιάζει να επισκεφθεί σήμερα το κέντρο αυτό. Ο ίδιος είπε ότι το κέντρο που συστάθηκε από το Princeton και από τον καθηγητή Ιστορίας του Πανεπιστημίου Bahcesehir Heath W. Lowry θα πραγματοποιήσει εργασίες αναφορικά με τον τουρκικό, τον ελληνικό και τον αραβικό κόσμο και πρόσθεσε ακόμα πως στο κέντρο αυτό που θα έχει μια πλούσια βιβλιοθήκη θα δίνονται διαλέξεις και σεμινάρια. Ακόμα θα γίνονται έρευνες σε σχέση με την ιστορία, την φιλοσοφία, την αρχιτεκτονική, τη μουσική και τη ζωγραφική.

Μόνο έκπληξη και μάλιστα δυσάρεστη μπορεί να νοιώσει κάποιος που διαβάζει αυτή την είδηση, αν γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα. Ας τα βάλουμε όμως τα πράγματα σε μια σειρά.

Την περασμένη εβδομάδα λοιπόν χωρίς να έχει προηγηθεί κάτι σχετικό ως ανακοίνωση ή ως δήλωση, ο κ. Νταβούτογλου επισκέφτηκε το σπίτι του Μεχμέτ Αλί, όπως αποδεικνύεται όμως δεν ήταν μια επίσκεψη «τουριστικού χαρακτήρα» αλλά μια παρουσία επισφράγισης μιας συμφωνίας!!! Αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι εν γένει η επίσκεψη του κ. Νταβούτογλου δεν είχε απλά συμβολικό χαρακτήρα, μιας και η Καβάλα έχει κομβικό σημείο, στο νεοθωμανικό του όραμα, αλλά και ουσιαστικό, αφού σηματοδοτεί την έναρξη της λειτουργίας του εν λόγω κέντρου.

Φορέας υλοποίησης αυτό του κέντρου είναι το Ινστιτούτο Μωχάμεντ Αλί, το οποίο για τον σκοπό αυτό πρόσφατα τροποποίησε και το καταστατικό του. «Ψυχή» όμως αυτού του κέντρου δεν είναι κάποια από τα μέλη του Ινστιτούτου αλλά ο καθηγητής των πανεπιστημίων  Princeton των ΗΠΑ και Bahcesehir της Τουρκίας, Lowry Heath. Πρόκειται για μια «σκοτεινή μορφή» που με την δουλειά του και τις θέσεις που έχει εκφράσει κατά καιρούς έχει προκαλέσει αντιδράσεις ιστορικών απ’ όλο τον κόσμο. Για παράδειγμα σχετικά πρόσφατα είχε ηγηθεί κίνησης για να αποτρέψει την αναγνώριση της Αρμενικής Γενοκτονίας από την Αμερικανική Γερουσία. Επιπλέον κατέβαλε συστηματική προσπάθεια για να απαξιώσει τα στοιχεία που παρέδωσε στην Ιστορία και το σύνολο της ανθρωπότητας ο αμερικανός πρέσβης στην Οθωμανική αυτοκρατορία Ερρίκος Μορκεντάου τα οποία αποτελούν μια σημαντική πηγή πληροφοριών για τα εγκλήματα που διέπραξε το κεμαλικό καθεστώς  σε βάρος των Αρμενίων και Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

Όλα αυτά βέβαια δεν είναι καθόλου τυχαία, αφού ο Lowry Heath κατέχει την έδρα «ΚΕMΑΛ ΑΤΑΤΟΥΡΚ» στο πανεπιστήμιο του Princeton. Το μεγαλύτερο μέρος των ερευνών του χρηματοδοτήθηκε από την Τουρκική Κυβέρνηση - μέσω αυτής της έδρας - και είχε ένα και μοναδικό σκοπό, το πώς θα σβήσει από την επίσημη ιστορία όλες τις μαύρες σελίδες του κεμαλικού καθεστώτος. Στην συνέχεια η τουρκική κυβέρνηση τον αντάμειψε για τις υπηρεσίες του, προσφέροντάς του μια ακόμη έδρα στο πανεπιστήμιο Bahcesehir, ενώ για πολλά χρόνια εργάστηκε στην Τουρκία για διάφορες έρευνες που αφορούν το Οθωμανικό της παρελθόν.

Με αυτά τα δυο πανεπιστήμια συνεργάζεται τώρα το Ινστιτούτο Μοχάμεντ Αλί για να «καλλιεργήσει» της Οθωμανικές Σπουδές στην Καβάλα, έχοντας ως συνδετικό κρίκο τον τακτικό επισκέπτη της Καβάλας, τον Heath W. Lowry. Χωρίς να διαθέτει η πόλη ένα πανεπιστήμιο το οποίο θα μπορούσε να ελέγξει την λειτουργία αυτού του κέντρου, έρχονται και το «φυτεύουν» κυριολεκτικά στην καρδιά της χερσονήσου της Παναγίας! Η ίδρυση του, κατόπιν απαίτησης της Τουρκίας, εντάσσεται στο πλαίσιο υλοποίησης διακρατικής συμφωνίας μορφωτικών και πολιτιστικών ανταλλαγών που υπογράφηκε τον περασμένο Μάιο κατά μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στην διάρκεια της επίσκεψης της πολυπληθούς αποστολής στην Αθήνα με επικεφαλής τον Τούρκο πρωθυπουργό Ν. Ερντογάν.

Από την επίσκεψη Α. Νταβούτογλου στην Καβάλα - Προσευχή στο τζαμί της Παλιάς Μουσικής!!!

Με ναμάζι (προσευχή) στον γυναικωνίτη του τζαμιού της Παλιάς Μουσικής έκλεισε η επίσκεψη του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου στην Καβάλα. Αρχικά ο κ. Νταβούτογλου εισήλθε στο χώρο του τζαμιού και ξεναγήθηκε από τον αρχιτέκτονα της 12^η Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Αργύρη Μπακιρτζή, ο οποίος τον ενημέρωσε τόσο για το τζαμί και τις αναστηλωτικές ενέργειες που έγιναν όσο και για την ανακάλυψη των ερειπίων της παλαιοχριστιανικής εκκλησίας που βρέθηκε στα θεμέλια του κτηρίου και η οποία αναδείχθηκε με το γυάλινο δάπεδο που έχει τοποθετηθεί. Μόλις ολοκληρώθηκε η ξενάγηση και οι περισσότεροι από την συνοδεία του έβγαιναν έξω, ο ίδιος κινήθηκε προς την κόγχη (μιχράμπ), ενώ η φρουρά του έβγαζε τους δημοσιογράφους έξω… Εκείνη τη στιγμή η σύζυγος του που ήδη είχε ανέβει στον γυναικωνίτη του φώναξε να μεταβεί και εκείνος επάνω. Στην αρχή οι Τούρκοι δημοσιογράφοι νόμισαν ότι θα φωτογραφηθεί από τον μικρό ξύλινο  εξώστη που υπάρχει και γι’ αυτό ετοίμασαν την φωτογραφική τους μηχανή. Ωστόσο μόλις ο κ. Νταβούτογλου εισήλθε στον γυναικωνίτη και ειδικά στον ιδιαίτερο χώρο που υπάρχει και χωρίζεται με πόρτα από τον υπόλοιπο, η φρουρά του έσπρωξε όλους τους παριστάμενους να βγούν έξω από το τζαμί, αν και ουσιαστικά δεν υπήρχε κανένας ουσιαστικός λόγος ασφάλειας που να δικαιολογεί ανησυχία για να συμβεί κάτι τέτοιο. Σε ερώτησή μας προς τους άνδρες της ασφάλειας τους για το τι συμβαίνει και πρέπει να εκκενωθεί το τζαμί η απάντηση ήταν «μην ρωτάς και προχώρα»….

Ο κ. Νταβούτογλου έμεινε στο χώρο του γυναικωνίτη περίπου δέκα λεπτά φρουρούμενος από την σκάλα που οδηγεί επάνω προκειμένου να μην υπάρχει καμία πρόσβαση δημοσιογράφου στον χώρο. Αξίζει να σημειώσουμε ότι παρά το γεγονός πως πρόσφατα είχαμε το επεισόδιο με το σφαγμένο γουρούνι στην είσοδο του τζαμιού ο κ. Νταβούτογλου δεν πτοήθηκε γιατί έπρεπε να κάνει την συγκριμένη κίνηση η οποία έχει πολλούς αποδέκτες τόσο στην Καβάλα όσο και στην Τουρκία. Στην συνέχεια κατηφόρισε με πόδια προς την είσοδο της ρεσεψιόν του Ιμαρέτ ενώ στην πορεία προσπάθησε να χαιρετήσει και να δεχθεί ομοίως χαιρετισμό με κατοίκους της Παναγίας, μεταξύ των οποίων και με τον γνωστό αρχιτέκτονα Μπάμπη Τσουρουκίδη με τον οποίον και φωτογραφήθηκε στην  είσοδο του σπιτιού του.

Ακολούθως ξεκινώντας να φύγει ο κ. Νταβούτογλου με τη συνοδεία του, στο ύψος του 5^ου Γυμνασίου περίπου συναντήθηκε εντελώς τυχαία με μαθητές μειονοτικού γυμνασίου  της Γλαύκης με επικεφαλής τον καβαλιώτη καθηγητή Γιάννη Τσέλιο. Στην προσπάθεια μας να τους φωτογραφίσουμε μας επιτέθηκε ο κ. Τσέλιος με την απειλή ότι «θα γίνει χαμός αν τολμήσει κανείς να φωτογραφίσει τα παιδιά»…. Ωστόσο η συνομιλία δεν ολοκληρώθηκε αφού κατέφθασε εκπρόσωπος του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής που τους χαιρέτησε και συγχρόνως έκανε νόημα να σταματήσει το αυτοκίνητο του κ. Νταβούτογλου τον οποίον πλησίασε και του είπε «έχουν έρθει τούρκοι μαθητές για να σας χαιρετήσουν». Αμέσως ο κ. Νταβούτογλου κατέβηκε από του αυτοκίνητο και φωτογραφήθηκε με τους μαθητές χωρίς βέβαια να διατυπωθούν εκ νέου οι απειλές από τους καθηγητής τους. Ποιος ξέρει ίσως και για το λόγο αυτό και μόνο τα παιδιά να έκαναν το ταξίδι αυτό στην Καβάλα…

Νωρίτερα ο κ. Νταβούτογλου δήλωσε εντυπωσιασμένος από την ιστορία της Καβάλας και τα μουσουλμανικά μνημεία της παλιάς πόλης και ξεναγήθηκε σε αυτά. Ο κ. Νταβούτογλου συνοδευόμενος από τη σύζυγό του κατέλυσε προχθές το βράδυ στο ιστορικό ξενοδοχείο Ιμαρέτ, όπου έφτασε γύρω στο 1 μετά τα μεσάνυχτα με συνέπεια όσοι είχαν συγκεντρωθεί από νωρίς για να τον συναντήσουν να φύγουν άπραγοι καθώς ενημερώθηκαν ότι θα αργήσει. Χθες το πρωί, μετά το πρωινό ξεναγήθηκε στους χώρους του Ιμαρέτ όπου και εξέφρασε την ικανοποίησή του για την άρτια δουλειά που έγινε στην αναστήλωση του μνημείου. Στην συνέχεια  ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών μαζί με τη σύζυγό του και την πρόεδρο του Ινστιτούτου «Μεχμέτ Αλή», Άννα Μισιριάν – Τζούμα, περπάτησε στον κεντρικό δρόμο της παλιάς πόλης και επισκέφθηκε το κονάκι (σπίτι) του Μεχμέτ Αλί στη χερσόνησο της Παναγίας όπου δεσπόζει το επιβλητικό ορειχάλκινο άγαλμα του ιδρυτή του σύγχρονου αιγυπτιακού κράτους.

Ο κ. Νταβούτογλου ξεναγήθηκε στο κονάκι το οποίο αναπαλαιώθηκε εκ βάθρων  στο πλαίσιο διακρατικής συμφωνίας ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αίγυπτο, δεδομένου ότι τόσο το Ιμαρέτ όσο και το κονάκι του Μεχμέτ Αλή αποτελούν ιδιοκτησία του Οργανισμού Αιγυπτιακών Βακουφιών. Στο χώρο εκεί έγινε και η ανταλλαγή εθιμοτυπικών δώρων ανάμεσα στον κ. Νταβούτογλου και την κ. Μισσιριάν.

Ο κ. Νταβούτογλου και ο μεγάλος αριθμός δημοσιογράφων που το συνόδευσαν πληροφορήθηκαν για την ιστορία του Μεχμέτ Αλή και την σχέση που είχε με την Καβάλα. Επίσης ενημερώθηκαν για τους σκοπούς και τους στόχους του Ινστιτούτου. Η κ. Μισιριάν υπογράμμισε ότι το 2006 συστήθηκε το Ινστιτούτο Μοχάμετ Άλι με κύριο αντικείμενο την ανάπτυξη της έρευνας και την ανάληψη πρωτοβουλιών σε θέματα Ιστορίας και Πολιτισμού. Ως πεδίο δράσης του Ινστιτούτου οριοθετήθηκε ο χώρος της ανατολικής Μεσογείου και της Εγγύς και Μέσης Ανατολής. Υπογράμμισε ότι η αναβίωση και η λειτουργία ενός μνημείου του Αραβικού Κόσμου στην σύγχρονη Ευρώπη έδωσε ώθηση στις προσπάθειες απόδειξης της δυνατότητας συμβίωσης των δύο πολιτισμών. Από την άλλη πλευρά, σε έναν κόσμο ταλαιπωρημένο από αυτό που σήμερα αποκαλούμε πολιτιστική σύγκρουση, η παρουσία και ενεργοποίηση φορέων που προάγουν τον διάλογο θα μπορούσε να  αποκαταστήσει τις αμφίδρομες σχέσεις ανάμεσα στους δύο κόσμους. Η αποδοχή της σημασίας και αξίας του Αραβικού πολιτισμού είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την διατήρηση της Μεσογειακής πολιτιστικής κληρονομιάς, κατέληξε η κ. Μισιριάν.

Κατά την έξοδό του ο κ. Νταβούτογλου δέχθηκε το κέρασμα ενός κουραμπιέ από μια κάτοικο της περιοχής και έκανε δηλώσεις στα ελληνικά και τα τουρκικά ΜΜΕ. Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών συνεχάρη την ελληνική κυβέρνηση, το Δήμο Καβάλας και το Ινστιτούτο για τη διατήρηση και την προστασία της ιστορικής κληρονομίας που φανερώνει την κοινή ιστορία τριών λαών της Ελλάδας, της Τουρκίας και της Αιγύπτου. 

Το μήνυμα του Αχμέτ

Όποιος δεν μείνει στο χαζοχαρούμενο και επιπόλαιο επίπεδο των δημοσίων σχέσεων και μελετήσει λίγο περισσότερο τα όσα συνέβησαν μέσα στις λίγες ώρες που έμεινε ο Αχμέτ Νταβούτογλου στην Καβάλα, δεν θα δυσκολευτεί να βγάλει ορισμένα συμπεράσματα. Το πρώτο και σημαντικό είναι ότι ο κ. Νταβούτογλου δεν ήρθε απλά στην Καβάλα επειδή ήθελε κάπου να διανυκτερεύσει, ήρθε για να γνωρίσει το Ιμαρέτ και τα μουσουλμανικά μνημεία της Καβάλας. Όπως φαίνεται αυτό ήταν και το αντικείμενο της συζήτησης που είχε με την πρόεδρο του Ινστιτούτου Μωχάμεντ Άλη Άννα Μισσιριάν η οποία εδώ και χρόνια πασχίζει να αναδείξει το οθωμανικό κομμάτι της πόλης και της ιστορίας της. Γι΄ αυτό όλες οι κινήσεις του κ. Νταβούτογλου περιορίστηκαν στο τρίγωνο που ορίζεται από το Ιμαρέτ, το κονάκι του Μεχμέτ Αλί και το τζαμί της Παλιάς Μουσικής. Θαύμασε την ανακαίνιση που έγινε γίνει και σίγουρα λυπήθηκε πολύ που τόσα χρόνια μένουν αναξιοποίητα απλά ως χώροι τουριστικού ενδιαφέροντος.

Αυτά που για μας είναι απλά «τουριστικές ατραξιόν» για να προσελκύσουμε τουρίστες για τον κ. Νταβούτογλου είναι εργαλεία της πολιτικής του. Βέβαια ερχόμενος στην Καβάλα ο κ. Νταβούτογλου είχε και κάτι άλλο στο μυαλό του, το οποίο και φυσικά δεν το συζήτηση γιατί δεν υπήρχε λόγος, γνωρίζει και έχει κατανοήσει περισσότερο απ’ ότι εμείς, δύο πράγματα, το ένα είναι ότι η Καβάλα κρατάει σε μεγάλο βαθμό το κλειδί των πετρελαίων του Βορείου Αιγαίου και δεύτερο ότι υπάρχει ένα λιμάνι στρατηγικής σημασίας το οποίο εμείς σε κάθε περίπτωση κάνουμε ότι μπορούμε για να το απαξιώσουμε.

Όσο καλλιεργημένος και μορφωμένος και να είναι ο κ. Νταβούτογλου δεν μπορεί να κρύψει τον λύκο που κρύβει κάτω από την προβιά του αρνιού. Γι’ αυτόν η ιστορία δεν είναι μια ευγενική ενασχόληση για ανθρώπους που θέλουν να γεμίζουν δημιουργικά το χρόνο τους, αλλά είναι ένα πολύ σπουδαίο εργαλείο το οποίο έχει τόση δύναμη που μπορεί να κινήσει ακόμη και βουνά. Θέλει λοιπόν η Καβάλα και ειδικότερα η χερσόνησος της Παναγίας να γίνει εξάρτημα της εξωτερικής τουρκικής πολιτικής και για να το πετύχει αυτό θα χρησιμοποιήσει κάθε δυνατότητα που έχει. Σύντομα θα δούμε το τουρκικό κράτος να χρηματοδοτεί και ανοιχτά – γιατί κρυφά ήδη γίνεται – ενέργειες που θα αναδεικνύουν το οθωμανικό παρελθόν της Καβάλας, θα τονίζει σε κάθε ευκαιρία την παρουσία του μουσουλμανικού στοιχείου της, γι’ αυτό και χθές ξεπερνώντας την όποια απέχθεια του προκαλεί η ιδέα του σφαγμένου γουρουνιού, έκανε ναμάζι (προσευχή) στο χώρο του τζαμιού της Παλιάς Μουσικής.

Επίσης θα δούμε σύντομα να διατυπώνεται και το αίτημα της λειτουργίας τζαμιού – ίσως αυτό της Παλιάς Μουσικής – για τουριστικούς και αναπτυξιακούς λόγους, αφού η «νουθεσία» για την ανάγκη ύπαρξής του θα συνοδεύεται και από προτάσεις τουριστικού και επενδυτικού χαρακτήρα…

Αυτά για την χθεσινή σύντομη αλλά ουσιαστική επίσκεψη, κάποιοι άλλοι δεν βλέπουν απειλή σε όλα αυτά αλλά μια ευκαιρία ανάπτυξης της Καβάλας. Κάνουν όμως ένα λάθος, το οποίο είναι γνωστό σε όλους τους εξωμότες, ότι οι Οθωμανοί ποτέ δεν έδιναν κάτι αν δεν πάρουν αυτό που θέλουν στο δεκαπλάσιο. Όσα προβλήματα και αν έχει, όσο άδικο και σκληρό να είναι το ελληνικό κράτος η λύση δεν είναι αυτοί που επέλεξαν οι βυζαντινοί άρχοντες της Βιθυνίας τον 13^ο και τον 14^ο αιώνα, οι οποίοι για να κρατήσουν τις περιουσίες τους και να τις αυξήσουν εξισλαμίστηκαν…. Το μήνυμα του Αχμέτ προς εμάς ήταν όσο πιο ξεκάθαρο γίνεται, το δικός μας προς αυτόν όμως πόσο ξεκάθαρο ήταν…

Οι φιλιππινέζες του νεοθωμανισμού

Ξεσπάθωσαν χθες από ραδιοφώνου οι φιλιππινέζες του νεοθωμανισμού εναντίον του υπογράφοντος και του «Χ» με αφορμή τα όσα αποκαλυπτικά δημοσιεύσαμε για τους σκοπούς που υπηρετεί η χθεσινή άφιξη στην Καβάλα του ιδεολογικού εμπνευστή του νεοθωμανισμού και υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου…

Ανέλαβαν εργολαβικά με τόνους λάσπης, με ανυπόστατες κατηγορίες και με ένα ραδιοφωνικό παραλήρημα να απαξιώσουν τα όσα αποκαλύψαμε λέγοντας ότι όλα είναι μυθεύματα της φαντασίας μας. Κι όχι μόνο αυτό έφτασαν στο σημείο οι ανιστόρητοι Νενέκοι να εξαγνίσουν την μάστιγα της Ασίας – σύμφωνα με τις μαρτυρίες του αμερικανού προξένου στην Σμύρνη Τζόν Χόρτον που ήταν παρόν στο ολοκαύτωμα της Σμύρνης – για να στηρίξουν την άποψη ότι θα πρέπει να τα βρούμε με τους Τούρκους για να κάνουν επενδύσεις στην Καβάλα και να γνωρίσουμε ανάπτυξη. Μα καλά δεν γνωρίζουν οι ανεγκέφαλοι ότι οι Τούρκοι για να σου δώσουν ένα πράγμα πρώτα θα σου πάρουν δέκα; Αυτό το παιχνίδι δεν παίζεται εδώ και τέσσερεις δεκαετίες στο Αιγαίο και την Κύπρο; Είναι αφελείς ή τουρκοπροσκυνημένοι;

Με το μίσος που μας αντιμετωπίζουν και η ευκολία με την οποία διασπείρουν τα ψέματα, μας κάνουν να πιστεύουμε ότι ίσως το δεύτερο να συμβαίνει. Τουλάχιστον η Ιστορία αυτό μας διδάσκει. Το ίδιο συνέβη και με τους Γενίτσαρους, οι οποίοι γνωρίζοντας ότι έχουν προδώσει την πατρίδα τους, την οικογένεια τους και την θρησκεία τους έγιναν οι πιο σκληροί διώκτες των πρώην αδελφών τους. Έτσι και αυτοί αντί να παρακολουθούν, να ανησυχούν και να αποκαλύπτουν τα ύπουλα σχέδια του Αχμέτ Νταβούτογλου, τον καλοδέχονται, του ανοίγουν τις πόρτες της πόλης και τον περιποιούνται λες και είναι ο εκπρόσωπος ενός δημοκρατικού κράτους. Δεν τολμάνε ούτε καν να θέσουν το ερώτημα: Τι δουλειά έχετε στην Καβάλα κ. Νταβούτογλου;

Αλήθεια όλοι αυτοί δεν έχουν μνήμη και δεν θυμούνται τις σφαγές των Ελλήνων και των Αρμενίων της Μ. Ασίας; Δεν έχουν ακούσει τίποτα για τις σημερινές σφαγές των Κούρδων, για τις εξορίες και τις φυλακίσεις δημοσιογράφων και διανοούμενων επειδή τόλμησαν να εκφράσουν άποψη μη αρεστή στο καθεστώς; Αλήθεια στο πρόσωπο του κάθε Νταβούτογλου δεν βλέπουν έναν εκπρόσωπο ενός σκληρού, βάρβαρου και φασιστικού καθεστώτος; Τι βλέπουν, το «φίλο» που θα τους απλώσει το χέρι για να συνεργαστούν;

Δεν βλέπουν τι γίνεται στην Θράκη όπου η μακροχρόνια και συστηματική πολιτική τους στην μειονότητα την έχει φέρει ένα βήμα από το να γίνει Κόσσοβο; Γιατί θέλουν να σύρουν και την Καβάλα στην ίδια μοίρα; Τόσο πολύ μισούν αυτή την πόλη και τους κατοίκους της που δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα να μας  «πουλήσουν» όλους στο σκλαβοπάζαρο προκειμένου να γίνει πιο παχύς ο τραπεζικός τους λογαριασμός; Άξιος ο μισθός τους αλλά ματαιοπονούν, η κοινωνία της Καβάλας γνωρίζει πολύ καλά που θέλουν να την σύρουν και δεν θα τους αφήσει να προχωρήσουν στα σχέδια που απεργάζονται.

Επίσκεψη πρόκληση Θα ζητήσει τζαμί στην Καβάλα; Σε Θράκη και Μακεδονία ο Νταβούτογλου, με τις ευλογίες της ελλαδικής κυβέρνησης!

Τριήμερη επίσκεψη στην Ελλάδα από τις 8 μέχρι τις 10 Μαρτίου πραγματοποιεί ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου. Η επίσκεψη ξεκίνησε χθες από την Αθήνα και συνεχίζεται σήμερα στην Θράκη και στην Καβάλα και αύριο στην Θεσσαλονίκη.  Η ελληνική κυβέρνηση, που έδωσε άδεια στον υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας να επισκεφθεί την Κομοτηνή, την Ξάνθη και περιοχές που είναι εγκατεστημένη η μουσουλμανική μειονότητα, όπως ο Εχίνος, χαρακτηρίζει ιδιωτικό το πρόγραμμα των επισκέψεων του κ. Νταβούτογλου στη Θράκη και τη Μακεδονία.

Ωστόσο, σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας κ. Αχμέτ Νταβούτογλου, «ανταποκρινόμενος σε πρόσκληση του υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας, κ. Δημήτρη  Δρούτσα, θα αφιχθεί την Τρίτη 8 Μαρτίου 2011 στην Αθήνα».

Αυτό που δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη από το υπουργείο Εξωτερικών είναι αν η ελληνική πλευρά, που προσκάλεσε τον κ. Νταβούτογλου στην Αθήνα, μπήκε στον κόπο να διευκρινίσει στην Άγκυρα ότι το ταξίδι θα έπρεπε να περιλαμβάνει μόνο συναντήσεις και επαφές στην πρωτεύουσα.

Από την Αθήνα, ο επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας αναμένεται να μετακινηθεί αεροπορικώς στην Αλεξανδρούπολη σήμερα Τετάρτη. Ο κ. Νταβούτογλου, συνοδευόμενος από Τούρκους διπλωμάτες και δημοσιογράφους, σχεδιάζει να συνεχίσει την περιοδεία του στην Κομοτηνή και την Ξάνθη, ενώ το βράδυ αναμένεται να διανυκτερεύσει στην Καβάλα. Αύριο Πέμπτη θα συνεχίσει το ταξίδι του στην Θεσσαλονίκη, επισκεπτόμενος το σπίτι του Κεμάλ και το προξενείο της Τουρκίας.

Για το ποιους έχουν ζητήσει να δούνε τον κ. Αχμέτ Νταβούτογλου στην Καβάλα δεν έχει γίνει γνωστό από κάποια επίσημη ανακοίνωση, ωστόσο φαίνεται ότι όσα ραντεβού κλείστηκαν αυτά έγιναν με διπλωματικό τρόπο, έτσι ώστε να μην κατηγορηθεί ο ΥΠΕΞ της Τουρκίας ότι παραβιάζει τον «ιδιωτικό χαρακτήρα» της επίσκεψής τους. Αυτό σημαίνει ότι από το προξενείο έγινε προσπάθεια να υπάρξουν απλά «φιλικές συναντήσεις» του Νταβούτογλου με φορείς και πρόσωπα της Καβάλας. Σε αυτό το «φιλικό κλίμα» λοιπόν ο κ. Νταβούτογλου θα ζητήσει τουλάχιστον δυο πράγματα, πέρα του ότι θα ξεναγηθεί στο Ιμαρέτ και στο σπίτι του Μωχάμεντ Άλι, το ένα είναι να αναδειχθεί το Οθωμανικό παρελθόν της Καβάλας μέσα από κοινές δράσεις!!! Το δεύτερο είναι να μιλήσει ο κ. Νταβούτογλου για μπίζνες, δηλαδή θα μας ανοίξει την όρεξη τάζοντας λαγούς με πετραχήλια… Επενδύσεις στον τουρισμό και κοινές εμπορικές δραστηριότητες θα μας φέρει ο κ. Νταβούτογλου… Κάπου εκεί θα μας σκάσει και το μυστικό, για το πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει ένα τζαμί εν λειτουργία στην Καβάλα. Προσέχετε!!! Επειδή όμως το τζαμί του Ιμαρέτ είναι ιδιωτικό κατά κάποιο τρόπο, επειδή το τζαμί της Παλιάς Μουσικής έχει μιανθεί από την σφαγή του γουρουνιού μην ξαφνιαστεί κανείς από τους τοπικούς μας άρχοντες αν τον ακούσει να ζητάει, πολύ διπλωματικά και πολύ ευγενικά την ανέγερση νέου τζαμιού στην Καβάλα!!! Το οποίο βέβαια θα το χρησιμοποιούν τόσο οι αιγύπτιοι μουσουλμάνοι που δουλεύουν στην Καβάλα όσο και οι Τούρκοι τουρίστες…

Τι γυρεύει ο Αχμέτ στην Καβάλα;

Όπως γράφαμε και τις προάλλες, «όλα τα είχε η Μαριωρή, ο φερετζές της έλειπε»… Να που μας έρχεται σήμερα και αυτός, ο φερετζές δηλαδή ο Αχμέτ Νταβούτογλου. Από σήμερα το βράδυ και μέχρι αύριο θα βρίσκεται στην Καβάλα ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας κ. Νταβούτογλου για να μας θυμίσει… μερικά πράγματα.

Μπορεί η Καβάλα να μην έχει – ακόμη τουλάχιστον – μουσουλμανική μειονότητα, έχει όμως οθωμανικό παρελθόν, το οποίο κάποιοι -εδώ και χρόνια- επιχειρούν να το αναβιώσουν. Αυτός είναι και ο λόγος της επίσκεψης του κ. Νταβούτογλου, ο οποίος υπηρετεί πιστά το ομώνυμο δόγμα του, το οποίο είναι ο φορέας του νεοθωμανισμού. Με λίγα λόγια αυτό που λέει το δόγμα Νταβούτογλου είναι ότι οι νεοθωμανοί – κεμαλιστές θα ξαναγυρίσουν από εκεί απ΄ όπου έφυγαν. Πως; Πολιτιστικά, οικονομικά και θρησκευτικά!!!

«Αυτό που χρειάζεται είναι γνώση και ορθολογιστικές εκτιμήσεις. Ψύχραιμη ανάγνωση, δείχνει πως ο Νταβούτογλου δεν είναι τυχαίος: Ξέρει τι λέει, ξέρει πώς να το πει και δείχνει πως μπορεί να το πει ιδεολογικοπολιτικά περίτεχνα. Προπαντός χωρίς συμπλέγματα. Στηρίζει χωρίς αναστολές την πίστη του, την πατρίδα του και τον σκοπό του…» αυτό σημείωνε πριν από λίγες ημέρες ο καθηγητής Διεθνών Σχέσεων-Στρατηγικών Σπουδών, στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, Παναγιώτης Ήφαιστος.

Θα συμφωνήσουμε μαζί του, έχουμε να αντιμετωπίσουμε από τη μία, μια συγκροτημένη δύναμη που ξέρει τι θέλει και πως μπορεί να το αποκτήσει, ενώ από την άλλη εμείς αντιπαραθέτουμε μια κυβέρνηση η οποία βρίσκεται στη δίνη της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης που έχει γνωρίσει η χώρα τα τελευταία χρόνια, μια κοινωνία η οποία βάλλεται από παντού και η οποία βαθμιαία χάνει την συνοχή της καθώς και την δυνατότητα αντίδρασης, αλλά και σε τοπικό επίπεδο έχουμε μια σειρά ερασιτέχνες παντός είδους οι οποίοι χρησιμοποιούνται από τους νεοθωμανούς για την επίτευξη των στόχων τους.

Έτσι ξαφνικά ένα μνημείο όπως το Ιμαρέτ φτάσαμε στο σημείο να ανοίγει τις πόρτες του ως Οθωμανικό μνημείο για να υποδεχθεί τον εμπνευστή του νεοθωμανισμού και ένα Μουσείο Καπνού να προσφέρει την ιστορική τεκμηρίωση για την στήριξη ενός «ευτυχισμένου» Οθωμανικού παρελθόντος κατά το οποίο χριστιανοί, εβραίοι και μουσουλμάνοι ζούσαν και εργάζονταν αρμονικά, ως την απάντηση για το ερώτημα που πρέπει να πάμε.

Τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά απ’ ότι φαίνονται. Σήμερα η Καβάλα δεν «υποδέχεται» απλά και μόνο τον υπουργό Εξωτερικών μιας ξένης χώρας σε μια φιλική επίσκεψη. «Υποδέχεται» τον εκπρόσωπο των σφαγέων του Ελληνισμού, των Αρμενίων και των Κούρδων της Μ. Ασίας, τον διώκτη κάθε φωνής ελευθερίας στην Τουρκία.

Μάλιστα τον υποδέχεται σε ένα μνημείο, στο οποίο το 1922 βρήκαν στέγη οι πρόσφυγες που ήρθαν εδώ κυνηγημένοι από τον αιμοσταγή δικτάτορα Κεμάλ Πασά και την τουρκική βαρβαρότητα. Όσο και αν θέλουν κάποιοι να μας κάνουν ανιστόρητους δεν θα το καταφέρουν, γιατί το αίμα των ακήδευτων νεκρών ακόμα δεν έχει στεγνώσει… Αν είναι προσβολή στη μνήμη των νεκρών να ξεχάσουμε, είναι ανοησία – αν όχι προδοσία - να ανοίγουμε την πόρτα για μια νέα κατάκτηση…  Η «Μάστιγα της Ασίας» ξαναπατάει το πόδι της στην Ευρώπη, θα την αφήσουμε;

Η ρωγμή

Και ξαφνικά ανακαλύψαμε ότι η διαφθορά είναι σαν την λερναία ύδρα, γι’ αυτό και μια μάχη εναντίον της φαντάζει μάταιη, δεν ξέρει κανείς από πού να πιάσει για να αρχίσει και που να συνεχίσει. Αυτή είναι η αλήθεια, όποια πέτρα και να σηκώσουμε σε αυτόν τον έρμο τόπο θα συναντήσουμε δείγματα διαφθοράς. Το αξιοσημείωτο με την διαφθορά είναι ότι δεν αποτελείται από ένα άθροισμα μεμονωμένων χαρακτηριστικών αλλά είναι ένα απόλυτο σύμπλεγμα ανθρώπων και εξουσιών όπου εν τέλει αυτό εξασφαλίζει και την ατιμωρησία των ενόχων.

 Τα τελευταία και δραματικότερα χρόνια η διαφθορά και κάθε τι φθηνό και χυδαίο έγινε πρότυπο συμπεριφοράς, ως αποτέλεσμα μιας αναζήτησης νέων προτύπων τα οποία θα έρχονταν σε ρήξη με την παλαιά τάξη πραγμάτων. Εκείνο όμως που δεν είχαμε αντιληφθεί τότε ήταν ότι ενώ ήταν εύκολο να πέσουν τα παλιά είδωλα, δεν ήμασταν σε θέση να αξιολογήσουμε τα νέα. Με συνέπεια να μην κατανοήσουμε ότι άλλο είναι να βρίσκει κανείς αληθινό πλούτο στο τετριμμένο και το ασήμαντο και άλλο να εξυψώνεις σε θέσφατο το χυδαίο και το φθηνό. Γι’ αυτό ενώ νοιώσαμε ηδονή, καταστρέφοντας την παλαιά τάξη πραγμάτων, αναθεματίζοντας το συνηθισμένο και επαναλαμβανόμενο, δεν αντιληφθήκαμε ότι το πέρασμα από μια ξεπερασμένη τάξη στο χάος της αταξίας δεν ήταν η μοναδική επιλογή που υπήρχε. Αυτό άρχισε να γίνεται κατανοητό τα τελευταία μόνο χρόνια όταν αρχίσαμε να εισπράττουμε την «υπεραξία» που δημιούργησε η αύξηση της αταξίας. Η μανία μας έφτασε μέχρι του σημείου να εξορίσουμε από την καθημερινή ζωή την προσδοκία μιας ανώτερης ύπαρξης, να απορρίψουμε ακόμη και ως έννοια την μεταφυσική, ως ένα δείγμα της βεβαιότητάς μας σε ένα μηχανιστικό, απόλυτα ελεγχόμενο σύστημα που ανταμείβει τους ικανούς και τους έξυπνους στη βάση ενός απροσδιόριστου συστήματος μιας νέας ηθικής.

Μαζί με όλα αυτά χάθηκαν και εκείνοι οι στοχαστές, οι διανοούμενοι οι οποίοι λειτουργώντας ως ελκυστές, οι οποίοι προσέφεραν στην κοινωνία όχι μόνο την υπηρεσία των οδοδεικτών αλλά και της ασφαλιστικής δικλείδας ή καλύτερα εκείνη της βαλβίδας για την δημιουργική εκτόνωσης των κοινωνικών εντάσεων. Έτσι ένα πρωί, σηκώνοντας το σεντόνι δεν αντικρίσαμε μόνο την διαφθορά αγκαλιά με την ανικανότητα, αλλά επί της ουσίας ένα τεράστιο κενό, το οποίο προκαλεί τέτοιο τρόμο που κανείς δεν τολμάει να αναλάβει να το διαχειριστεί.

Τώρα περισσότερο από κάθε άλλη φορά επανέρχεται το αίτημα του εκσυγχρονισμού της ελληνικής κοινωνίας, όχι ως ένα ψευδεπίγραφο σύνθημα, αλλά ως μια γνήσια ανάγκη που θα πρέπει να ικανοποιηθεί. Είναι το αίτημα που δεν θα στοχεύει στην αποκαθήλωση των προγόνων και της παράδοσης αλλά στην δημιουργική σύζευξης του αδιανέμητου πλούτου του παρελθόντος μας με τις απαιτητικές ανάγκες του σήμερα. Η αναζήτηση των ιδανικών μορφών δεν είναι άγονη παρελθοντολογία αλλά εκείνοι οι ελκυστές που οφείλουμε να ανακαλύψουμε εξ νέου λόγω απουσίας νέων προτύπων. Η κρίση είναι πολύπλευρη και η ανακύκλωση της συζήτησης για τα ποσοτικά και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της ατελέσφορη, το θέμα είναι αν μπορούμε να ανακαλύψουμε νέα πρότυπα συμπεριφοράς και τρόπου ζωής, αν ναι τότε έχουμε δημιουργήσει ήδη ένα ρήγμα στην άγονη αναζήτηση.

Το κουτσομπολιό και η διαφθορά

Δεν είναι καινούργιο φαινόμενο το κουτσομπολιό, απεναντίας είναι ιδιαίτερα παλιό, ωστόσο όσο και αν άντεξε στο χρόνο ποτέ δεν κατάφερε να αλλάξει κατηγορία, πάντα το βρίσκαμε μεταξύ των αρνητικών χαρακτηριστικών μια κοινότητας ή μιας ομάδας ατόμων.

Το κουτσομπολιό λοιπόν είναι έννοια συμπληρωματική αρνητικών εκφάνσεων μιας κοινωνίας, όπως είναι για παράδειγμα η κρατική διαφθορά, το ρουσφέτι, η ανοργανωσιά, η ατιμωρησία κ.λπ. είναι λοιπόν όλα αυτά που πιέζουν την κοινωνία να μείνει καθηλωμένη εκεί που είναι και να μην μπορεί να κοιτάξει μπροστά, όπου μπροστά είναι κάθε κατάσταση που προάγει και δημιουργεί νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά για μια κοινότητα. Το κουτσομπολιό είναι έννοια και χαρακτηριστικό της παθητικότητας και του περιθωρίου, της μερικής θεώρησης και της ανακύκλωσης άχρηστων υλικών. Με λίγα λόγια είναι μια ατελέσφορη κατάσταση γιατί από αυτό απουσιάζει η συστηματική, η τεκμηρίωση και η απόδειξη. Είναι πολύ απλά λόγια που μπορούν να ανακυκλώνονται, να διαδίδονται στο διηνεκές. Δεν εμπλουτίζουν και δεν βελτιώνουν μια κοινωνία γιατί δεν είναι ικανά να δημιουργήσουν ούτε δράση αλλά ούτε και αντίδραση. Όσο πιο αιχμηρά είναι, όσο πιο απίθανα τα βρίσκει κανείς τόσο πιο εύκολα αναπαράγονται. Είναι μια σκιά που επί της ουσίας δεν μπορεί να την αγγίξει κανείς, αλλά ούτε και είναι εύκολο να τα διαψεύσει. Τα κουτσομπολιά τέλος είναι σε θέση να προσφέρουν συγκίνηση, να διασκεδάσουν, να εξάψουν την φαντασία, να δώσουν περιεχόμενο σε συζητήσεις, ακόμη και σε ζωές ανθρώπων.

Το κουτσομπολιό γεννάει την αδράνεια, μια κοινωνία όμως που βρίσκεται σε κρίση δεν έχει ανάγκη αυτό. Έχει ανάγκη την λυτρωτική δράση, έχει ανάγκη το άνοιγμα προς το μέλλον, το οποίο μπορεί να το εγγυηθεί μόνο μια κοινωνία συλλογικότητας με κανόνες συμπεριφοράς και λειτουργίας και τιμωρίες για τους παραβάτες. Τι συμβαίνει εδώ και ένα χρόνο – τουλάχιστον – στην χώρα μας;

Υπάρχει ένας καταιγισμός πληροφοριών για σκάνδαλα, για ρεμούλες, για διαφθορά, για φαγοπότια και υπεξαιρέσεις. Είναι σε εξέλιξη μια τεράστια συζήτηση για δεκάδες σκάνδαλα η οποία προσφέρει υλικό για μεγάλο μέρος των καθημερινών συζητήσεων, ωστόσο είναι μια κουβέντα που δεν οδηγεί σε αποτέλεσμα. Ακούμε για ρεμούλες στους εξοπλισμούς, για τα φαγοπότια με το ιατρικό και φαρμακευτικό υλικό, για την διαφθορά των δημοσίων λειτουργών, ακούμε για τους μεγάλους φοροφυγάδες, ακούμε για τις απάτες των πολιτικών και πολλά άλλα. Τι δεν ακούμε;

Δεν ακούμε ούτε για μια υπόθεση να καταλήγει κάπου, σε ένα σημείο όπου θα μπει μια τελεία. Κάποια πρόσωπα να λογοδοτήσουν στην δικαιοσύνη, κάποιες καταστάσεις να ξηλωθούν και να εξυγιανθούν. Αντί να γίνουμε μάρτυρες διαδικασιών κάθαρσης γινόμαστε και εμείς – μέσω της αναπαραγωγής – συμμέτοχοι σε ένα μεγάλο κουτσομπολιό, δηλαδή μια διαδικασία άγονη, ατελέσφορη και αναποτελεσματική, η οποία σε τελική ανάλυση αντί να φωτίσει συσκοτίζει. Είναι ανάγκη σε κάθε υπόθεση να δημοσιοποιούνται τόσες πολλές λεπτομέρειες, για το πώς έγινε η απάτη; Τους πολίτες ένα πράγμα τους ενδιαφέρει αν απονεμήθηκε δικαιοσύνη. Γι’ αυτό το ζήτημα όμως δεν μιλάει κανείς, όλα χάνονται στις λεπτομέρειες. 

Το μνημόνιο και το τέλος της μεταπολίτευσης

Δικαιώνονται όσοι εδώ και ένα χρόνο περίπου υποστήριζαν ότι το Δ.Ν.Τ. δεν είναι ο φορέας της λύσης του οικονομικού προβλήματος της χώρας και σε καμία περίπτωση του μνημόνιο δεν μπορεί να είναι η λύση… Τι είναι όμως το μνημόνιο; Στο εξής θα είναι ένα ορόσημο στην ζωή μας, θα λέμε για την ζωή πριν το μνημόνιο και για τη ζωή μετά το μνημόνιο και η περιγραφή για το πριν δεν θα είναι παρά η αναπόληση των «ευτυχισμένων» ημερών της μεταπολίτευσης, τότε που πιστεύαμε ότι όλα ήταν δυνατά, η Εθνική Ανεξαρτησία, η Κοινωνική Δικαιοσύνη και η Λαϊκή Κυριαρχία…

Το 1974 η χούντα και η δεξιά εθνικοφροσύνη η οποία μια ζωή πολιτεύτηκε στο όνομα του Έθνους και της πατρίδας, βούλιαξε στο νερά της Κυρήνειας… Το 2011 τα οράματα του κεντροαριστερού χώρου – αυτού που υποσχέθηκε εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική δικαιοσύνη και λαϊκή κυριαρχία - βούλιαξαν στην «πίεση» του Δ.Ν.Τ. και στο ξεπούλημα της χώρας σε δανειστές και μη. Πλέον δεν απέχουμε πολύ από εκείνο το σημείο που ο συγκεκριμένος πολιτικός χώρος θα στιγματιστεί στο διηνεκές από το στίγμα της εθνικής προδοσίας. Για ποια κοινωνική δικαιοσύνη μπορεί να μιλήσει το ΠΑΣΟΚ όταν είναι σήμερα ο κύριος φορέας υλοποίησης του μνημονίου; Ποια λαϊκή κυριαρχία μπορεί να επικαλεστεί όταν οι κυβερνητικές αποφάσεις λαμβάνονται όχι με βάση την βούληση του ελληνικού λαού αλλά του Μνημονίου; Επιπλέον για ποια εθνική ανεξαρτησία μπορούμε να μιλάμε όταν βρισκόμαστε ένα βήμα πριν το ξεπούλημα δημόσιας γης σε δανειστές και μη;

Ήδη στην Θράκη και εσχάτως και στην Καβάλα, στρώνεται ο δρόμος για την εξαγορά παραγωγικών μονάδων από τουρκικά κεφάλαια. Στην Καβάλα έχει συγκροτηθεί ένα ισχυρό κεμαλικό λόμπυ το οποίο στο όνομα της οικονομικής κρίσης ευαγγελίζεται την λύση του προβλήματος στην υποδοχή τουρκικών κεφαλαίων. Η οικονομική κρίση έχει δημιουργήσει εκείνο το περιβάλλον όπου θα εμφανιστεί ως μάννα εξ ουρανού ο Αχμέτ Νταβούτογλου και η παρέα του ως σωτήρες. Κάποιοι συμπολίτες μας έχουν αναλάβει εργολαβικά και στρώνουν το χαλί, για τον υποδεχθούν ως αντίπαλο δέος στην ανικανότητα του ελληνικού κράτους, θα έρθει να μας υποσχεθεί επενδύσεις, τουρίστες και πολλά μεροκάματα…

Ο κ. Νταβούτογλου κάνει πάρα πολύ καλά την δουλειά του και αφού βρίσκει ευλύγιστες σπονδυλικές στήλες στην Καβάλα γιατί να μην προχωρήσει με ταχείς ρυθμούς στην υλοποίηση των σχεδίων. Προς το παρόν δεν θα αναφερθούμε περισσότερο στο θέμα μιας και σύντομα θα μας απασχολήσει εκτενέστερα. Εκείνο που θέλουμε να επισημάνουμε όμως είναι ο ολισθηρός δρόμος στον οποίο έχουμε εισέλθει ελέω μνημονίου και μιας κακοδιαχείρισης από το σύνολο των μεταπολιτευτικών κομμάτων, η οποία δημιούργησε το δημόσιο έλλειμμα και το οποίο στη συνέχεια λειτουργεί ως κερκόπορτα για μια νέα άλωση της χώρας. Το τέλος της μεταπολίτευσης έρχεται με απώλεια εθνικής κυριαρχίας, όπως το τέλος της χούντας ήρθε το 1974 με την απώλεια του 33% της Κύπρου.  Τι άλλο θέλουμε να συμβεί για να ξυπνήσουμε;

Α.ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ: ΠΩΣ ΝΑ ΚΡΥΦΤΕΙΣ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ Η ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΒΑΚΙΡΤΖΗ

Ο άνθρωπος προσπαθεί να επιβληθεί, να παρέμβει σε όσα συμβαίνουν στο οικείο περιβάλλον του και στη φύση / φυσικό του χώρο. Από τον καιρό που ο άνθρωπος κατοικούσε ακόμα στις σπηλιές, αναπαριστούσε πάνω στα τοιχώματα και το έδαφος τις εσωτερικές του επιθυμίες, φόβους, χαρές ή και την προβολή του θεϊκού, ως έξωθεν βοήθεια /μαρτυρία της χωροχρονικά διαπιστωμένης πλέον οντότητάς του.

Τι συμβαίνει, ωστόσο, όταν κάποια πράγματα και καταστάσεις ξεπερνούν τη θέληση, τη βούληση, όσο και τις ανθρώπινες αντοχές / όρια ενός ατόμου; Μήπως, κατά συνέπεια, μέσα στη δίνη της η ανθρώπινη τούτη ύπαρξη, γίνεται μια πεπαλαιωμένη και ίσως ξεχασμένη πραγματικότητα; Μήπως τότε μορφή, χαρακτήρας, προσωπικότητα αυτού του ανθρώπου, θυμίζουν ένα φθαρμένο, πάλλευκο κάποτε άγαλμα, του οποίου η σιωπηλή παρουσία κι εμβληματικότητα, αφήνεται να εξηγηθεί / αναλυθεί / αναδομηθεί και στολιστεί από τα βλέμματα των γύρω του; Και, εντέλει, να σκιαγραφηθεί μέσα από τον ψυχισμό και την εκάστοτε υποκειμενική 'αλήθεια' όσων συμβαίνει να βρίσκονται κοντά του;

Πολλές οι απόψεις, οι οπτικές γωνίες, οι εκατέρωθεν εξιστορήσεις θα ακουστούν ή εξιστορηθούν με τρόπους λεπτεπίλεπτους, ευαίσθητους, άκομψους ή και βίαιους - ώστε να εκφραστεί / 'ακουστεί' η φωνή του παρόντα - απόντα. Και τις φωνές αυτές διαλέγει να αφουγκραστεί, να αποκωδικοποιήσει η γνωστή συγγραφέας Αμάντα Μιχαλοπούλου στο καινούριο της μυθιστόρημα «Πώς να κρυφτείς» (εκδόσεις Καστανιώτη, σελ. 368).

Υπόθεση. Ο κεντρικός ήρωας, Στέφανος, είναι ένας τριανταπεντάρης δάσκαλος ελληνικών, που ζει στο Βερολίνο και έχει βάλει σκοπό να λύσει το αίνιγμα των παιδικών του χρόνων. Ήταν μόλις τεσσάρων ετών, όταν συνέβη να πέσει θύμα απαγωγής. Όντας φυσικός «πραγματικός» γιος ενός διάσημου πανεπιστημιακού αρχιτέκτονα, ο ανήλικος τότε Στέφανος υπήρξε θύμα απαγωγής, καθώς παραθέριζε στο συγκρότημα πρότυπων κατοικιών του πατέρα του από ένα ζευγάρι Γερμανών που είχαν χάσει τον γιο τους. Ως Μίχαελ  Σουλτς και μέχρι την ηλικία των 11 χρόνων ζει στη Γερμανία με τους απαγωγείς του και εμβαπτίζεται με τη γερμανική κουλτούρα.

Στην Ελλάδα γυρνάει στα 11, όταν επιτέλους τον βρίσκουν οι πραγματικοί του γονείς, στην Ελλάδα με μητρική γλώσσα την Γερμανική. Από τότε ζει ανάμεσα στις δύο χώρες, οι οποίες τον ταλανίζουν εφόσον στην Γερμανία αισθάνεται Έλληνας και στην Ελλάδα Γερμανός. Ουσιαστικά χωρίς δική του πατρίδα, δίχως ουσιαστικά δικό του πατέρα και, κυρίως, προσωπικότητα, αποφασίζει να επιστρέψει στο Βερολίνο, στην εποχή που η πτώση του Τοίχους αποτελεί τη νέα τάξη πραγμάτων σε Ευρώπη και Γερμανία. Άπατρις και ψυχικά ξεριζωμένος, όμοιος με την οικουμενική ανασφαλής μορφή ανθρώπων και ιδεών, ο νέος άνδρας προσπαθεί να βρει απάντηση στα ερωτήματα που δεν τον αφήνουν να ησυχάσει. Θέλει απεγνωσμένα να βρει τους απαγωγείς του, αλλά και να συναντηθεί με τον ίδιο του το εαυτό.

Στο «Πώς να κρυφτείς», η αφήγηση είναι πολυφωνική. Και όλοι μιλούν από μία φορά, εκτός από τον Στέφανο που είναι και ο κεντρικός (και κατά βάση σιωπηλός) ήρωας της ιστορίας. Καθώς ο Στέφανος είναι εσωστρεφής, οι άλλοι αφηγητές (η γυναίκα του, η αδερφή του, μια μαθήτρια που είναι ερωτευμένη μαζί του, ο Γερμανός που τον απήγαγε όταν ήταν παιδί) αναλαμβάνουν να φωτίσουν τα κενά.

Με γρήγορους ρυθμούς, συνεχείς ανατροπές, η πλοκή του «Πώς» της Α.Μ. γίνεται ένα πολυφωνικό μυθιστόρημα. Μια αξιόπιστη, ίσως και λίγο φολκλορικά «πολύχρωμη» αναζήτηση της αλήθειας και της ταυτότητας, της πατρίδας που είναι η γλώσσα και τα αγαπημένα πρόσωπα. Μια περιπέτεια που διατρέχει τόπους, χώρες, πόλεις, για να περιγράφει τελικά το πιο αναπάντεχο εσωτερικό ταξίδι».

Το δραματικό υπόβαθρο του βιβλίου περιγράφεται με μικρά γεγονότα και υπόγειο χιούμορ. Σαν ένα κέντημα. «Μα έτσι δεν θυμόμαστε; Αποσπασματικά και με κάποιες εικόνες», τονίζει η συγγραφέας και συνεχίζει: «Το Βερολίνο με βοήθησε να δω την Ελλάδα απέξω. Όταν ζεις σε μια χώρα δεν την παρατηρείς με την ίδια ενάργεια. Με την απόσταση, οι βαρύνουσες λεπτομέρειες επανέρχονται σαν σε όνειρο».

Η Αμάντα Μιχαλοπούλου με το "Πως να κρυφτείς" μας χαρίζει το καλύτερο ίσως μυθιστόρημά της (ανάμεσα στα «Πριγκίπισσα Σαύρα», «Θα ήθελα», «Γιατί σκότωσα την καλύτερή μου φίλη», «Παλιόκαιρος», «Γιάντες» που έχουμε διαβάσει). Πολυφωνικό, καθώς την αφήγηση αναλαμβάνουν πολλά από τα πρόσωπα της ιστορίας με προεξάρχοντα τον ίδιο τον ήρωα, τον Στέφανο, έντεχνα δομημένο στην πλοκή του, περίτεχνο γλωσσικά, συναρπάζει στην ανάγνωση, μολονότι η συγγραφέας ρισκάρει να αποδομήσει την ιστορία μέχρι τέλους.

Η δραματική τούτη ανασύνθεση πλοκής / ηρώων, δεν αφαιρεί από την αφήγηση το ενδιαφέρον - αντιθέτως κατόρθωσε να το εξάψει ακόμη περισσότερο - αλλά συνετέλεσε στην άριστη ψυχογραφία των βασικών προσώπων όλης της υπόθεσης του μυθιστορήματος.

Έτσι ο αναγνώστης βιώνει ξεχωριστά την εσωτερική αναζήτηση του Στέφανου να βρει τον ίδιο του τον εαυτό και να συναρμολογήσει το πάζλ της ζωής του. Να γνωρίσει τους πραγματικούς του γονείς - αν και έχουν πεθάνει - τους απαγωγείς του, αλλά και τα πρόσωπα που τον περιτριγυρίζουν. Αυτή η επίμονη και επίπονη αναζήτηση τον οδηγούν στην πραγματική του πατρίδα, που δεν είναι άλλη από την οικογένεια που ο ίδιος δημιουργεί. Αγαπημένα πρόσωπα. Μια περιπέτεια που διατρέχει τόπους, χώρες, πόλεις, για να περιγράφει τελικά το πιο αναπάντεχο εσωτερικό ταξίδι».

ΕΚΔ.ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ, ΑΘΗΝΑ 2011

Τρείς + μία ληστείες

Αν ο ιστορικός του μέλλοντος αξιολογήσει ως σημαντική την περίοδο που ζούμε και σκύψει στα γεγονότα που σημάδεψαν την τελευταία δεκαετία, νομίζουμε ότι δεν μπορεί να παραβλέψει τις τρείς + μια μεγάλες ληστείες που έλαβαν χώρα.

Η πρώτη μεγάλη και οργανωμένη κίνηση για να αλλάξουν χέρια τεράστια χρηματικά ποσά ήταν η υπόθεση του χρηματιστηρίου, ολόκληρες περιουσίες φτιάχτηκαν τότε από την αποταμίευση εκατομμυρίων Ελλήνων οι οποίοι παρασυρμένοι σε ένα παιχνίδι χωρίς κανόνες επιχείρησαν να σχοινοβατήσουν χωρίς δίχτυ ασφαλείας.

Πριν προλάβουμε να καταλάβουμε καλά – καλά το τι έγινε με την ληστεία του χρηματιστηρίου ανοίγει ένα νέο, δεύτερο κεφάλαιο. Αρχίζουν οι τράπεζες με τα χρήματα που είχαν συσσωρεύσει από το χρηματιστηριακό παιχνίδι να δανείζουν στον πάσα ένα χωρίς κανόνες, υποθηκεύοντας με αυτό τον τρόπο ολόκληρες περιουσίες. Η τελευταία πράξη του δράματος δεν έχει παιχτεί αλλά δεν είναι πολύ μακριά η ημέρα που τα χιλιάδες ακίνητα που έχουν δεσμευθεί θα βγουν στο σφυρί. Αν στην πρώτη ληστεία εξαφανίστηκαν τα χρήματα της αποταμίευσης, με τους πλειστηριασμούς θα επέλθει μια ραγδαία αλλαγής στο χάρτη των ακινήτων.

Και επειδή αυτά δεν κρίθηκαν ικανά να μας σπάσουν το ηθικό, ήρθε και το μνημόνιο να περικόψει πλέον, μετά την αποταμίευση, την «απαλλοτρίωση» της ακίνητης περιουσίας και τα εισοδήματα. Το μνημόνιο είναι η χαριστική βολή στην ευημερία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας και το προοίμιο ενός καπιταλιστικού μοντέλου φεουδαρχικού χαρακτήρα, το οποίο θα μας απομακρύνει από το ευρωπαϊκό κεκτημένο και θα μας φέρει στο δρόμο που θα συναντηθούμε με τις κοινωνίες και της οικονομίες των χωρών της νοτίου Μεσογείου, Αίγυπτο, Λιβύη, Αλγερία, Τυνησία… Αυτοί θα κερδίσουν λίγη δημοκρατία την οποία θα έχουμε χάσει εμείς για να μπορέσει να δημιουργηθεί ένας κοινός τόπος που ίσως να γεννήσει μια νέα οικονομική ένωση, της Μεσογείου και η οποία θα απαλλάξει την Ε.Ε. από πάρα πολλά προβλήματα.

Αυτές που προαναφέραμε ήταν οι τρείς μεγάλες ληστείες που έγιναν και είχαν ως στόχο την άμεση αφαίμαξη περιουσιακών μας στοιχείων. Παράλληλα  το ίδιο χρονικό διάστημα, συνέβησαν και μια σειρά άλλα γεγονότα, Ολυμπιακοί Αγώνες, αθρόοι διορισμοί, παντός είδους προμήθειες (από εξοπλισμούς μέχρι φάρμακα) και δημόσια έργα, χωρίς μέτρο και χωρίς κανόνες τα οποία εξέθρεψαν το παρασιτικό σύστημα που έχει γεννήσει το Αθηναϊκό κράτος και το οποίο είναι ο μέγας χορηγός του πολιτικού συστήματος. Αυτή είναι η τέταρτη αρπαγή που είχε ως στόχο το δημόσιο ταμείο.

Το δυσάρεστο είναι ότι έχουμε υποστεί μια δραματική αφαίμαξη υλικού και ψυχικού χαρακτήρα, το ευχάριστο είναι ότι έχουμε καταλάβει το παιχνίδι τους. Τι μένει; Η αντίδρασή μας για την οποία χρειάζεται ακόμη μια δόση απελπισίας για να φτάσουμε στα όρια της εξέγερσης. Εκτός βέβαια και αν για ακόμη μια φορά οι μηχανισμοί αλλοτρίωσης και χειραγώγησης των μαζών φέρουν αποτέλεσμα.

Οι φίλοι μας οι Τούρκοι, οι βουλγαρογραμμένοι και οι γερμανοτσολιάδες…

Όταν οι Οθωμανοί Τούρκοι έφταναν στην Μ. Ασία, τον 13^ο αιώνα κανείς δεν περίμενε τι θα επακολουθούσε. Τότε δεν αριθμούσαν περισσότερο από μερικές χιλιάδες άτομα και για να επιβιώσουν μάχονταν στο πλευρό των βυζαντινών ως μισθοφόροι. Σύντομα αυξήθηκαν εντυπωσιακά αλλά αυτό δεν συνέβη τόσο λόγω υπεργεννητικότητας όσο επειδή καταφέρνανε να προσεταιρίζονται με την βία ή με προσφορές, βυζαντινούς κύρια άρχοντες αλλά και άλλους αυτόχθονες λαούς της Μ. Ασίας ως μια νέα φρέσκια και ανερχόμενη δύναμη. Εξισλαμίζοντας είτε με το σπαθί, είτε με το δέλεαρ του πλούτου και των αξιωμάτων κατάφεραν να λειτουργήσουν σαν κεντρομόλος δύναμη απέναντι σε ένα υπό κατάρρευση βυζάντιο μετά τα σοβαρά χτυπήματα των Λατίνων.

Κάπως έτσι για να μην μακρηγορούμε γεννήθηκε η Οθωμανική αυτοκρατορία που γνωρίσαμε. Αν εξαιρέσει κανείς τη γραμμή αίματος που υπάρχει χωρίς καμία διακοπή από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο Οθωμανό σουλτάνο η υπόλοιπη δομή της αυτοκρατορίας ήταν στελεχωμένη κύρια από εξισλαμισμένους λαούς. Γι’ αυτό σήμερα ένα από τα σημαντικά ρεύματα που διατρέχουν και κατακερματίζουν την σημερινή κοινωνία της Τουρκίας είναι χιλιάδες, ίσως και εκατομμύρια Τούρκοι οι οποίοι κρυφά – με χίλιες δυο προφυλάξεις αναζητούν τις ρίζες τους και πολλοί από αυτούς φτάνουν μέχρι και το σημείο να αλλαξοπιστήσουν και να γυρίσουν στον χριστιανισμό, βαπτίζονται και γίνονται κρυπτοχριστιανοί. Αυτό το γεγονός σε συνδυασμό με την πορεία προς την ανεξαρτησία των Κούρδων και της διεκδίκησης πολιτικού ρόλου από τους Αλεβίτες Τούρκους δημιουργεί ένα μεγάλο μωσαϊκό έτοιμο να σπάσει…

Μέχρι σήμερα όλα αυτά γίνονται κρυφά γιατί το φασιστικό καθεστώς του κεμαλισμού δεν άφησε ποτέ τους λαούς της Μ. Ασίας αλλά και τους λεγόμενους Τούρκους να εκφραστούν ελεύθερα και να έχουν το δικαίωμα του πολιτικού και θρησκευτικού αυτοπροσδιορισμού. Τώρα που το καθεστώς βρίσκεται στην κατάρρευση του μετεξελίχθηκε σε νεοθωμανικό για να μπορέσει να συνεχίσει να έχει υπόδουλες όλες αυτές τις δυνάμεις που συνθέτου το σώμα της τουρκικής κοινωνίας.

Κάθε φωνή ενάντια στον νεοοθωμανισμό και στην επέκτασή του προς την Βαλκανική είναι μια φωνή υπέρ της δημοκρατίας και της αυτοδιάθεσης τω ν λαών της Μικράς Ασίας. Όποιος συμπλέει με αυτό το καθεστώς και εξυπηρετεί τα επεκτατικά του σχέδια δεν είναι απλά εχθρός της Ελλάδας, αλλά συνεργάτης ενός φασιστικού αιματοβαμμένου καθεστώτος. Γι’ αυτό πολλοί όταν μας ρωτάνε γιατί χαρακτηρίζουμε «Γιορτές Οθωμανικής Μνήμης» και «κινήσεις αναβίωσης του νεοθωμανισμού» τις πράξεις των ντόπιων φερέφωνων του προξενείου της Κομοτηνής εξηγούμε ότι ακόμη και οι ίδιοι οι Τούρκοι είναι υπόδουλοι αυτού του καθεστώτος και όποιος θέλει να λέγεται δημοκράτης και προοδευτικός δεν μπορεί να είναι συνεργάτης τους. Για παράδειγμα η παράδοση του Οτσαλάν – τέτοιες ημέρες ήταν - από την κυβέρνηση της αριστερής εθνικοφροσύνης στους σφαγείς της Άγκυρας τι ήταν, μια πράξη προοδευτισμού; Ήταν μια πράξη παράδοσης ενός σφαγέα; Αν είναι έτσι τότε και η παράδοση του Ρήγα Φεραίου από τον Μέτερνιχ στους Οθωμανούς ήταν μια πράξη δημοκρατική. Κάνουμε λάθος; Ας μας απαντήσουν οι μασκαρεμένοι προοδευτικοί της Καβάλας!

Μερικοί βιάζονται να μας κατηγορήσουν ότι δρούμε ως εθνικιστές, σωβινιστές και ακραίοι επειδή υψώνουμε φωνή στα επεκτατικά σχέδια του φασιστικού καθεστώτος της Τουρκίας. Μα αν είναι έτσι και έχουν δίκιο τότε οι βουλγαρογραμμένοι συμπολίτες μας και οι γερμανοτσολιάδες στην γερμανική κατοχή ήταν πολύ άνθρωποι  ρεαλιστές  – διεθνιστές εκείνης της εποχής – οι οποίοι  είχαν ως αποκλειστικό σκοπό την ανάπτυξη του τόπου και την αποφυγή του πολέμου!!! Ακριβώς το ίδιο είναι τα πράγματα και σήμερα όταν μας ζητάνε να δεχθούμε το δέλεαρ της «ανάπτυξης με τουρκικά κεφάλαια»… Είναι σαν να μας λένε «παραβλέψτε την ιστορία, ξεχάστε ότι το κεμαλικό καθεστώς είναι φασιστικό και αφήστε να τους υποδεχθούμε με ανοιχτές αγκάλες». Αλήθεια αυτή η στάση πόσο απέχει από την στάση μερικών εκατοντάδων «ελλήνων» που βγήκαν στους δρόμους της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας να υποδεχθούν τα χιτλερικά στρατεύματα;

Στο Θούριο του ο Ρήγας Φεραίος έγραφε στην προτελευταία στροφή:

Να σφάξουμε τους λύκους, που στον ζυγόν βαστούν,

και Χριστιανούς και Τούρκους, σκληρά τους τυραννούν.

Ο Ρήγας δε ξεχώριζε Ρωμιούς και Τούρκους, χριστιανούς και μουσουλμάνους γι’ αυτό και σε ένα άλλο σημείο σημειώνει:

Βουλγάροι κι Αρβανήτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί,

Αράπηδες και άσπροι, με μια κοινήν ορμή,

Για την ελευθερίαν, να ζώσωμεν σπαθί,

πως είμαστ' αντριωμένοι, παντού να ξακουσθή.

Επίσης:

Ανδρείοι καπετάνοι, παπάδες, λαϊκοί,

σκοτώθηκαν κι αγάδες, με άδικον σπαθί.

Κι αμέτρητοι άλλοι τόσοι, και Τούρκοι και Ρωμιοί,

ζωήν και πλούτον χάνουν, χωρίς καμμιά αφορμή

Επειδή όμως από τότε υπήρχαν οι «ρεαλιστές» και οι προσκυνημένοι στον οθωμανισμό, γι’ αυτό ο Ρήγας καλούσε τους υπόδουλους να κάνουν έναν όρκο στο Θεό λέγοντας:

Ω βασιλεύ του κόσμου, ορκίζομαι σε Σε,

στην γνώμην των τυράννων, να μην έλθω ποτέ.

Μήτε να τους δουλεύσω, μήτε να πλανηθώ,

εις τα ταξίματά τους, για να παραδοθώ.

Καλό είναι οι προσκυνημένοι να μην μας λένε ότι για να έρθουν τούρκοι τουρίστες στην Καβάλα και να γεμίσουν τα μαγαζιά πρέπει πρώτα να προσκυνήσουμε και εμείς τον Τούρκο πρόξενο της Κομοτηνής. Εμείς τους θέλουμε τους Τούρκους τουρίστες αλλά όχι ως αντάλλαγμα για την υποταγή μας στον Οθωμανισμό. Τους θέλουμε ως φίλους που μας αγαπάνε και τους αγαπάμε. Γι’ αυτό σήμερα η υποστήριξη στους Κούρδους και η άρνηση της υποταγής στα σχέδια ξένων και ντόπιων Οθωμανών δεν είναι πράξη εθνικισμού ή οτιδήποτε άλλο, αλλά πράξη δημοκρατίας και αλληλεγγύης στους σκλαβωμένους λαούς της Μ. Ασίας, Τούρκους, Κούρδους, Αρμένιους, Ασσύριους και πολλούς άλλους.

Πάνω απ’ όλα είμαστε πατριώτες και αγαπάμε την πατρίδα μας, γι’ αυτό και θέλουμε να έχουν μια ελεύθερη πατρίδα και αυτοί οι λαοί που δεν ευτύχησαν στις αρχές του περασμένου αιώνα να δουν το όνειρό τους να γίνεται πραγματικότητα. Δεν μας ενδιαφέρει αν είναι χριστιανοί ή μουσουλμάνοι, το σημαντικό είναι να είναι ελεύθεροι και να σέβονται την ελευθερία του άλλου. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.

Για το θεαθήναι

Υποστηρίζουν μερικοί ότι τα όσα συνέβησαν στην Αίγυπτο και στις άλλες χώρες της βορείου Αφρικής δεν έχουν καμία σχέση με τα συμβαίνοντα στην Ελλάδα και ότι απέχουμε πολύ ακόμη από το να δούμε σκηνές εξέγερσης. Θα συμφωνήσουμε μαζί τους. Οι Έλληνες δεν είναι τόσο απελπισμένοι για να βγουν στους δρόμους γι’ αυτό και πιο εύκολα χειραγωγούνται. Εδώ τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά, μέσα στην δομή της κοινωνίας αλλά και στην ψυχολογία του Έλληνα…

Για παράδειγμα πριν από δέκα μήνες είχαμε πέντε άτομα νεκρά από την πυρπόληση του υποκαταστήματος της ΜΑΡΦΙΝ στην Σταδίου και το θέμα πέρασε χωρίς καμία αντίδραση, ενώ σήμερα ξεσηκωνόμαστε για τα διόδια με το σύνθημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ. Πόσο όμως αυτή η τόσο καλά μεθοδευμένη αντίδραση του ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ είναι μια πραγματική γροθιά σε όλη αυτή τη μεθόδευση της αποδόμησης της κοινωνίας και των οικονομικών σχέσεων και όχι μια αντίδραση απλά και μόνο εκτόνωσης; Δεν πληρώνεις τα 20 ή 30 ευρώ των διοδίων αλλά πληρώνεις πολλά περισσότερα…

Το ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ είναι σαν το ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ. Στις τελευταίες δημοτικές και περιφερειακές εκλογές δημοτικοί και περιφερειακοί άρχοντες εκλέχθηκαν από το 25% των ψήφων καθώς το 50% και κάτι παραπάνω του εκλογικού σώματος δεν πήγε να ψηφίσει, ωστόσο αυτή η αποχή δεν άλλαξε το αποτέλεσμα. Χθες λοιπόν ΔΕΝ ΨΗΦΙΣΑ, σήμερα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ και αύριο τι; Ποιο είναι το επόμενο ΔΕΝ που θα βγει από τα εργαστήρια της εκπόνησης μεθόδων πολιτικών χειραγώγησης των μαζών;

Νομίζουμε ότι είναι σαφές το τι θέλουμε να επισημάνουμε. Ο παλαιός κόσμος καταρρέει και μια νέα τάξη πραγμάτων αναδύεται, έννοιες όπως συμμετοχή, έλεγχος, ευθύνη και απολογία θα είναι άγνωστες, αφού οι οικονομικές δυνάμεις, - στην παρούσα χρονική στιγμή – και οι πολιτικές αύριο, θα γίνουν απρόσωπες και απρόσιτες. Το μέλλον είναι εδώ και είναι πολύ πιο μαύρο απ’ ό,τι το περιμέναμε. Στην πρώτη φάση η Μεσόγειος φλέγεται και δεν θα είναι καθόλου περίεργο η πυρκαγιά να μεταλαμπαδευτεί και στην Ευρώπη, μόνο που εδώ μια εξέγερση δεν μπορεί να έχει αυτά τα χαρακτηριστικά για να είναι επιτυχής...

Η αντίδραση μας θα είναι σύμφωνα με τις υποδείξεις ή θα είναι μια πραγματική ανατροπή δομών και εξουσιών; Αυτό είναι ένα ερώτημα βασικό που ακόμη δεν το έχουμε απαντήσει. Μπορεί να συμμετέχουμε, στα συλλαλητήρια, τι απεργίες, τις κινήσεις αντίδρασης – όπως το ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ – αλλά αυτά είναι ένα άλλοθι πρώτα απ’ όλα για να πείσουμε τον εαυτό μας ότι κάτι κάνουμε για να μην δεχθούμε αμαχητί το αποτέλεσμα. Δυστυχώς όμως όλα αυτά δεν συνιστούν ανατροπή αλλά μπαλωθιές στον αέρα. Η αβάσταχτη ελαφρότητα της αντίδρασης, γιατί ακόμη και αυτή είναι δομημένη στα πολιτικά δεδομένα που φεύγουν και όχι αυτά που έρχονται…

Φύλλο πορείας

Βρισκόμαστε στο χειρότερο σημείο των τελευταίων 60 χρόνων, όχι τόσο από την άποψη του επιπέδου της ευημερίας όσο από την απουσία μιας ελπίδας που θα συνεγείρει τον εσωτερικό μας κόσμο και θα εκκολάψει δράση ικανή να σηκώσει τα μαύρα σύννεφα που έχουν μαζευτεί στον ορίζοντα. Το επίπεδο της ζωής μας είναι πολύ ανώτερο, όσον αφορά τα υλικά αγαθά, απ’ ό,τι ήταν την δεκαετία του ’50 ή την δεκαετία του ’60. Ωστόσο είμαστε και νοιώθουμε φτωχότεροι. Και δεν είναι μόνο το δημόσιο χρέος που μας έχει γονατίσει, δεν είναι η σκληρή οικονομική πολιτική που μας έχει σπάσει το ηθικό, δεν είναι ούτε καν η πώληση της δημόσιας γης που μας έχει οδηγήσει σε παράκρουση… Περισσότερο από ποτέ άλλοτε είναι η απουσία ενός οράματος, μιας πολιτικής πρότασης που θα λειτουργήσει αναγεννητικά. Όσο χαμηλά και να πέσει ένα έθνος, ακόμη και να σκλαβωθεί, δεν θα αργήσει να αναζητήσει την ανάταση εφόσον έχει ελπίδα. Αυτή είναι η κινητήρια δύναμη και η αντίσταση στην ισοπέδωση που φέρνει η υποδούλωση. Ασχέτως αν επιχειρείται ένας βίαιος εκσυγχρονισμός του ελληνικού κράτους – πράξη αναγκαία για να διορθωθούν τα κακώς κείμενα – η ουσία είναι ότι η οικονομία και η πολιτική της χώρας είναι υποταγμένες στους δανειστές μας.

Αν δεν υπήρχε αυτός ο συνασπισμός της Διεθνούς των κεφαλαιοκρατών ίσως να μην είχαμε φτάσει σε αυτή την κρίση του χρέους και αν δεν υπήρχε το χρέος ίσως να μην είχαμε φτάσει στην υποδούλωση. Ωστόσο φτάσαμε, είμαστε πεσμένοι μέσα σε ένα πηγάδι ή αν προτιμάται χαμένοι, χωρίς αίσθηση προσανατολισμού και χωρίς πυξίδα σε μια άνυδρη έρημο. Βαδίζουμε χωρίς να γνωρίζουμε που πάμε και επιπλέον κουβαλάμε και ένα χρέος στην πλάτη μας. Πόσο θα αντέξουμε;

Ζούμε ως λαός μια τεράστια εσωτερική αναμέτρηση με τις αδυναμίες του παρελθόντος μας και με μια εξωτερική δύναμη ικανή να μας σύρει στα σκλαβοπάζαρα. Συλλογική λύση – που θα ήταν ευχής έργο να υπάρχει, δεν υπάρχει – ο διανοούμενος που θα έδειχνε μια πορεία και ο πολιτικός ηγέτης που θα αναλάμβανε να οδηγήσει το λαό σε μια όαση δεν υπάρχει. Οπότε πορευτούμε τουλάχιστον ως άτομα με γνώμονα το κοινό συμφέρον, χωρίς να ραγίσει η κοινή ταυτότητα και χωρίς να χαθεί η κοινή πορεία μας. Να κλείσουμε την τηλεόραση, να διαβάσουμε του κλασικούς της σκέψης και να μελετήσουμε τους δημιουργούς της δεκαετίας του ’30 (από Κόντογλου και Τσαρούχη μέχρι Σεφέρη και Πεντζίκη και από Θουκυδίδη μέχρι Κονδύλη), να παλέψουμε με τις αδυναμίες μας, να δώσουμε νόημα στη ζωή μας, να αναζητήσουμε ένα δρόμο που θα δίνει ελπίδα και τότε όπως οι σταγόνες ενώνονται για να δώσουν την ζωογόνο βροχή, έτσι και εμείς θα συναντηθούμε αυτεξούσιοι και γνώστες της παράδοσης και της ιστορίας μας για να σχηματίσουμε ένα μεγάλο ποτάμι. Αφού δεν μπορούμε να αλλάξουμε τα δεδομένα ας γεωργήσουμε το χωράφι που έχει ο καθένας μέσα του και κάπου εκεί θα συναντηθούμε και πάλι με παλιούς φίλους για να δώσουμε τον αγώνα. Η υποδούλωση ξεκινάει από τους τηλεοπτικούς δέκτες και τελειώνει στον καναπέ, αυτά είναι τα όρια της «ελευθερίας» που μας έχουν επιβάλει.

Σεβασμιότατος μητροπολίτης Φ.Ν.Θ. κ. Προκόπιος: Υπό οθωμανική απειλή βρίσκεται η Καβάλα

Σκληρές αιχμές στην χθεσινοβραδινή του ομιλία για όσους εξυπηρετούν με τη δράση τους τον πανισλαμισμό, υπονοούμενα για Μουσείο Καπνού, Ιμαρέτ και Ινστιτούτο Μοχάμεντ Άλι

Ερωτήματα, απορίες, αναφορές σε γεγονότα  και διαπιστώσεις για την δράση του Τουρκικού προξενείου στην Κομοτηνή, για τον εκτουρκισμό της Θράκης, την ενσωμάτωση της Καβάλας στα νεοθωμανικά επεκτατικά σχέδια αλλά και την οργάνωση μουσουλμανικής μειονότητας στην Καβάλα διατύπωσε στην χθεσινοβραδινή του ομιλία, στην αίθουσα εκδηλώσεων της μητρόπολης, ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Φ.Ν.Θ. κ. Προκόπιος. Πιο συγκεκριμένα ο κ. Προκόπιος μίλησε με θέμα τις σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας ξεκινώντας από τις απαρχές της ίδρυσης του Χριστού Εκκλησίας και φθάνοντας μέχρι τις ημέρες μας. Με πυκνές και μεστές νοήματος αναφορές σε λόγια του Ιησού Χριστού, γραφές των αγίων Αποστόλων και Πατερικά Κείμενα ο κ. Προκόπιος σκιαγράφησε τις σχέσεις της Εκκλησίας με την Πολιτεία και πως αυτές προσδιορίζονται. Δεν ταυτίζονται, υπάρχουν διακριτά όρια, αλλά συνεργάζονται, συνδράμουν η μία την άλλη για το κοινό καλό και συνυπάρχουν αρμονικά μέσα από τους διακριτούς ρόλους που έχουν επωμιστεί, η μεν Εκκλησία για την διαχείριση των θεμάτων που βρίσκονται πέραν του κόσμου τούτου και η Πολιτεία των θεμάτων του κόσμου τούτου, αυτά είναι εν ολίγοις τα στοιχεία που διαμορφώνουν το πλαίσιο που προσδιορίζει τις μεταξύ τους σχέσεις. Επίσης με αναφορές σε ιστορικά γεγονότα, νομοθετικές ρυθμίσεις από την εποχή του Ιουστινιανού μέχρι σήμερα αλλά και με πολλά στοιχεία της τρέχουσας επικαιρότητας ο κ. Προκόπιος διαμόρφωσε εκείνο το πλέγμα απόψεων και στοιχείων που συνδιαμόρφωσαν τις μεταξύ τους σχέσεις με τρόπο αρμονικό, χωρίς βέβαια αυτό να είναι πάντα ευκταίο. Επίσης ο κ. Προκόπιος τράβηξε μια σαφή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην θεώρηση των πραγμάτων από την πλευρά της Ορθόδοξης Εκκλησίας από την μία πλευρά και του Καισαροπαπισμού από την άλλη που έχει δώσει πλείστα όσα παραδείγματα εκκοσμίκευσης και άσκησης πολιτικού ρόλου.

Επίσης ο κ. Προκόπιος καταδίκασε τις πρακτικές να μετατρέπεται ο άμβωνας στην διάρκεια της θείας λειτουργίας σε πολιτικό βήμα, γιατί διαταράσσεται η μυσταγωγία της αλλά υπερασπίστηκε το δικαίωμα της Εκκλησίας και της Ιεραρχίας ειδικότερα να έχει λόγω για τα θέματα της κοινωνίας αλλά πρώτα και κύρια για τα εθνικά θέματα, κινήσεις διάβρωσης της ορθόδοξης πίστης, της εθνικής ταυτότητας και της παράδοσης. Όπως τόνισε το δεύτερο μισό του 20^ου αιώνα υπήρξαν συγκεκριμένα γεγονότα που σκοπό είχαν να διαλύσουν το ελληνικό έθνος, να το υπονομεύσουν και να το αλλοτριώσουν, κατόπιν επιταγών ξένων και σκοτεινών κέντρων. Μάλιστα αναφέρθηκε και σε κείμενα σχετικά των προθέσεων τα οποία δημοσιοποιήθηκαν και στην συνέχεια διαψεύστηκαν, η ορθότητα τους όμως επιβεβαιώθηκε από τα γεγονότα όπως η αλλοίωσης της παράδοσης, το μονοτονικό σύστημα και η αλλοτρίωση της ελληνικής γλώσσας και πολλά άλλα. Ιδιαίτερα στάθηκε σε κινήσεις που στόχο είχαν να βάλουν το κύρος της εκκλησίας και να την απομονώσουν από την κοινωνία (αλλαγές στο μάθημα των θρησκευτικών) καθώς και τον επανακαθορισμό ιστορικών γεγονότων και ως παράδειγμα επικαλέστηκε δηλώσεις της κ. Ρεπούση, τα νέα σχολικά βιβλία ιστορίας και την σειρά του ΣΚΑΙ για το 1821.

Επίσης αναφέρθηκε στην παραχάραξη της ιστορίας από τους σκοπιανούς και τις απειλές που δέχεται η χώρα μας τόσο από τους Τούρκους όσο και από τους μουσουλμάνους γενικότερα εντάσσοντας το μεταναστευτικό στην υπηρέτηση των στόχων του πανισλαμισμού – διευκρινίζοντας ότι αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τους αντιμετωπίζουμε ως ανθρώπους εικόνες του Θεού - και της μουσουλμανοποίησης της Ευρώπης. Ειδικότερα για την Θράκη αναφέρθηκε στις κινήσεις τουρκοποίησης όλων ανεξαιρέτως των μουσουλμάνων και στις κινήσεις του Τουρκικού Προξενείου που προσβάλουν το ελληνικό κράτος και αναδεικνύουν το ερώτημα για το ποιος κυβερνάει στη Θράκη;

Τέλος ιδιαίτερη αναφορά έγινε από τον κ. Προκόπιο στα σχέδια ένταξης της Καβάλας στα νεοθωμανικά σχέδια της Άγκυρας αναφερόμενος στις γιορτές Οθωμανικής Μνήμης κατά το μήνα Οκτώβριο (θέμα το οποίο ανέδειξε μονάχα η εφημερίδα ΧΡΟΝΟΜΕΤΡΟ) και στο Οθωμανικό παρελθόν της Καβάλας έτσι όπως δρομολογήθηκε από το Μουσείο Καπνού και το Δήμο Καβάλας. Σε αυτό το πλαίσιο όπως είπε εντάσσεται και η οργάνωση της μουσουλμανικής κοινότητας της Καβάλας,  των αιγύπτιων αλιεργατών με διάφορα σεμινάρια και εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα στο  ξενοδοχείο Ιμαρέτ με πρωτοβουλία του Ινστιτούτου Μωχάμεντ Αλι. Επίσης αναφερόμενος στην θυσία του γουρουνιού στην είσοδο του τζαμιού της Παλιάς Μουσικής σημείωσε ότι είναι μια πράξη αποτρόπαια η οποία ασχέτως αν είναι από φανατικούς ή εξυπηρετεί σκοπιμότητες εκείνο που επιτυγχάνει είναι να δούμε το μνημείο από ένα άλλο μάτι, αυτό του μουσουλμανικού χώρου λατρείας. Τέλος αναρωτήθηκε αν ανάλογα ποσά που ξοδεύτηκαν για την ανακαίνιση του έχουν δαπανηθεί για άλλο μνημείο της Νεάπολης του Αποστόλου Παύλου ή τους Φιλίππους ή την Χριστούπολη των Βυζαντινών.

Οι αμνοί και οι λύκοι

Παρακολουθούμε εδώ και εβδομάδες τον διάλογο που έχει ανοίξει στο διαδίκτυο με αφορμή την σειρά του ΣΚΑΙ για την ελληνική επανάσταση του 1821. Απ’ όλους υπάρχουν επιχειρήματα, στοιχεία και σκέψεις που προσπαθούν να στηρίξουν την μία ή την άλλη άποψη. Ξεκαθαρίζουμε ότι δεν μπορούμε να τον παρακολουθήσουμε αυτόν τον διάλογο γιατί πιστεύουμε ότι οδηγεί σε αδιέξοδο. Σε τελική ανάλυση δεν έχει και πολύ σημασία αν στην άλωση της Τριπολιτσάς, οι Τούρκοι παζάρευαν την ατομική τους ελευθερίας ή αν στο πάρσιμο του κάστρου της Μονεμβασίας δεν τηρήθηκε από τους Έλληνες επακριβώς η συμφωνία εκεχειρίας με τους εγκλωβισμένους Τούρκους. Όταν ένας λαός για τετρακόσια χρόνια έχει υποστεί τα πάνδεινα, από ψυχολογικά και σωματικά βασανιστήρια μέχρι παιδομάζωμα και αγοροπωλησίας στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής – γεγονότα που αποσιωπήθηκαν - ποιά «ανθρωπιστική λογική» και ποιόν σεβασμό των κανόνων του fire play μπορεί να απαιτήσει κανείς;

Οι πεινασμένοι, οι πένητες, οι πλάνητες και σε πολλές περιπτώσεις ανέστιοι της ελληνικής επικράτειας πήραν τα όπλα και ξεσηκώθηκαν χωρίς να καταλαβαίνουν τίποτα πέρα από το δίκαιο του αγώνα τους. Ήταν ένας αγώνας για να την ανθρώπινη αξιοπρέπεια γι΄ αυτό και υπήρχε τόση αγανάκτηση και τόσο μίσος για τον κατακτητή…

Το κακό με την Ιστορία είναι ότι όταν τα γεγονότα περνάνε από την πραγματική ζωή στην κρίση της επιστήμης υπάρχει σημαντική χρονική απόσταση. Αυτό εμποδίζει τον αναγνώστη του μέλλοντος έστω και να υποψιαστεί τον πόνο, την αγανάκτηση και το πάθος που οδηγεί τις πράξεις των ανθρώπων. Επιπλέον κρίνει ανθρώπους και καταστάσεις άλλων εποχών υπό του πρίσμα του σήμερα. Μην πάμε μακριά, μπορεί κανείς σήμερα να σκεφτεί μέσα από ποιες διαδρομές της σκέψης, μόλις πριν 55 χρόνια ένας άνθρωπος εκείνης της εποχής παρατούσε την οικογένειά του, την όποια ασχολία  του για να βγει στο βουνό να πολεμήσει τους γερμανούς; Ποιος θα άφηνε την βόλεψη του για να κοιμάται πάνω στα χιόνια και να τρώει ρίζες και χόρτα, να περπατάει για μέρες νηστικός και να πολεμάει με πενιχρά μέσα; Ποιος μπορεί να μπει σήμερα στα εσώτερα εκείνων των ανθρώπων;

Γι΄ αυτό λοιπόν δεν μπορούμε να αποδεχθούμε αυτό το διάλογο. Ωστόσο δεν μπορούμε να μην σταθούμε στο γεγονός ότι με ένα ωραίο και ελκυστικό περιτύλιγμα πλασάρονται από ένα ενημερωτικό μέσο με κύρος, οι πιο αντιδραστικές και οπισθοδρομικές απόψεις οι οποίες έχουν ένα και μόνο σκοπό, την αποδόμηση των εθνών και την αποκαθήλωση των ηρώων.

Όποιος μελετάει την ορθόδοξη γραμματεία και τα πατερικά κείμενα ένα από τα πρώτα μαθήματα που παίρνει είναι ότι ο άνθρωπος είναι ικανός τόσο για το καλό όσο και για το κακό. Μπορεί να έχει κλέψει, μπορεί να έχει σκοτώσει, μπορεί να έχει κάνει τα πάντα, αλλά έρχεται μια στιγμή μεγαλείου που πρέπει να πάρει μια μεγάλη απόφαση, να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να δώσει την μεγάλη μάχη για την πίστη του και τον νοητό ήλιο της Δικαιοσύνης. Είναι εκείνη η στιγμή που η ανθρώπινη φύση ανυψώνεται προς το Θεό και συγχωρούνται τα πάντα.

Τι ήταν λοιπόν οι ήρωες του 1821; Άνθρωποι με αδυναμίες και πάθη, τα οποία όμως σβήστηκαν μονοκονδυλιά από την στιγμή που πρόσφεραν την ίδια τους την ζωή για την ελευθερία. Τι περισσότεροι από νάνοι είναι όλοι αυτοί που μηρυκάζουν το αν η Μπουμπουλίνα χρηματίζονταν για να σώσει τους Τούρκους ή αν ο Υψηλάντης ήταν καχεκτικός κα τραυλός; Και εμείς πρόβατα που τρώμε κουτόχορτο που καθόμαστε και ζυγίζουμε έναν αγώνα ηρώων με την αβάσταχτη ελαφρότητα μιας τηλεοπτικής σειράς, δούρειου ίππου της νεοταξικής πραγματικότητας του Μεγάλη Αδελφού. Είμαστε ευτυχείς με την νέα παραγωγή του ΣΚΑΙ ως μια ευκαιρία να πέσουν οι μάσκες των αμνών για να φανούν οι λύκοι που κρύβονται από πίσω.

Ζήτημα προσωπικής ευθύνης

Όσο και να θέλεις κανείς να είναι ψύχραιμος απέναντι στα όσα συμβαίνουν, φτάνει κάποια στιγμή που αγανακτεί και δεν μπορεί να μην φωνάξει το «φτάνει πιά»! Απέναντι σε ποιόν όμως να το φωνάξει, στους κυβερνώντες, τους γύρω του ή στον ίδιο του τον εαυτό; Υπάρχει εκείνη η ικανή ποσότητα αυτογνωσία για να μπορέσουμε να εκτιμήσουμε το πόσο συνείσφερε ο καθένας,  από εμάς στο φτάσουμε σε αυτό το σημείο; Είτε ήμασταν συνένοχοι – οπότε τα φάγαμε μαζί – είτε ήμασταν απλοί θεατές και ανεκτικοί απέναντι σε παράλογες καταστάσεις, σε όλους μας υπάρχει μερίδιο ευθύνης. Μιας ευθύνης η οποία πρώτα απ’ όλα έχει χαρακτηριστικά ηθικής τάξης.

Πρώτα απ΄ όλα η ευθύνη που έχουμε ως ελεύθερα και ανεξάρτητα άτομα τα οποία οφείλουν να επικοινωνούν, να ανταλλάσουν απόψεις και να δρουν τόσο ατομικά όσο και συλλογικά για το καλό της κοινότητας που ανήκουν.

Το δεύτερο είναι ότι έχουμε μια σημαντική ευθύνη απέναντι στο έργο που μας έλαχε να διαχειριστούμε… Κατά πόσο δηλαδή ο καθείς ανταποκρίθηκε στις υποχρεώσεις που ανέλαβε και κατά πόσο έφερε εις πέρας το έργο που του αναλογούσε απέναντι στην κοινωνία; Σε όποια θέση κι αν ήταν, σημαντική ή λιγότερο σημαντική, κατά πόσο είχε συναίσθηση ότι και αυτός συμβάλει στο να λειτουργήσουν καλύτερα και αποτελεσματικότερα οι μηχανισμοί του κράτους έτσι ώστε να παράγουν το επιθυμητό αποτέλεσμα;

Πως είναι όμως δυνατό ένας λαός που για 400 χρόνια περίπου, έμεινε έξω από τον ιστορικό χρόνο να μπορεί να καλύψει τον χαμένο έδαφος χωρίς να έχει συναίσθηση αυτής της οπισθοδρόμησης και το αίσθημα της ευθύνης απέναντι στις γενιές που ακολουθούν; Και φυσικά αντί ο στόχος να είναι η κάλυψη αυτής της απώλειας, αφεθήκαμε σε ατραπούς που μας οδήγησαν σε καταστάσεις αλλοίωσης, της ταυτότητας και της σχέσης μας με την παράδοση και τελικά ως κατάληξη το μόνο που μας περίμενε στο τέλος αυτού του δρόμου, ήταν η απώλεια και της ίδιας της αξιακής κλίμακας. Γι’ αυτό σήμερα το μεγάλο έλλειμμα δεν είναι οι μηχανισμοί ελέγχου και η ύπαρξη της αυστηρής νομοθεσίας αλλά η απουσία του συναισθήματος ευθύνης, η ηθική κατάπτωση που εκφράζεται με τον γνωστό «έλα, και τι έγινε μωρέ;».

Γι’ αυτό γινόμαστε μάρτυρες πρωτοφανών καταστάσεων που κανείς δεν δείχνει να είσαι σε θέση να αντιδράσει. Τα αντισώματα απέναντι στην ανομία και την αταξία είναι σε τέτοιο πλήθος που μπορούν οι λεγόμενοι πολίτες αυτής της χώρας να ανεχτούν και γιατί όχι να δικαιολογήσουν οποιαδήποτε ανήθικη πράξη.

Πως μπορεί όμως να ανατραπεί αυτή η κατάσταση αν δεν υπάρξει η αναδιατύπωση μιας αξιακής κλίμακας και η καλλιέργεια μια ηθικής διάστασης σε κάθε πράξη; Γιατί κάθε ενέργεια δεν μπορεί να κρίνεται μόνο από το πόσο αποτελεσματική είναι – αυτό μπορεί να είναι χαρακτηριστικό μόνο ενός μηχανιστικού συστήματος και όχι μιας κοινωνίας ανθρώπων – αλλά να ενέχει και το στοιχείο της ανάληψης της ηθικής ευθύνης απέναντι στις συνέπειες που έχει η κάθε ατομική ή συλλογική μας απόφαση.

Ιστορίες από τα παλιατσίδικα

Μαθήματα ιστορίας δεν είναι στις προθέσεις μας να παραδώσουμε αλλά δεν μπορεί κανείς να προσεγγίζει το ζήτημα του έθνους σήμερα, χωρίς να ανατρέξει πίσω στο χρόνο. Η πρώτη διαπίστωση αυτής της αναδρομής είναι το γεγονός ότι η εθνογέννεση ήταν μια πράξη απελευθέρωσης των λαών απέναντι στους δυνάστες τους. Από την γαλλική επανάσταση και την ανατροπή της βασιλείας μέχρι τις εσχατίες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας κάθε καταπιεσμένος λαός επιζητούσε τον δικό του χώρο και το δικό του μερίδιο στην ιστορία, με σαφή όρια ταυτότητας. Αυτή ήταν η δύναμη που κίνησε την ιστορία για να περάσουμε από τον πολυεθνικό χυλό των αυτοκρατοριών στα εθνικά κράτη. Σε εκείνη την συγκεκριμένη χρονική περίοδο ήταν ότι πιο προοδευτικό είχε να παρουσιάσει η διανόηση, καθώς με αυτό τον τρόπο μπορούσαν να δημιουργηθούν οι βάσεις για την μετάβαση σε ένα μηχανισμό κράτους έτσι ώστε να εξασφαλιστούν η ασφάλεια, η ευημερία και η πρόοδος για όλους τους πολίτες.

Αυτή η πορεία δεν ήταν αναίμακτη και στην πορεία κάποιοι λαοί δεν τα κατάφεραν να αποκτήσουν το δικό τους έθνος – κράτος και ο αγώνας τους αιματοκυλίστηκε. Όσοι αποφάσισαν να ξεσηκωθούν και να διεκδικήσουν ένα ελεύθερο έθνος – κράτος είχαν ως σύμμαχο και μια αστική τάξη η οποία διέθετε αστική συνείδηση. Μια τάξη η οποία μετά την απελευθέρωση έγινε κυρίαρχη και άρχουσα. Αυτό λειτούργησε θετικά καθώς μια στιβαρή και δυνατή αστική τάξη εξασφάλιζε μια καλή λειτουργία του πολιτεύματος της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και ένα επίπεδο δικαιωμάτων για όλους, το οποίο ήταν υπολογίσιμο. Αποτέλεσμα αυτού και των μηχανισμών ελέγχου που αναπτύχθηκε ήταν να φτάσουμε στο να υπάρχουν στον δυτικό κόσμο ευνομούμενες πολιτείες που πρόσφεραν συνθήκες ουσιαστικής ανάπτυξης των κοινωνιών τους.

Αναγκαζόμαστε να θυμίσουμε όλα αυτά, εν συντομία, γιατί σήμερα βρισκόμαστε σε μια φάση μετάβασης. Από την στιγμή που το κεφάλαιο έχασε σταδιακά τα εθνικά του χαρακτηριστικά και έγινε παγκόσμιο έχει ξεκινήσει αντίστοιχα μια συστηματική προπαγάνδα κατά του έθνους και γενικότερα κατά του κράτους και η προοπτική που προσφέρεται είναι μια παγκόσμια διακυβέρνηση η οποία φαντάζει για τους πολίτες σαν ένας εφιάλτης από το μέλλον, Ένα καθεστώς  χωρίς μηχανισμούς ελέγχου και χωρίς να υπάρχει κοινό σημείο αναφοράς, είναι αυτό που επιχειρούν να πλασάρουν να μια νέα τάξη πραγμάτων. Ετερόκλητες δυνάμεις, ξεκινώντας από το χώρο του νεοφιλελευθερισμού και φτάνοντας μέχρι το χώρο του αναρχισμού συνασπίζονται σε ένα αγώνα δήθεν υπέρ της «ανθρωπότητας» όπου τελικά ο μόνος που βάλλεται δεν είναι η εκμετάλλευση του ανθρώπου αλλά ο μηχανισμός του έθνους κράτους, τον οποίο θέλουν να πετάξουν στο παλιατζίδικο της Ιστορίας. Στην παρούσα χρονική συγκυρία όμως το έθνος – κράτος είναι το μόνο υπαρκτό καταφύγιο για κάθε θιγόμενο πολίτη από τη νέα τάξη πραγμάτων, όσο κι αν τα παπαγαλάκια τραυλίζουν το αντίθετο.

Υποστηρίζουν μεταξύ άλλων οι πολέμιοι ότι η έννοια του έθνους είναι ένας μύθος και μάλιστα κατασκευασμένος. Μπορεί να είναι και έτσι, ωστόσο αν δούμε ιστορικά την εξέλιξη του ανθρώπου οι μύθοι κίνησαν την ιστορία από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Οι μύθοι γέννησαν τις συνεκτικές κοινωνίες και αυτές έγιναν το καταφύγιο για να ανθήσει η ανθρώπινη σκέψη και η δημιουργικότητα. Να δεχθούμε λοιπόν την αποδόμηση του έθνους αλλά για ένα άλλο σύστημα που θα εξασφαλίζει μια καλύτερη τάξη πραγμάτων και όχι για αποδόμηση – σε τελική ανάλυση – των κατακτήσεων του ανθρώπου.