νάτανε το ΄21…

Με τον όρο 1821 ή μόνο 21 καθορίζουμε ιστορικά αλλά και μεταφορικά μια ηρωική εποχή μια πραγματική επανάσταση, που ξεκίνησε από την αρχέγονη ανθρώπινη τάση για ελευθερία. Και μπορεί σήμερα [αύριο] να γιορτάζουμε την επέτειο του ξεσηκωμού, όμως ίσως αγνοούμε γεγονότα ,αλλά και μνήμες όπως καταγράφηκαν από έγκριτους ιστορικούς. Τη στιγμή που ο ξεσηκωμός εκδηλώθηκε από το σύνολο του αγράμματου και απλού λαού ,είναι επανάσταση με το Ε κεφαλαίο. Μια επανάσταση που δεν ήταν μονοσήμαντη. Δεν είχε μόνο έναν εχθρό. Αλλά αρκετούς, που σαν παράσιτα κοίταξαν να χορτάσουν την αρρωστημένη εν πολλοίς ματαιοδοξία τους για εξουσία και πλουτισμό. Δεν είναι περίεργο λοιπόν να λοιδορούνται οι επώνυμοι αλλά και ανώνυμοι αγωνιστές του 21, για έλλειψη μόρφωσης και για κοινωνική ανεπάρκεια. Αλλά κατηγορήθηκαν οι περισσότεροι  για…κουρελήδες και για ζήτουλες, που ζητούσαν λίγο ψωμί στο όνομα της ελευθερίας τους. Η επανάσταση του 21 είχε πολιτικά και κοινωνικά αίτια. Η διαφορά κατανομής του πλούτου και η άγρια εκμετάλλευση των κοτζαμπάσηδων και των Τούρκων φεουδαρχών, σε συνδυασμό με τους Φαναριώτες, θεωρούνται πολύ βασικές αφετηρίες για να οδηγηθεί ένας λαός σε Επανάσταση.

            Είναι γεγονός ότι οι Τούρκοι κάθε άλλο παρά φημιζόταν για αποτελεσματικό και λειτουργικό διοικητικό σύστημα. Αποτέλεσμα αυτής της ανεπάρκειας ήταν η παραχώρηση στους κοτζαμπάσηδες της τοπικής κοινοτικής διοίκησης αλλά, πρώτιστα, την είσπραξη φόρων από τους υπόδουλους. Ο κεφαλικός φόρος υπήρξε φοβερό όπλο στα χέρια των κοτζαμπάσηδων τυχοδιωκτών ,οι οποίοι και άδραξαν την ευκαιρία να αποκτήσουν δύναμη αλλά και εξουσία ακόμη και πάνω στη ζωή των σκλαβωμένων προγόνων μας. Επομένως δεν ήταν μόνο ο αγώνας κατά του ξένου κατακτητή, αλλά και η καθημερινή καταπίεση που δέχονταν ο σκλαβωμένος απλός λαός, από τη μεριά των ίδιων του αρχόντων [;].

            Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Οι Φαναριώτες για πράδειγμα κάθε άλλο παρά είχαν συνείδηση της νεοελληνικής εθνότητας και ούτε πολυπίστευαν ότι το Έλληνικό Έθνος θα μπορέσει να προχωρήσει προς την Ελευθερία του. Αυτοί [ οι Φαναριώτες ] είχαν άλλα «όνειρα». Να διαλυθεί το ευρωπαϊκό τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και να επιπέσουν να μοιραστούν φέουδα-ηγεμονίες. Νηστικοί για πολυτέλεια και δύναμη όπως ήταν έμοιαζαν ως άλλοι καπουτσίνοι καλόγεροι που επιπίπτουνστο χοιρομήριο όταν επανακάμπτουν από πολυήμερη υποχρεωτική νηστεία. Αυτούς λοιπόν τους ενδιέφερε να διαλύσουν την ευρωπαϊκή Τουρκία και να την χωρίσουν σε ηγεμονίες. Να αναλάβουν ηγεμόνες στα κομμάτια που θα προέκυπταν. Αλλά και η συνέχεια της δουλείας των Ελλήνων ουδόλως τους ενδιέφερε, αφού «…αυτοί είχαν κεκτημένα δικαιώματα υπό το Τουρκικό καθεστώς και δεν εννοούσαν να το διακυβεύσουν….» [Τ. Μιχαλόπουλου όπ.άν, σελίς 89].

            Οι κοτζαμπάσηδες ήταν γέννημα θρέμμα της οθωμανικής παρακμής. Η οικονομική τους δύναμη και αυτοτέλεια είχε σαν αποτέλεσμα το μονοπώλιο της κοινοτικής εξουσίας. Κάτω λοιπόν απ΄αυτή την κατάσταση ήταν φυσικό οι κοτζαμπάσηδες να εξελιχτούν [ αν δεν ήταν ούτως ή άλλως ] σε συντηρητικά και αντιλαϊκά στοιχεία. Οι υπόδουλοι τους αποκαλούσαν… τουρκοχριστιανούς  ή ….τουρκολάτρες. Υπάρχουν επίσημες ιστορικές καταγραφές ότι από τους φόρους που εισέπρατταν απέδιδαν στους Τούρκους περίπου το 20-25% και το υπόλοιπα για την πλούσια και πολυτελή τους διαβίωση, τη στιγμή που ο απλός λαός πεινούσε. Αλλά οι περισσότεροι ασχολούνταν και με……τραπεζικές δραστηριότητες. Δανείζονταν χρήματα από τους Τούρκους και στη συνέχεια τα δάνειζαν με πολλαπλάσιο τόκο στους ραγιάδες. Με τέτοια λοιπόν «προνόμια» θα ήταν αφέλεια να επιμείνει κανείς ότι πρωτοστάτησαν στις εθνικαλαπελευθερωτικές ενέργειες. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο θα ήταν ιστορικά, οικονομικά αλλά κοινωνικά περίεργο και ας μου επιτραπεί και ο χαρακτηρισμός….παράλογο. Δυστυχώς ή ευτυχώς λίγα είναι τα παλληκάρια. Αυτοί που βάζουν πρώτα την Πατρίδα και ύστερα όλα τα άλλα. Οι πατριώτες δεν είναι μόνο λίγοι, είναι μάλλον πολύ λίγοι. Υπάρχουν πολλές ιστορικές μαρτυρίες για το βίο και την πολιτεία των κοτζαμπάσηδων. «….οι κοτζαμπάσηδες ή προύχοντες δεν ήταν λαοπρόβλητοι καθώς τινές γράφουσι και λέγουσι. Αλλά ήταν ένα σώμα ενωμένον δια του μεταξύ του συμφέροντος….» [Φωτάκου τ.Ι. σελίς 32].

           

Οι…άρχοντες των Γραικών πάντως άκουσαν σε πολύ μικρή μειοψηφία τη φωνή του σκλαβωμένου Έθνους και η συμπεριφορά των περισσοτέρων καθοδηγούνταν από τα κεκτημένα και αποκλειστικά τους προνόμια.

            Μ΄αυτά τα δεδομένα δεν είναι περίεργες και οι δολοφονίες αλλά και οι φυλακίσεις ηγετών που ξεπήδησαν από ταπεινές και φτωχές οικογένειες και τέθηκαν μπροστάρηδες στον ξεσηκωμό. Και ακόμη και σήμερα πολλοί κυρίως Ευρωπαίοι αλλά και ντόπιοι αυτόκλητοι ιστορικοί αναλυτές αναφέρονται σκωπτικά στην ταπεινή καταγωγή των επώνυμων και ανώνυμων αγωνιστών του 21. Κάτι παρόμοιο είχε συμβεί και με τους επαναστάτες της γαλλικής επανάστασης [1789] όταν σκωπτικά οι ροζ κυρίες επι των…τιμών [!] της βασιλκής αυλής, αποκαλούσαν τον επαναστατημένο λαό “sans kilote” δηλ.ξεβράκωτο!!

            Η επανάσταση όμως δεν αλλοιώνεται από τα επί μέρους γεγονότα και ιστορικά στοιχεία. Άλλωστε σε μια επανάσταση δεν είναι όλα αγγελικά. Το παρασκήνιο, οι δολοπλοκίες και τα συμφέροντα αποτελούν μια συνεχή διαδικασία την οποία ο ίδιος ο λαός κάθε φορά σε μεγάλες ιστορικές στιγμές, καλείται να ανατρέψει και να πορευτεί προς την Ελευθερία του. Αυτή την πορεία καλούμαστε αύριο να γιορτάσουμε. Γιατί και τώρα στους δύσκολους καιρούς οφείλουμε να αντιδράσουμε ώστε να λογοδοτήσουν επιτέλους και οι σύγχρονοι «κοτζαμπάσηδες». Το 21 μάς οδηγεί στο να καταργήσουμε κάθε τι σάπιο που υπάρχει στην πατρίδα μας. Οι επώνυμοι αλλά κυρίως οι ανώνυμοι αγωνιστές του 21 δεν πρέπει να αναρωτιούνται κάθε χρόνο, αν άδικα ή δίκαια έπεσαν για να κρατήσουν όρθια την Πατρίδα μας…

Βασίλης Ανδρονίδης

Κίνημα ενάντια στο γιαούρτωμα

Πληθαίνουν το τελευταίο διάστημα οι πράξεις αποδοκιμασίας των πολιτών προς τα κυβερνητικά στελέχη. Γιαουρτώματα, εξυβρίσεις, αποδοκιμασίες είναι όλο και πιο συχνά φαινόμενα. Φυσικά η εύκολη λύση είναι η μεν κυβέρνηση να αποδίδει αυτές τις αντιδράσεις σε εγκάθετους, κύρια των κομμάτων της Αριστεράς, οι δε υποστηριχτές της μέσω  των Αθηναϊκών ΜΜΕ να πηγαίνουν και ένα βήμα παρακάτω και να καταδικάζουν τον βαρβαρισμό, ως ένα φαινόμενο που απλώνεται όλο και περισσότερο στην κοινωνία.

Προσωπικά δεν με εκφράζουν αυτού τους είδους οι αντιδράσεις, αλλά από την άλλη δεν μπορώ να τις παραβλέψω και να μην τις καταλάβω. Όταν ο άλλος είναι απελπισμένος, άνεργος και καλείται να επιβιώσει αξιοπρεπώς με τρείς και εξήντα πόσο θα αντέξει ακόμη. Σε τελική ανάλυση είναι προτιμότερο να εκτονωθεί με πετώντας κανένα γιαούρτη ή κανένα μπουγέλο νερό, απ’ ότι να αρχίσει να σπάσει και να καίει τα πάντα. Χωρίς βέβαια να μπορεί κανείς να αποκλείσει και αυτή την εξέλιξη αν δεν γίνει κάτι!!!

Που όμως η κυβέρνηση έχασε το παιχνίδι; Το πρώτο είναι ότι ζήτησε και ζητάει σκληρές θυσίες από τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, ενώ την ίδια ώρα δεν περιορίζει τα προνόμια των πολιτικών, συστήνει εξεταστικές επιτροπές απαλλαγής πολιτικών προσώπων και παρά τις διακηρύξεις δεν έχει οδηγηθεί στην Δικαιοσύνη ούτε ένα επίορκος υπάλληλος, από αυτούς που συστήνουν το σύστημα διαφθοράς στον δημόσιο τομέα.

Παράλληλα δεν έχει γίνει καμία, μα καμία κίνηση για να μαζευτούν τα κλεμμένα. Δυο κινήσεις ήταν αρκετές, άρση του τραπεζικού απορρήτου για όλους τους έχοντες εργασιακή σχέση ή συναλλαγή με το δημόσιο και φυσικά εξονυχιστικός έλεγχος του Ε9.

Σε όλα τα παραπάνω θα πρέπει να προσθέσουμε και την αίσθηση που υπάρχει στους πολίτες για την ανικανότητα του συνόλου του πολιτικού κόσμου να διαχειριστεί προς όφελος της κοινωνίας και των πολιτών την οικονομική κρίση. Ζητείται ελπίς, θα μπορούσε να είναι το ζητούμενο  για κάθε πολίτη αυτής της χώρας, όσο όμως παραμένει ζητούμενο θα αντιδρά σπασμωδικά, απερίσκεπτα και παρορμητικά, γιατί πολύ απλά δεν ξέρει τι καλύτερο μπορεί να κάνει μέσα στην απελπισία του. Αυτός  όμως δεν λόγος για να δέχεται κάθε είδους κατηγορίες από τα τηλεπάραθυρα και από τους χορτάτους πολιτικούς, οι οποίοι με την στάση τους δεν προάγουν την εθνική ενότητα για την αντιμετώπιση των προβλημάτων αλλά διασπείρουν την διχόνοια και την κοινωνική απορρύθμιση. Ας μιλάνε λιγότερο και ας πράττουν περισσότερο υπέρ της κοινωνίας και των πολιτών μήπως και κάποια στιγμή σταματήσει η εκπόρνευση της πολιτικής.

Νέο-οθωμανισμός και Καβάλα - Τι ζητάνε οι Τούρκοι;

«Διαβάζοντας» τα μέχρι τώρα αποτελέσματα της δράσης τους

Όποιος καθίσει και μελετήσει το γνωστό πλέον σε όλους δόγμα «Νταβούτογλου» θα διαπιστώσει ότι το κύριο μέλημα αυτής της πολιτικής είναι να δημιουργήσουν οι εξ ανατολών γείτονές μας, μια κοινοπολιτεία ημιαυτόνομων κρατών στην Βαλκανική, τα οποία θα εξαρτώνται οικονομικά, πολιτικά και αμυντικά από την αναδυομένη νέο-οθωμανική Τουρκία. Στόχος άκρως φιλόδοξος καθώς δεν μπορεί ο 21^ος αιώνας να είναι ίδιος με τον 14^ο και τον 15^ο, ωστόσο ως φιλοδοξία υπάρχει από τους ισλαμιστές που σήμερα κυβερνάνε στην Τουρκία. Και δεν είναι μόνο φιλοδοξία αλλά ήδη έχουν κάνει και το πρώτο βήμα και όπως είναι γνωστό όλα τα μεγάλα πράγματα στη ζωή ξεκινάνε πάντα με τον ίδιο τρόπο και αυτός είναι «το πρώτο βήμα». Ίσως βέβαια οι κατ’ επάγγελμα σκεπτικιστές να υποστηρίξουν και δεν θα έχουν άδικο, ότι και στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ο τότε πρωθυπουργός της Τουρκίας Τουργκούτ Οζάλ έβλεπε την δημιουργία ενός μουσουλμανικού τόξου στα βαλκάνια και μιας ομοσπονδιακού χαρακτήρα σύνδεσης της Τουρκίας με τα τουρκογενή κράτη της Κεντρικής Ασίας. Φιλοδοξία που σκόνταψε σε πάρα πολλά εμπόδια.

Και τώρα θα μπορούσε να γίνει και πάλι το ίδιο και να έχουμε μια Τουρκία που θα μείνει στα λόγια. Ωστόσο κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει όμως το ενδεχόμενο ακόμη και μια αποτυχημένη απόπειρα της να είναι αρκετή να δημιουργήσει αναστάτωση και προβλήματα στην περιοχή. Πάντα υπάρχει ο αστάθμητος παράγοντας που μπορεί να ανατρέψει το καλύτερα σχεδιασμένο σύστημα. Αυτό είναι αλήθεια αλλά και από την άλλη δεν μπορούμε να ελπίζουμε απλά και μόνο στον αστάθμητο παράγοντα και να υποδεχόμαστε με απραξία της εξελίξεις. Όπως δεν μπορούμε επίσης να υποδεχόμαστε στην Καβάλα τον υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας σαν να ήταν ένας απλός VIP επισκέπτης. Ο χρόνος του Αχμέτ Νταβούτογλου είναι τόσο πολύτιμος και πιέζεται τόσο πολύ από τα εσωτερικά προβλήματα που έχει η Τουρκία, ώστε το μόνο που δεν θα περνούσε από το μυαλό του είναι να έρθει στην Καβάλα για διακοπές, έστω και για μία ημέρα. Έχοντας αποκλείσει λοιπόν το παράγοντα του «τυχαίου γεγονότος» παραμένει ζητούμενο τι ζητάνε οι Τούρκοι στην Καβάλα;

Για να δώσουμε απάντηση θα πρέπει να δούμε πρώτα τι στόχους είχε βάλει η Άγκυρα στη Θράκη και τι πέτυχε. Ο πληθυσμός της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης είναι περίπου 560.000 άτομα, εκ των οποίων οι 145.000 είναι μουσουλμάνοι. Η αναλογία χριστιανών – μουσουλμάνων είναι 4:1 περίπου, στοιχείο που δεν θα είχε καμία αξία αν παράλληλα δεν γινόμαστε μάρτυρες μια συστηματικής προσπάθειας εκτουρκισμού όλων των μουσουλμάνων, έτσι Πομάκοι και Ρομά που δεν γνωρίζουν καν την Τουρκική, ουσιαστικά «υποχρεώνονται» και σιγά – σιγά μέσα από διάφορα οργανωμένα σχήματα διαφόρων ειδών συλλόγων, «πολιτογραφούνται» ως Τούρκοι. Αυτό επιτρέπει σε μεγάλο βαθμό στο Τουρκικό προξενείο να έχει τον πολιτικό έλεγχο των δρώμενων στην Περιφέρεια, αφού πλέον διαθέτει μια υπολογίσιμη δύναμη. Με την παρουσία δε της αγροτικής τράπεζας Ziraat Bankasi σιγά – σιγά αποκτούν και μέρος του οικονομικού ελέγχου της. Είναι γνωστή εξάλλου η πολιτική χαμηλότοκων δανείων που ακολουθεί η εν λόγω τράπεζα για να διεισδύσει αλλά και το ενδιαφέρον Τούρκων επιχειρηματικών για την αγορά ελληνικών προβληματικών επιχειρήσεων. Σε όλα αυτά  θα πρέπει να προσθέσουμε και μια ακόμη πτυχή στο πρόσφατο ταξίδι του κ. Νταβούτογλου, τόσο στην επίσκεψη στον Εχίνο, όσο και στην Καβάλα.

Το γενικό πρόσταγμα στην ασφάλειά του το είχαν οι Τούρκοι συνοδοί του και όχι η Ελληνική Αστυνομία, η οποία ουσιαστικά παρακολουθούσε. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι όταν χρειάστηκε να εκκενωθεί το τζαμί της Παλιάς Μουσικής για να προσευχηθεί ο κ. Νταβούτογλου το έργο το ανέλαβαν οι Τούρκοι αστυνομικοί που τον συνόδευαν….  

Η παρουσία στην Καβάλα

Η τουρκική παρουσία στην Καβάλα αν και χρονολογείται εδώ και μερικά χρόνια, άρχισε να ξετυλίγεται με πιο έντονα χαρακτηριστικά το τελευταίο χρονικό διάστημα. Ξεκινώντας από τις αλήστους μνήμης Γιορτές Οθωμανικής Μνήμης με την ανακήρυξη των δύο Τούρκων ως επίτιμους δημότες της Καβάλας, συνεχίστηκε με τις όλο και πιο συχνές επισκέψεις των παραγόντων του Τουρκικού Προξενείου της Κομοτηνής σε Καβάλα και Ιμαρέτ και φτάνοντας μέχρι την επίσκεψη του κ. Νταβούτογλου και την εξαγγελία της δημιουργίας Κέντρου Οθωμανικών Σπουδών σε συνεργασία με το Ι.Μ.Α.R.Ε.Τ.. Πολλά γεγονότα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα για να είναι τυχαία…

Ποια είναι τα μέχρι τώρα σημεία που δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον οι Τούρκοι:

-          Το πρώτο είναι ότι προσπαθούν συστηματικά να «δέσουν» την παρουσία τους με την Καβάλα, μέσω πολιτιστικών εκδηλώσεων. Πέρσι το καλοκαίρι φιλοξενήθηκε στην πόλη μας και η Ελληνοτουρκική συμφωνική ορχήστρα, με την παρουσία και του «φιλόμουσου» προξένου κ. Σαρνίτς και έκτοτε ένα πλήθος προτάσεων κατακλύζουν φορείς της Καβάλας, με προεξέχων, τον Δήμο Καβάλας για διοργάνωση από κοινού διαφόρων ειδών «πολιτιστικών εκδηλώσεων». Ο σκοπός δεν είναι άλλος από το να δημιουργήσουν στην Καβάλα ένα κλίμα όσο γίνεται πιο φιλικό προς αυτούς.

-          Το δεύτερο είναι ότι προσπαθούν επίσης συστηματικά, όταν μιλάνε με παράγοντες της πόλης, να τους θυμίζουν ότι είναι στις προθέσεις τους να επενδύσουν στην Καβάλα, να φέρουν τουρίστες και εν γένει να μας βοηθήσουν σε μια δύσκολη οικονομική συγκυρία.

Τι συμβαίνει, μας αγάπησαν τόσο πολύ ξαφνικά; Πολύ απλά οι Τούρκοι έχοντας καταφέρει να ελέγχουν σε πολύ μεγάλο βαθμό την Θράκη, πέρασαν τα νοητά σύνορα του Νέστου και προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα όσο το δυνατό πιο φιλικό κλίμα για αυτούς, στο Νομό Καβάλας. Αυτό θα τους επιτρέψει, αφενός να ξεπεράσουν το «πρόβλημα» της απουσίας μουσουλμανικής μειονότητας στο νομό μας, αφετέρου να δημιουργήσουν ένα οικείο περιβάλλον στο οποίο θα κινούνται πιο άνετα χωρίς να προκαλούν υποψίες.

Τι τους ενδιαφέρει από την Καβάλα:

-          Το πρώτο που τους ενδιαφέρει είναι η συνοικία της Παναγίας και το οθωμανικό της παρελθόν. Είναι ίσως από τις λίγες περιπτώσεις που σε ένα τόσο μικρό χώρο συνυπάρχουν τόσα πολλά και καλοδιατηρημένα οθωμανικά μνημεία.

-          Το δεύτερο που τους ενδιαφέρει είναι το λιμάνι της Καβάλας. Μην ξαφνιαστείτε αν στο επόμενο χρονικό διάστημα δείτε να καταφθάνουν δελεαστικότατες προτάσεις για την αξιοποίηση του νέου λιμανιού.

-          Το τρίτο είναι ότι αν «ανοίξει» - και αυτό μάλλον θα γίνει σύντομα-, το κεφάλαιο της εκμετάλλευσης των πετρελαίων του Αιγαίου, η αρχή θα γίνει από εδώ. Το πρώτο κοίτασμα που θα ανοίξει, εκτός κόλπου Καβάλας θα είναι το κοίτασμα Μπάμπουρας που βρίσκεται ανατολικά της Θάσου. Λόγω εγκαταστάσεων και λόγω ύπαρξης προσωπικού με σχετική τεχνογνωσίας η Καβάλα κρατάει το «κλειδί» για τα πετρέλαια του Αιγαίου.

-          Το τέταρτο είναι ότι η Καβάλα στα στρατιωτικά σχέδια της Τουρκίας, όπως αυτά που έχουν αρχίσει να διαρρέουν το τελευταίο διάστημα (σχέδιο Balyoz, Suga κ.α.) με πιθανούς στόχους στο Αιγαίο και τη Θράκη αναδεικνύεται με σημαντικό ρόλο τόσο για την άμυνα της Θράκης, όσο και τους Αιγαίου. Η Καβάλα κρατάει επίσης το «κλειδί» για την ροή στρατιωτικής στήριξης προς της Θράκη αλλά και προς το Αιγαίο. Πιο συγκεκριμένα η άμυνα των νησιών του Αιγαίου αλλά κύρια η προσβολή στόχων στα παράλια της Τουρκίας θα γίνει  - σε μια πιθανή συρραξη – και με το πυραυλικό σύστημα ATACMS MGM – 104A BLOCK 1, το οποίο βρίσκεται στην 193 ΜΟΙΡΑ ΠΕΠ – ATACMS που εδρεύει στο Στρατόπεδο «ΑΜΒΡΑΖΗ» στην Ελευθερούπολη. Σύμφωνα με τα σχέδια που υπάρχουν, αυτό το αυτοκινούμενο σύστημα πυραύλων που μπορεί να πλήξει στρατηγικής σημασίας στόχους σε βάθος έως 165 χλμ. μέσα στην Τουρκία, θα μετακινηθεί μέσω του λιμανιού της Καβάλας με ταχύπλοα σκάφη στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, μέσα σε λίγες ώρες. Το εν λόγω όπλο επειδή είναι επιθετικού χαρακτήρα δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμο εξοπλισμό των νησιών γιατί αυτό αντίκειται στην Συνθήκη της Λωζάννης. Μπορεί να μεταφερθεί όμως μέσα σε ελάχιστο χρόνο και να αποτελέσει επιθετικό εργαλείο. Να σημειώσουμε ότι όποιος επιθυμεί περισσότερα στοιχεία για το θέμα υπάρχει μια εξαιρετική παρουσίαση στο τεύχος Απριλίου 2011, του περιοδικού ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ.

Συμπέρασμα: Οι Τούρκοι έχουν αρχίσει να αναπτύσσουν (και) για την Καβάλα ένα πολύπλευρο σχέδιο, με βραχυπρόθεσμούς και μακροπρόθεσμους στόχους. Στους πρώτους είναι η δημιουργία ενός φιλικούς περιβάλλοντος γι’ αυτούς που θα τους επιτρέψει ευχέρεια κινήσεων στην περιοχή για δήθεν έρευνες ιστορικού και πολιτιστικού χαρακτήρα… Σε μια επόμενη φάση θα αρχίσουν να «στρατολογούν» - αν δεν έχουν αρχίσει να το κάνουν ήδη – άτομα για δημιουργία ενός δικτύου συνεργατών. Στην Θράκη ήδη μετράει αυτό το δίκτυο πάνω από 3.500 άτομα, όπου αμείβονται και μάλιστα καλά. Σε αυτή την κατηγορία εντάσσονται άτομα από διαφορετικές κοινωνικές ομάδες, αφού όλοι βέβαια για κάποιο λόγο τούς είναι χρήσιμοι…

Στους μακροχρόνιους στόχους είναι σίγουρα η δημιουργία επιχειρήσεων κάθε είδους, ενώ παράλληλα θα αρχίσουν να ξεφυτρώνουν διάφορες κοινές πρωτοβουλίες – ερευνητικού χαρακτήρα - σε απίθανα θέματα, πολιτισμού, ιστορίας, αρχιτεκτονικής, μουσικής κ.λπ.. Όλα αυτά δεν είναι καινοφανή αφού εδώ και χρόνια συμβαίνουν στην γειτονική μας Θράκη.

Σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης, όπως αυτή που περνάμε και με ένα ελληνικό κράτος που έχει χάσει  την εμπιστοσύνη των πολιτών, δεν είναι καθόλου δύσκολο να βρεθούν «πρόθυμοι» να συνεισφέρουν προκειμένου να επιβιώσουν και να «συμβάλουν και στην οικονομική ανάπτυξη της περιοχής».  

I.M.A.R.E.T. - Που θα μας οδηγήσει η συνεργασία του με τους Τούρκους;

Τι προβλέπεται στο πλαίσιο της λειτουργίας του Κέντρου Οθωμανικών Σπουδών

Όταν το 2006 ξεκινούσε την λειτουργία του στην Καβάλα το Ινστιτούτο Μωχάμεντ Άλι (I.M.A.R.Ε.T.) ως προτεραιότητα είχε την ανάπτυξη της συνεργασίας με την Αίγυπτο και ευρύτερα με τον αραβικό κόσμο. Για το λόγο αυτό, στο ιδρυτικό καταστατικό αναφερόταν αρχικά:  «1. Η συστηματική μελέτη, καταγραφή, τεκμηρίωση και διάσωση της πολιτιστικής ποικιλομορφίας η οποία απαντάται στο σύγχρονο κόσμο και την ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου, με έμφαση στην Αίγυπτο». Ήταν το πρώτο άρθρο και η πρώτη προτεραιότητα. Στο πλαίσιο αυτό λοιπόν είχε τεθεί ως στόχος η δημιουργία ενός Κέντρου Ισλαμικών Σπουδών που με την λειτουργία του θα πρόσφερε διέξοδο στους μουσουλμανοπαίδες της Θράκης οι οποίοι αντί να σπουδάσουν θεολογία στην γείτονα Τουρκία θα μπορούσαν να πάνε στο πανεπιστήμιο του Καϊρου. Η υλοποίηση αυτής της φιλοδοξίας  θα συνέβαλε στο να γυρίσει ο θρησκευτικός έλεγχος στο καθεστώς που ίσχυε πριν από την δεκαετία του ’50. Πιο συγκεκριμένα μέχρι την δεκαετία του ‘50 ο θρησκευτικός έλεγχος της μουσουλμανικής μειονότητας βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Αιγύπτου, ως κληρονομιά της λειτουργίας του Ιμαρέτ ως θεολογικής σχολής. Στο πλαίσιο όμως της ΝΑΤΟϊκής συμμαχίας το κέντρο βάρους έφυγε από την Αίγυπτο και μετατέθηκε στην «φίλη και σύμμαχο» Τουρκία με ό,τι αυτό έφερε τις επόμενες δεκαετίες στην Θράκη…

Μια κίνηση αυτού του χαρακτήρα, δηλαδή η ανάπτυξη στενών σχέσεων με μια χώρα που δεν είχαμε διαφορές, όπως είναι η Αίγυπτος, είχε προφανή οφέλη. Ωστόσο το σχέδιο δεν περπάτησε παρά τις προσπάθειες που έγιναν και οι οποίες δεν είναι επί του παρόντος χρήσιμο να αναφερθούν. Κάπου εκεί όμως όλα αυτά έμειναν στα λόγια και  το σχέδιο «πάγωσε» ή αν θέλετε ναυάγησε οριστικά. Ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξαν εξελίξεις…

Πριν από μερικούς μήνες και αφού προηγήθηκαν δυο «γενναίες» έξοδοι ιδρυτικών μελών, από τον αρχικό αριθμό των Οκτώ που ήταν, αυτά μειώθηκαν στα τρία. Αυτή η αλλαγή θα μπορούσε να μην έχει και κανένα νόημα, ωστόσο δεν συμβαίνει το ίδιο με το περιεχόμενο του καταστατικού και κύρια το πρώτο άρθρο των σκοπών όπου η φράση «με έμφαση στην Αίγυπτο» εξαφανίστηκε!!! Παρέμεινε απλά η αναφορά, η γενική και αόριστη «και την ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου». Και αυτή η περικοπή θα μπορούσε να μην έχει κανένα νόημα αν πριν από λίγες ημέρες δεν «ξεφύτρωνε» ξαφνικά η εν κρυπτώ «κύηση» του Κέντρου Οθωμανικών Σπουδών. Μια εξέλιξη που δεν έγινε γνωστή από κάποια επίσημη δήλωση του Ινστιτούτου Μωχάμεντ Άλι αλλά μέσα από δημοσιεύματα του Τουρκικού Τύπου (εφημερίδα AKSAM).

Για το τι έγραψε η εν λόγω εφημερίδα παραθέσαμε στοιχεία στο ρεπορτάζ της περασμένης εβδομάδας όπου προβήκαμε και στην αποκάλυψη της είδησης. Ωστόσο η όλη υπόθεση δεν έμεινε μόνο στις εξαγγελίες αφού ήδη έχει προχωρήσει πάρα πολύ και επί της ουσίας έχει συγκροτηθεί και ήδη λειτουργεί.

Υπάρχει ήδη διαθέσιμη τόσο αφίσα όσο και ενημερωτικό έντυπο με όλες τις χρήσιμες πληροφορίες για το νεοϊδρυθέν Κέντρο Οθωμανικών Ιστορικών Σπουδών. Σε αυτό λοιπόν αναφέρεται ότι θα αναπτυχθούν μια σειρά από κοινές δράσεις υπό το γενικό τίτλο «ΜΟΙΡΑΖΟΥΜΕ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ, ΜΟΙΡΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ»!!!!

Επικεφαλής είναι ο Enver Yucel από το πανεπιστήμιο του Bahcesehir και η Άννα Μισσιριάν Τζούμα από το Ινστιτούτο Μωχάμεν Άλι.  Ακαδημαϊκά μέλη είναι ο επίτιμος καθηγητής John Alexander από το ΑΠΘ, o καθηγητής Khaled Fahmy από το American University of Cairo and New York University, ο καθηγητής Feridun Emecen από το Istanbul University, ο καθηγητής Ismail E. Erunsal από το Marmara University, ο καθηγητής Ellias Kolovas από το Πανεπιστήμιο της Κρήτης, ο καθηγητής Heath W. Lowry από το Bahcesehir University και Princeton University και η δρ. Ιστορίας από το Μουσείο Μπενάκη Maria Tsigkakou. Τέλος σε διαφορετική κατηγορία συμμετέχουν και οι Τούρκοι καθηγητές Rukiye Kyneralp, Dr. Muhamment Hanefi Kutluoglu και Dr. Feryal Tansug

Στις δράσεις περιλαμβάνονται:

1)Συντονισμένες δημοσιεύσεις

Α)Heath W.Lowry & Ismail E.Erunsel: Ας θυμηθούμε της ρίζες τους. Επιγραφές και ντοκουμέντα του Μεχμετ Αλί Πασά , στο ίδρυμα (Κιλιγιέ) στην Καβάλα.

Το βιβλίο αυτό θα εκδοθεί ταυτόχρονα στα Αράβικα, στα Αγγλικά, στα Ελληνικά και στην Τούρκικη έκδοση. Τον ίδρυμα Μωχάμεντ Άλι θ΄αναλάβει την έκδοση της Αράβικης και της Ελληνικής  μετάφρασης και το bahcesehir  University την Αγγλική και την Τούρκικη. Το κόστος για τον σχεδιασμό και την εκτύπωση των 4 εκδόσεων θα μοιραστεί στο Ιντ.Μωχάμεντ Άλι και στο bahcesehir  University. Οι 4 εκδόσεις θα εκτυπωθούν στην Κωνσταντινούπολη!!!

Β)Khaled Fahmy:Η κληρονομιά του Μεχμέτ Αλί Πασά όπως διατηρείται στα Αιγυπτιακά εθνικά αρχεία.

C)Rukiye Kuneralp:Οι οικογένεια  του Μεχμετ Αλί Πασά και η πόλη της Κωνσταντινούπολης

D)Dr. Fani Maria Tsigkakou: Το Μουσείο Μπενάκι  θα παρουσιάσει τη συλλογή των σκίτσων του Thomas Hope’ s στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

2) Διαλέξεις και συμπόσια:

Α)Διεθνή  συνδιάσκεψη  με θέμα τον  Εβλιγιά Τσελεμπή στην Βόρεια Ελλάδα και στο Αιγαίο.

Β)Συμπόσιο στο σχεδιασμό του Piri Reis στην θαλάσσια περιοχή του Αιγαίου

C) O κόσμος του Μεχμέτ Αλί: Καβάλα, Κάιρο & Κωνσταντινούπολη

D)Ο ρόλος του Ιμπραήμ Πασά & ο Μεχμέτ Αλί Πασάς στην ανάπτυξη της πόλης της Καβάλας

Ε)Καλοκαιρινά σεμινάρια για Έλληνες & Τούρκους

Τα σεμινάρια αυτά θα περιλαμβάνουν:

1)Μουσουλμανική ιστορία

2)Μουσουλμανική  Τέχνη

3)Μουσουλμανική φιλοσοφία & φιλόσοφοι

4) Μεταφράσεις εργασιών από την Ελληνική κουλτούρα στην Αραβική

5)Μουσουλμανική επιστήμη

6)Σπουδές  στην πολιτιστική κληρονομιά

7)Ανακαίνιση – αναπαλαίωση σε ιστορικά μνημεία

8)Σπουδές στην παραδοσιακή αρχιτεκτονική

F)Καλοκαιρινά σεμινάρια  για Έλληνες και Τούρκους Διπλωματικών Ακαδημιών (!!!!)

Αυτά τα σεμινάρια θα περιλαμβάνουν:

α)H Ελλάδα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία

β) Η εξωτερική διπλωματία Του Μεχμέτ Αλί

γ)Ο Μεχμέτ Αλί: Χτίζοντας ένα έθνος

3)Εκθέσεις και παρουσιάσεις:

Κatib celebi – Piri Reis, η έκθεση του χάρτη θα γίνει στο Μουσείο Μοχάμεντ Άλι στην Καβάλα και στο Bahcesehir Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης

Έλληνες αρχιτέκτονες στην Κωνσταντινούπολη την  περίοδο της  εκδυτικοποίησης  – έκθεση στο Μουσείο Μοχάμεντ Άλι στην Καβάλα και στο Bahcesehir Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης

Οθωμανική καλλιγραφία και Βυζαντινή εικονογραφία – έκθεση στο Μουσείο Μοχάμεντ Άλι στην Καβάλα και στο Bahcesehir Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης

Τomas Holt’s σκίτσα της Κωνσταντινούπολης - στο Μουσείο Μοχάμεντ Άλι στην Καβάλα και στο Bahcesehir Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης

4)Κονσέρτα και ρεσιτάλ

Θα πραγματοποιεί ανταλλαγή μουσικών προγραμμάτων από  Έλληνες καλλιτέχνες στο Bahcesehir Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης και Τούρκους μουσικούς καλλιτέχνες  που θα  έρχονται στην Καβάλα και σε άλλες ελληνικές πόλεις.

Ακόμη και όλα αυτά ίσως να μην είχαν καμία συνεπεία και να καθιστούσαν άχρηστο αυτό το ρεπορτάζ αν δεν υπήρχε ένα πρόσωπο κλειδί και αυτός είναι καθηγητής Heath W. Lowry του Πανεπιστημίου του Bahcesehir και του  Princeton (από το δεύτερο σύμφωνα με τις πληροφορίες αποχωρεί λόγω συνταξιοδότησης το 2013), για τον οποίο θα διαβάσετε σχετικά παραπλεύρως.

Τα συμπεράσματα δικά σας, δεν θέλουμε να σχολιάσουμε τίποτα επί των γεγονότων που παραθέσαμε. Ωστόσο επειδή πολλές φορές τα γεγονότα επιδέχονται πολλαπλών ερμηνειών θα ήταν χρήσιμο για την αλήθεια, αν σε όλα αυτά είχαμε και την άποψη των εκπροσώπων του Ινστιτούτου καθώς και του Υπουργείου Εξωτερικών, σχετικά με το τι ακριβώς συμβαίνει, που αποσκοπούν και τι προσδοκούν από  την «αναβίωση του οθωμανικού παρελθόντος» της Καβάλας. Το μόνο που μπορούμε να σημειώσουμε ως συμπέρασμα είναι ότι ανησυχούμε, και μαζί μας και πολλοί καβαλιώτες. Ας αναλάβει λοιπόν κάποιος να ξεκαθαρίσει το τι ακριβώς συμβαίνει!!!

Ποιος είναι ο Heath W. Lowry

Όμως ποιος είναι ο καθηγητής Heath W. Lowry του Πανεπιστημίου του Bahcesehir που αν και κάτοικος Κωνσταντινούπολης περνά μεγάλο μέρος από το χρόνο του στην πόλη της Καβάλας ; Ο εν λόγω 68χρονος Αμερικανός ακαδημαϊκός είχε ηγηθεί κίνησης για να αποτρέψει την αναγνώριση της Αρμενικής Γενοκτονίας από την Αμερικανική Γερουσία και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους αρνητές της. Σχετικό ρεπορτάζ για το ποιος είναι δημοσιεύθηκε την περασμένη εβδομάδα στο site http://www.defencenet.gr/ , το οποίο ασχολείται με θέματα στρατηγικής καθώς και τα εθνικά μας ζητήματα, ως συνέχεια του σχετικού άρθρου του «Χ».

Σημειώνεται λοιπόν ότι «Επιπλέον ο Heath W. Lowry κατέβαλε συστηματική προσπάθεια για να απαξιώσει τα στοιχεία που παρέδωσε στην Ιστορία και το σύνολο της ανθρωπότητας ο αμερικανός πρέσβης στην Οθωμανική αυτοκρατορία Ε. Μορκεντάου τα οποία αποτελούν μια σημαντική πηγή πληροφοριών για τα εγκλήματα που διέπραξε το κεμαλικό καθεστώς  σε βάρος των Αρμενίων και Ελλήνων της Μικράς Ασίας (http://en.wikipedia.org/wiki/Heath_W._Lowry).

Φυσικά ο Αμερικανός ακαδημαϊκός δεν έκανε ότι έκανε χωρίς λόγο, αφού ο Lowry Heath κατέχει κατά σύμπτωση την έδρα «ΚΕMΑΛ ΑΤΑΤΟΥΡΚ» στο πανεπιστήμιο του Princeton από το 1993, ενώ την περίοδο 1973-1980 ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του Τμήματος Ιστορίας του Πανεπιστημίου του Βοσπόρου (http://www.princeton.edu/~nes/faculty_lowry.html). Ακολούθως το 1983 με την βοήθεια και άλλων ακαδημαϊκών και την γενναία χρηματοδότηση της τουρκικής κυβέρνησης ίδρυσε το Ινστιτούτο Τουρκικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Georgetown University.  Στην συνέχεια κατέλαβε μια ακόμη έδρα αυτή την φορά  στο τουρκικό πανεπιστήμιο Bahcesehir (http://www.bahcesehir.edu.tr/fakultesayfa/akademikkadro/act/fenedebiyat/program/genelegitim/id/0109), ενώ για πολλά χρόνια εργάστηκε στην Τουρκία για διάφορες έρευνες που αφορούν το Οθωμανικό της παρελθόν.

Διάλογος ή ύβρεις;

Η πάλαι ποτέ «κόκκινη» Καβάλα, η μητέρα τόσων αγώνων για τα εργατικά και ανθρώπινα δικαιώματα, όπως είναι αυτό της ελεύθερης έκφρασης, ποιος θα το έλεγε ότι θα φτάσει στο σημείο σήμερα να υποδεχθεί τον Αχμέτ Νταβούτογλου πασά ως σωτήρα της; Κι όχι μόνο αυτό, αλλά ότι θα γινόμαστε στόχος επίθεσης επειδή μιλήσαμε για τα αυτονόητα, είναι κάτι που δεν το περιμέναμε!!! Γιατί αλήθεια φτάσαμε στο σημείο να μην ανεχόμαστε την διαφορετική άποψη, γιατί φτάσαμε στο σημείο να μην μπορούμε να δεχθούμε ότι κάποιος μπορεί και να διαφωνεί με την δική μας άποψη; Γιατί σε τελική ανάλυση ενοχλήθηκαν κάποιοι  από αυτά που εκφράσαμε;

Δεν είναι δημοκρατική κατάκτηση το να μπορεί κάποιος να λέει ελεύθερα την άποψή του; Κι αν είναι έτσι γιατί θα πρέπει να δέχεται βροχή από ύβρεις, επειδή τόλμησε να πει το πώς βλέπει τα πράγματα; Αν δεν είναι τρομοκρατία αυτού του είδους η ραδιοφωνική και δια του Τύπου επίθεση τι είναι; Μήπως κάποιοι έχουν ξεχάσει ότι βρίσκονται σε μια ευρωπαϊκή, δημοκρατική χώρα που με αγώνες κατακτήθηκε το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης; Το ακατάσχετο υβρεολόγιο αλήθεια πόσο συνάδει με την δημοκρατική συμπεριφορά;

Δεν θα τους ακολουθήσουμε στον ολισθηρό δρόμο της λασπολογίας. Θα συνεχίσουμε να μιλάμε με απόψεις, στοιχεία και επιχειρήματα και όποιος διαφωνεί με εμάς, δεν έχει παρά να εκφράσει τη διαφωνία του. Στην Ελλάδα έχουμε ελευθερία λόγου, δεν γίναμε ακόμη Τουρκία, όπως ενδεχομένως το επιθυμούν!

Μας είπαν «τουρκοφάγους». Από αυτή τη στήλη έχουμε γράψει πολλάκις ότι δεν είναι μόνο οι Αρμένιοι, οι Κούρδοι και οι άλλοι λαοί της Μικράς Ασίας που υποφέρουν από την «μπότα και το σπαθί» του Κεμαλισμού, αλλά και οι ίδιοι Τούρκοι. Μια άνθηση της Δημοκρατίας και της ελεύθερης έκφρασης στη σημερινή Τουρκία θα είναι λυτρωτική για τους χιλιάδες αγωνιστές της Αριστεράς, συνδικαλιστές, ακτιβιστές, δημοσιογράφους, διανοούμενους που σήμερα σαπίζουν στις τουρκικές φυλακές ή δηλώνονται ως αγνοούμενοι!!!

Μας είπαν «σκοταδιστές». Γιατί; Επειδή δεν μπορούμε να καλοδεχθούμε τον εκπρόσωπο μιας γείτονας χώρας, όπως είναι ο κ. Νταβούτογλου, επειδή προωθεί ως όραμα εκσυγχρονισμού την μαντίλα και τον φερετζέ; Μήπως ξεχνάνε ότι ο κ. Νταβούτογλου εκπροσωπεί μια χώρα όπου η γυναίκα δεν έχει κανένα δικαίωμα όταν βιάζεται και καταπιέζεται από τον σύζυγό της; Πριν μια εβδομάδα ήταν, την ημέρα της γυναίκας που βγήκαν οι γυναίκες στους δρόμους της Τουρκίας φωνάζοντας «μην αφήνεται το νυφικό να γίνει το σάβανό μας»!!!

Μας είπαν «χουντάκια». Γιατί; Επειδή πιστεύουμε ότι δεν μπορεί μια χώρα που θέλει να λέγεται ευρωπαϊκή να έχει φυλακισμένο, στην τουρκική «Μακρόνησο» που είναι το Ιμπραϊμλί τον επικεφαλής του PKK A. Οτσαλάν; Μήπως μετά την Ν. Αφρική είναι η Τουρκία εκείνη η χώρα που έχει ανάγκη από την ανατροπή του ρατσιστικού καθεστώτος που την κρατάει υπόδουλη; Αλήθεια γιατί δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν ότι μόνο ο Οτσαλάν μπορεί να «σπάσει» το αυγό του φιδιού στην Τουρκία;

Μας είπαν «οπισθοδρομικούς». Γιατί; Επειδή ζητάμε την αναγνώριση της Αρμενικής, Ποντιακής και της εν εξελίξει γενοκτονίας των Κούρδων; Ποιος είναι «προοδευτικός» δηλαδή; Αυτός που επικροτεί τα εγκλήματα των ΝΑΖΙ τότε και τα εγκλήματα των ΚΕΜΑΛΙΣΤΩΝ σήμερα και περιμένει για αντάλλαγμα λίγες χιλιάδες τουριστών, ως επιβράβευση; Απ’ ό,τι ξέρουμε από την ελληνική ιστορία αλλιώς τους λέγανε τους συνεργάτες των φασιστικών καθεστώτων, όχι πάντως «προοδευτικούς».

Σήμερα ζούμε την μετάλλαξη των Κεμαλιστών σε ισλαμιστές και νεοθωμανιστές. Είναι μια διαδικασία αναγκαία για την αυτοσυντήρηση και την διαιώνιση της σκλαβιάς των τούρκων και των άλλων λαών της Μ. Ασίας. Αυτό το υπό μετάλλαξη καθεστώς εκφράζει σήμερα ο Αχμέτ Νταβούτογλου, ο οποίος δεν μπορεί να δεχθεί έννοιες όπως δημοκρατία, αυτοδιάθεση, αναγνώριση των εγκλημάτων του Κεμάλ, γιατί τότε θα είναι σαν να αρνείται τον ίδιο το εαυτό του. Δεν έχουμε ευθύνη απέναντι στην ανθρωπότητα να ζητούμε την αναγνώριση των εγκλημάτων και των σφαγών που έγιναν προς όσους ήταν διαφορετικοί; Γι’ αυτό μιλάμε για ρατσιστικό καθεστώς.

Αλήθεια και κάτι ακόμη. Έχει σκεφτεί κανείς απ’ όλους αυτούς τους χειροκροτητές του Κεμαλισμού – νεοθωμανισμού πως αισθάνονται οι δημοκράτες της Τουρκίας όταν βλέπουν να τους υποδεχόμαστε τους εκπροσώπους του καθεστώτος ως «σουλτάνους»; Πόσο κουράγιο τους δίνουμε ότι αναγνωρίζουμε τον αγώνα τους και συμπάσχουμε μαζί τους; Ήδη μια φορά προδώσαμε τους Κούρδους παραδίδοντας τον Οτσαλάν στους δεσμώτες τους, μέχριπότε  θα συνεχίσουμε να τους προδίδουμε επιβραβεύοντας με την ανοχή μας ή με την συμπάθεια μας τους βασανιστές τους;

Αυτά είναι τα θέματα του διαλόγου και τα όσα αναφέραμε ήταν επιγραμματικά οι θέσεις και οι απόψεις μας… όποιος από τους «υβριστές» μας θέλει ένα ανοιχτό δημόσιο διάλογο ας εγκαταλείψει την γνώριμή του τακτική και ας μας πει που διαφωνεί και που συμφωνεί. Ας έχουν υπόψη ότι την  σιωπή τους θα την εκλάβουμε ως αποδοχή των απόψεών αυτών, οι οποίες δεν είναι μόνο δικές μας αλλά κάθε ευρωπαίου πολίτη που σέβεται τον εαυτό του.

Γεωργία Χιόνη - «Τα Δάκρυα της Πριγκιπέσας»

Γράφει η βιβλιοκριτικός Χρυσούλα Βακιρτζή

Τι είναι Ενετοκρατία και βενετοκρατούμενος; Δύο εποχές και, άρα, δύο νοοτροπίες: την παλιά αυτοκρατορική και πολυεθνική που είχε σ' ένα βαθμό κληρονομήσει και η Βενετία και τη νεότερη εθνική που σταδιακά κέρδισε τις συνειδήσεις οδηγώντας τους πληθυσμούς σε άλλες συσσωματώσεις και σε νέα πολιτικά μορφώματα.

Δύο διαφορετικές κοινωνίες επίσης, την κοινωνία των αρχόντων που βασιζόταν στην κατοχή της γης και την αξιοποίηση του πλεονάσματος που επιτυγχάνουν καλλιεργώντας τη γη, και την κοινωνία του χρήματος που διαρκώς εκχρηματιζόμενη δημιουργεί νέες κοινωνικές ιεραρχίες. Με την παρατήρηση ότι το παλιό διαρκεί πολύ και αναμειγνύεται διαρκώς με το νέο, σε βαθμό που βλέπουμε να διαιωνίζονται μορφές εξουσίας και οικονομίας.

Η μακρά αυτή περίοδος, και οι χώρες στις οποίες αναπτύσσεται συνδέουν την Ανατολή με τη Δύση και μάλιστα τους ελληνικούς (γραικικούς) πληθυσμούς της Οθωμανικής επικράτειας με τη Δύση και την ελληνική ιστορία της Βενετίας. Γιατί βέβαια πρωτεύουσα του ελληνικού κόσμου, εκτός οθωμανικής επικράτειας, είναι η Βενετία σε βαθμό που αυτή η πόλη έχει τη δική της ελληνική ιστορία. Μια άλλη πόλη, ελληνική, μέσα στη Βενετία.

Φυσικά, όπως όλες οι τέχνες, έτσι και η λογοτεχνία δεν έμεινε αμέτοχη και άμοιρη από τούτα τα καίρια ιστορικά χρόνια στην Ελλάδα. Σε ό,τι αφορά την γενιά του '30, όσο και τους μεταγενέστερους συγγραφείς, βλέπουμε τον Άγγελο Τερζάκη να εξιστορεί στην «Πριγκιπέσα Ιζαμπώ», ιστορία, ψυχισμό, πολιτικές και κοινωνικές διαστάσεις που διαμορφώθηκαν κατά τη συγκεκριμένη εποχή. Στα μετέπειτα χρόνια η έξοχη πένα του Γρηγορίου Ξενόπουλου ήρθε να καθιερώσει το αστικό, αθηνοκεντρικό κυρίως, μυθιστόρημα της μεσαίας / μικρομεσαίας κοινωνικής τάξης. Ο ρους των θεσμών, που είχε καθιερωθεί από την εκκλησία, την παράδοση και την πατριαρχική εξουσιαστική θεσμοθετημένη (και παρωχημένη καθημερινή ζωή), αλλάζει πλέον οριστικά στον ελλαδικό χώρο.

Μ' αυτές τις καινούριες, σχεδόν πρόσφατες ακόμη, καταβολές / επιδράσεις, όπως αυτές υπάρχουν - ενυπάρχουν - κατατίθενται στον πρόλογο του σημερινού μας σημειώματος, διάλεξε να βασίσει το νέο βιβλίο της η Γεωργία Χιόνη. Τίτλος του μυθιστορήματος είναι «Τα Δάκρυα της Πριγκιπέσας» (σελ.282, εκδόσεις ΑΛΔΕ) και αποτελείτο δεύτερο μέρος της διλογίας που έγραψε η ίδια συγγραφέας και η οποία μας παραπέμπει στην ιστορική αναδρομή του νησιού της Θάσου. Πάντα με φόντο την ενετοκρατούμενη εποχή και με επίκεντρο τη ζωή σε Πόλη και Βενετοκρατούμενες χώρες της τότε Ευρώπης.

Υπόθεση. Μια περήφανη γυναίκα με πολυκύμαντη διαδρομή στη ζωή της, η Ισαβέλλα, οδηγείται από το πεπρωμένο στις συμπληγάδες της ιστορίας και του έρωτα. Στα χρόνια που ακολούθησαν αμέσως μετά την Άλωση, η δύναμη της αγάπης παρασύρει την Πριγκηπέσα της Θάσου, την ηρωίδα του βιβλίου, Ισαβέλλα, σε δρόμους που ούτε να σκεφτεί ή να φανταστεί μπορούσε.

Ήδη είχε περάσει ένας χρόνος περίπου, από τότε που οι Τούρκοι έδιωξαν αυτήν και την οικογένεια της από τη Θάσο και σ' αυτόν τον διωγμό οι γονείς έχουν πλέον πεθάνει. Η νεαρή κοπέλα προσμετρά την πρώτη της οδυνηρή απώλεια ζωής και συναισθημάτων. Ωστόσο, υπάρχει και μια δεύτερη  - ίσως πολύ πιο οδυνηρή και δραματική - για τη νεαρή κοπέλα.

Και συγκεκριμένα, είναι η δεύτερη απώλεια εκείνο το βράδυ, λίγες μόνο ώρες αφότου εξέπνευσαν οι γονείς της. Κι αμέσως μετά την τελετή του γάμου της νεαρής γυναίκας, στο Κάστρο του Φονιά.

Ακουμπά το λαιμό της, ψηλαφεί το γιακά στο λευκό της φόρεμά. Με οργή κατεβάζει το χέρι της μπροστά στο στήθος της, αρπάζοντας την πουκαμίσα της κι αρχίζει με λύσσα να την τραβάει για να τη βγάλει. Την έσφιγγε, είχε κολλήσει επάνω της και της έκαιγε τη σάρκα. Με το ίδιο φόρεμα που είχε παντρευτεί, με το ίδιο είχε χωρίσει.

Στη Βασιλεύουσα η Ισαβέλλα ξαναβρίσκει την αδελφή της, αποκαταστημένη και εύπορη. Όμως η ζωή αυτή δεν της ανήκει. Και θαρρεί πως τίποτα δεν της ανήκει, καμιά χαρά, καμιά ζωή, αγάπη, έρωτας, από τη στιγμή που ο Αγγελής σκοτώθηκε μπροστά στα μάτια της. Για λίγο έζησε μαζί μ' αυτόν τον άντρα, τον άγνωστο κουρσάρο των αιματοβαμμένων θαλασσών του Αιγαίου.

Η λύπη της είναι μεγάλη. Όσο όμως περισσότερο απομακρύνεται από τη Ραιδεστό, η εικόνα της χιλιοτραγουδισμένης Πόλης την συνεπαίρνει. Έφερνε στο μυαλό της τις περιγραφές που άκουσε από τη Χρυσομάλλω και όλες τις σελίδες που είχε διαβάσει. Πώς θα ήταν άραγε; Η μορφή της αδερφής της και του Αγγελή διέλυσαν κάθε άλλη σκέψη στο μυαλό της.

Συναισθήματα αισιοδοξία την κατακλύζουν. Η ζωή που ήταν μπροστά της και για το μέλλον και αυτήν την αίσθηση την έπαιρνε πλέον από το ήρεμο πρόσωπο του Ρήγα -του ανθρώπου που επέλεξε να είναι για πάντα κοντά της.

Οι γαλέρες και τα άλλα μεσαιωνικά καράβια, καθώς και τα μοναστήρια της εποχής, τη φιλοξενούν στο δρόμο της μεγάλης αναζήτησής της, που είναι στρωμένος με βάσανα, λύπες και εφιάλτες. Το σενάριο της ζωής της διαδραματίζεται ολοένα και πιο πολύπλοκο, συναρπαστικό, θυμίζοντας τη δυναμικότητα της Σκάρλετ Ο' Χάρα, του Όσα Παίρνει ο Άνεμος.

«Τα Δάκρυα» της Γ. Χιόνη, χαρακτηρίζονται σαφώς από μια σαφώς πιο κατασταλαγμένη έκφραση, εξιστόρηση και γραφή, από το την «Πριγκιπέσα» της - το πρώτο μέρος της ιστορικής αυτής διλογίας της Χιόνη,

Ο βάτραχος και η αναισθησία

Πρόσφατα ανοίγοντας το email μου βρήκα μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία με πρωταγωνιστή ένα βάτραχο. Μια ιστορία τόσο διαχρονική όσο είναι και αυτή του «ε, και τι έγινε βρε αδελφέ;»!!!

Σύμφωνα λοιπόν με την αυτή την μικρή ιστορία, αν πάρουμε ένα βάτραχο και τον ρίξουμε μέσα σε ένα καζάνι που βράζει, μόλις έρθει σε επαφή με το καυτό νερό θα δώσει μια και θα πεταχτεί έξω. Αν όμως βάλουμε τον βάτραχο μέσα σε ένα καζάνι με νερό το οποίο βρίσκεται σε θερμοκρασία περιβάλλοντος, σίγουρα ο βάτραχος θα μείνει εκεί απολαμβάνοντας το μπάνιο του. Αν αρχίσουμε να ζεσταίνουμε το νερό, τότε ίσως και να νοιώσει ευχάριστα με το χλιαρό νερό. Αν αυξηθεί και άλλο η φωτιά και το νερό ζεσταθεί και άλλο θα αρχίσει να ζεσταίνεται και ο βάτραχος αλλά δεν θα κάνει και τίποτα αφού θα είναι η θερμοκρασία σε ανεκτά επίπεδα. Αν αυξηθεί και άλλο η θερμοκρασία τότε θα αρχίσει ο βάτραχος της ιστορίας μας να νοιώθει δυσάρεστα αλλά θα νοιώθει παράλληλα και μια εξουθένωση οπότε δεν θα έχει κουράγιο να αντιδράσει. Ε, από εκεί και μετά δεν απέχουμε πολύ από το σημείο που το νερό θα αρχίσει να βράζει και ο βάτραχος θα είναι τελείως ανίκανος να αντιδράσει και να πεθάνει άδοξα! Γιατί άδοξα; Μα γιατί θα έχει παραδώσει το «πνεύμα» μην έχοντας προλάβει να κάνει ούτε κιχ!!!

Η μάχη του Μαντζικέρτ στην Αρμενία έλαβε χώρα στις 26 Αυγούστου 1071 μεταξύ του βυζαντινού στρατού υπό τον αυτοκράτορα Ρωμανό Δ' Διογένη, και των Σελτζούκων Τούρκων του σουλτάνου Αλπ Αρσλάν. Ο αυτοκράτορας Ρωμανός ηττήθηκε, αιχμαλωτίστηκε και απελευθερώθηκε μετά την καταβολή λύτρων, ενώ η βυζαντινή αυτοκρατορία υποχρεώθηκε στην καταβολή ετήσιου φόρου και την παραχώρηση μερικών φρουρίων στους Σελτζούκους. Αυτή η πανωλεθρία των βυζαντινών στρατευμάτων και, κυρίως, η εσωτερική πολιτική παράλυση που ακολούθησε, επέτρεψε τη μόνιμη εγκατάσταση των Σελτζούκων στη Μικρά Ασία.

Αυτά γράφει η ιστορία για μια μάχη που εκείνη την εποχή κανείς δεν εκτίμησε το «στρατηγικό βάθος» αυτής της ήττας. Ίσως και τότε κάποιοι να είπαν «τι να κάνουμε έτσι είναι ο πόλεμος μια κερδίζουμε και μια χάνουμε, δεν έγινε και τίποτα». Δυστυχώς όμως δεν είναι έτσι, κάποιες μάχες χάνονται και οι συνέπειες φαίνονται μόνο σε βάθος χρόνου. Έτσι από λάθος εκτίμηση και οι Βυζαντινοί δεν κατάλαβαν ότι από εκείνη τη μάχη και μετά άνοιξε ο δρόμος για να εγκατασταθούν στην Μ. Ασία, αρχικά οι Σελτζούκοι Τούρκοι και ακολούθως οι Οθωμανοί. Και επειδή μια ήττας ακολουθεί και δεύτερη, εκατό χρόνια μετά περίπου σημειώθηκε και η μάχη του Μυριοκέφαλου η οποία διεξήχθη και πάλι μεταξύ Βυζαντινών και Σελτζούκων του Ικονίου, στις 17 Σεπτεμβρίου 1176, στην ομώνυμη τοποθεσία (στη Φρυγία, κοντά στην πόλη Λαοδικεία. Η μάχη έληξε με συντριπτική νίκη του Σουλτάνου του Ικονίου Κιλίτς Αρσλάν Β΄ και πανωλεθρία του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού. Από εκεί και μετά όλα ήταν χαμένα…

Η απουσία συνολικής θεώρησης και η κοντόφθαλμη προσέγγιση των πραγμάτων εγκυμονεί κινδύνους . Όσοι λοιπόν πιστεύουν ότι η παρουσία των νέο-οθωμανών στην Καβάλα είναι κάτι αδιάφορο ή μια φιλική επίσκεψη της ηγεσίας της γείτονας χώρας, ξεχνάει τις γενοκτονίες που σημάδεψαν τις απαρχές της Τουρκικής «Δημοκρατίας», ξεχνάει τα γεγονότα του 1955, τον αφανισμό του ελληνισμού στην Ίμβρο και την Τένεδο, την κατοχή στην Κύπρο και τις χιλιάδες φυλακισμένων και «αγνοουμένων» Κούρδων, Τούρκων κ.λ.π.

Στον απόηχο της επίσκεψης Αχ. Νταβούτογλου ----- Κέντρο Ερευνών Οθωμανικής Ιστορίας στην Καβάλα

Τα «καλά νέα» που αφορούν την Καβάλα τα μαθαίνουμε από την Τουρκία. Συγκεκριμένα από τα δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου πληροφορηθήκαμε ότι στην Καβάλα έχει συσταθεί και λειτουργεί «Κέντρο Ερευνών Οθωμανικής Ιστορίας»!!! Πως προέκυψε όμως αυτό το κέντρο; Κατά πόσο είναι σύμφωνη η τοπική κοινωνία για κάτι τέτοιο; Ερωτήματα τα οποία δεν πρόκειται να πάρουν απαντήσεις, αφού η «τεκνοποίηση» αυτού του κέντρου έγινε στο παρασκήνιο της δημόσιας ζωής. Αυτός είναι και ο λόγος που κανείς δεν έκρινε σκόπιμο, εκ μέρους αυτού του Κέντρου να κάνει έστω μια ανακοίνωση με την οποία να γνωστοποιεί την ύπαρξή του.

Ας δούμε όμως το θέμα αναλυτικά. Την περασμένη εβδομάδα η τουρκική εφημερίδα Aksam κυκλοφόρησε - συγκεκριμένα την Πέμπτη, ημέρα επίσκεψη τους υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμετ Νταβούτογλου στην Καβάλα - με την παρακάτω είδηση:

Κέντρο Ερευνών Οθωμανικής Ιστορίας στην Καβάλα

Το Ινστιτούτο Μεχμέτ Αλή Πασά από την Καβάλα και το Πανεπιστήμιο Bahcesehir θα ιδρύσουν Κέντρο Ερευνών Οθωμανικής Ιστορίας με κέντρο την Καβάλα. Το εν λόγω Κέντρο θα οδηγήσει στην προσέγγιση Τουρκίας και Ελλάδας από πολιτιστικής πλευράς. Ο Επικεφαλής της Διεύθυνσης των Σχέσεων με τα ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Bahcesehir Ονούρ Ουισάλ είπε ότι ο ευρισκόμενος στην Ελλάδα ΥΠΕΞ Νταβούτογλου σχεδιάζει να επισκεφθεί σήμερα το κέντρο αυτό. Ο ίδιος είπε ότι το κέντρο που συστάθηκε από το Princeton και από τον καθηγητή Ιστορίας του Πανεπιστημίου Bahcesehir Heath W. Lowry θα πραγματοποιήσει εργασίες αναφορικά με τον τουρκικό, τον ελληνικό και τον αραβικό κόσμο και πρόσθεσε ακόμα πως στο κέντρο αυτό που θα έχει μια πλούσια βιβλιοθήκη θα δίνονται διαλέξεις και σεμινάρια. Ακόμα θα γίνονται έρευνες σε σχέση με την ιστορία, την φιλοσοφία, την αρχιτεκτονική, τη μουσική και τη ζωγραφική.

Μόνο έκπληξη και μάλιστα δυσάρεστη μπορεί να νοιώσει κάποιος που διαβάζει αυτή την είδηση, αν γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα. Ας τα βάλουμε όμως τα πράγματα σε μια σειρά.

Την περασμένη εβδομάδα λοιπόν χωρίς να έχει προηγηθεί κάτι σχετικό ως ανακοίνωση ή ως δήλωση, ο κ. Νταβούτογλου επισκέφτηκε το σπίτι του Μεχμέτ Αλί, όπως αποδεικνύεται όμως δεν ήταν μια επίσκεψη «τουριστικού χαρακτήρα» αλλά μια παρουσία επισφράγισης μιας συμφωνίας!!! Αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι εν γένει η επίσκεψη του κ. Νταβούτογλου δεν είχε απλά συμβολικό χαρακτήρα, μιας και η Καβάλα έχει κομβικό σημείο, στο νεοθωμανικό του όραμα, αλλά και ουσιαστικό, αφού σηματοδοτεί την έναρξη της λειτουργίας του εν λόγω κέντρου.

Φορέας υλοποίησης αυτό του κέντρου είναι το Ινστιτούτο Μωχάμεντ Αλί, το οποίο για τον σκοπό αυτό πρόσφατα τροποποίησε και το καταστατικό του. «Ψυχή» όμως αυτού του κέντρου δεν είναι κάποια από τα μέλη του Ινστιτούτου αλλά ο καθηγητής των πανεπιστημίων  Princeton των ΗΠΑ και Bahcesehir της Τουρκίας, Lowry Heath. Πρόκειται για μια «σκοτεινή μορφή» που με την δουλειά του και τις θέσεις που έχει εκφράσει κατά καιρούς έχει προκαλέσει αντιδράσεις ιστορικών απ’ όλο τον κόσμο. Για παράδειγμα σχετικά πρόσφατα είχε ηγηθεί κίνησης για να αποτρέψει την αναγνώριση της Αρμενικής Γενοκτονίας από την Αμερικανική Γερουσία. Επιπλέον κατέβαλε συστηματική προσπάθεια για να απαξιώσει τα στοιχεία που παρέδωσε στην Ιστορία και το σύνολο της ανθρωπότητας ο αμερικανός πρέσβης στην Οθωμανική αυτοκρατορία Ερρίκος Μορκεντάου τα οποία αποτελούν μια σημαντική πηγή πληροφοριών για τα εγκλήματα που διέπραξε το κεμαλικό καθεστώς  σε βάρος των Αρμενίων και Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

Όλα αυτά βέβαια δεν είναι καθόλου τυχαία, αφού ο Lowry Heath κατέχει την έδρα «ΚΕMΑΛ ΑΤΑΤΟΥΡΚ» στο πανεπιστήμιο του Princeton. Το μεγαλύτερο μέρος των ερευνών του χρηματοδοτήθηκε από την Τουρκική Κυβέρνηση - μέσω αυτής της έδρας - και είχε ένα και μοναδικό σκοπό, το πώς θα σβήσει από την επίσημη ιστορία όλες τις μαύρες σελίδες του κεμαλικού καθεστώτος. Στην συνέχεια η τουρκική κυβέρνηση τον αντάμειψε για τις υπηρεσίες του, προσφέροντάς του μια ακόμη έδρα στο πανεπιστήμιο Bahcesehir, ενώ για πολλά χρόνια εργάστηκε στην Τουρκία για διάφορες έρευνες που αφορούν το Οθωμανικό της παρελθόν.

Με αυτά τα δυο πανεπιστήμια συνεργάζεται τώρα το Ινστιτούτο Μοχάμεντ Αλί για να «καλλιεργήσει» της Οθωμανικές Σπουδές στην Καβάλα, έχοντας ως συνδετικό κρίκο τον τακτικό επισκέπτη της Καβάλας, τον Heath W. Lowry. Χωρίς να διαθέτει η πόλη ένα πανεπιστήμιο το οποίο θα μπορούσε να ελέγξει την λειτουργία αυτού του κέντρου, έρχονται και το «φυτεύουν» κυριολεκτικά στην καρδιά της χερσονήσου της Παναγίας! Η ίδρυση του, κατόπιν απαίτησης της Τουρκίας, εντάσσεται στο πλαίσιο υλοποίησης διακρατικής συμφωνίας μορφωτικών και πολιτιστικών ανταλλαγών που υπογράφηκε τον περασμένο Μάιο κατά μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στην διάρκεια της επίσκεψης της πολυπληθούς αποστολής στην Αθήνα με επικεφαλής τον Τούρκο πρωθυπουργό Ν. Ερντογάν.

Από την επίσκεψη Α. Νταβούτογλου στην Καβάλα - Προσευχή στο τζαμί της Παλιάς Μουσικής!!!

Με ναμάζι (προσευχή) στον γυναικωνίτη του τζαμιού της Παλιάς Μουσικής έκλεισε η επίσκεψη του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου στην Καβάλα. Αρχικά ο κ. Νταβούτογλου εισήλθε στο χώρο του τζαμιού και ξεναγήθηκε από τον αρχιτέκτονα της 12^η Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Αργύρη Μπακιρτζή, ο οποίος τον ενημέρωσε τόσο για το τζαμί και τις αναστηλωτικές ενέργειες που έγιναν όσο και για την ανακάλυψη των ερειπίων της παλαιοχριστιανικής εκκλησίας που βρέθηκε στα θεμέλια του κτηρίου και η οποία αναδείχθηκε με το γυάλινο δάπεδο που έχει τοποθετηθεί. Μόλις ολοκληρώθηκε η ξενάγηση και οι περισσότεροι από την συνοδεία του έβγαιναν έξω, ο ίδιος κινήθηκε προς την κόγχη (μιχράμπ), ενώ η φρουρά του έβγαζε τους δημοσιογράφους έξω… Εκείνη τη στιγμή η σύζυγος του που ήδη είχε ανέβει στον γυναικωνίτη του φώναξε να μεταβεί και εκείνος επάνω. Στην αρχή οι Τούρκοι δημοσιογράφοι νόμισαν ότι θα φωτογραφηθεί από τον μικρό ξύλινο  εξώστη που υπάρχει και γι’ αυτό ετοίμασαν την φωτογραφική τους μηχανή. Ωστόσο μόλις ο κ. Νταβούτογλου εισήλθε στον γυναικωνίτη και ειδικά στον ιδιαίτερο χώρο που υπάρχει και χωρίζεται με πόρτα από τον υπόλοιπο, η φρουρά του έσπρωξε όλους τους παριστάμενους να βγούν έξω από το τζαμί, αν και ουσιαστικά δεν υπήρχε κανένας ουσιαστικός λόγος ασφάλειας που να δικαιολογεί ανησυχία για να συμβεί κάτι τέτοιο. Σε ερώτησή μας προς τους άνδρες της ασφάλειας τους για το τι συμβαίνει και πρέπει να εκκενωθεί το τζαμί η απάντηση ήταν «μην ρωτάς και προχώρα»….

Ο κ. Νταβούτογλου έμεινε στο χώρο του γυναικωνίτη περίπου δέκα λεπτά φρουρούμενος από την σκάλα που οδηγεί επάνω προκειμένου να μην υπάρχει καμία πρόσβαση δημοσιογράφου στον χώρο. Αξίζει να σημειώσουμε ότι παρά το γεγονός πως πρόσφατα είχαμε το επεισόδιο με το σφαγμένο γουρούνι στην είσοδο του τζαμιού ο κ. Νταβούτογλου δεν πτοήθηκε γιατί έπρεπε να κάνει την συγκριμένη κίνηση η οποία έχει πολλούς αποδέκτες τόσο στην Καβάλα όσο και στην Τουρκία. Στην συνέχεια κατηφόρισε με πόδια προς την είσοδο της ρεσεψιόν του Ιμαρέτ ενώ στην πορεία προσπάθησε να χαιρετήσει και να δεχθεί ομοίως χαιρετισμό με κατοίκους της Παναγίας, μεταξύ των οποίων και με τον γνωστό αρχιτέκτονα Μπάμπη Τσουρουκίδη με τον οποίον και φωτογραφήθηκε στην  είσοδο του σπιτιού του.

Ακολούθως ξεκινώντας να φύγει ο κ. Νταβούτογλου με τη συνοδεία του, στο ύψος του 5^ου Γυμνασίου περίπου συναντήθηκε εντελώς τυχαία με μαθητές μειονοτικού γυμνασίου  της Γλαύκης με επικεφαλής τον καβαλιώτη καθηγητή Γιάννη Τσέλιο. Στην προσπάθεια μας να τους φωτογραφίσουμε μας επιτέθηκε ο κ. Τσέλιος με την απειλή ότι «θα γίνει χαμός αν τολμήσει κανείς να φωτογραφίσει τα παιδιά»…. Ωστόσο η συνομιλία δεν ολοκληρώθηκε αφού κατέφθασε εκπρόσωπος του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής που τους χαιρέτησε και συγχρόνως έκανε νόημα να σταματήσει το αυτοκίνητο του κ. Νταβούτογλου τον οποίον πλησίασε και του είπε «έχουν έρθει τούρκοι μαθητές για να σας χαιρετήσουν». Αμέσως ο κ. Νταβούτογλου κατέβηκε από του αυτοκίνητο και φωτογραφήθηκε με τους μαθητές χωρίς βέβαια να διατυπωθούν εκ νέου οι απειλές από τους καθηγητής τους. Ποιος ξέρει ίσως και για το λόγο αυτό και μόνο τα παιδιά να έκαναν το ταξίδι αυτό στην Καβάλα…

Νωρίτερα ο κ. Νταβούτογλου δήλωσε εντυπωσιασμένος από την ιστορία της Καβάλας και τα μουσουλμανικά μνημεία της παλιάς πόλης και ξεναγήθηκε σε αυτά. Ο κ. Νταβούτογλου συνοδευόμενος από τη σύζυγό του κατέλυσε προχθές το βράδυ στο ιστορικό ξενοδοχείο Ιμαρέτ, όπου έφτασε γύρω στο 1 μετά τα μεσάνυχτα με συνέπεια όσοι είχαν συγκεντρωθεί από νωρίς για να τον συναντήσουν να φύγουν άπραγοι καθώς ενημερώθηκαν ότι θα αργήσει. Χθες το πρωί, μετά το πρωινό ξεναγήθηκε στους χώρους του Ιμαρέτ όπου και εξέφρασε την ικανοποίησή του για την άρτια δουλειά που έγινε στην αναστήλωση του μνημείου. Στην συνέχεια  ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών μαζί με τη σύζυγό του και την πρόεδρο του Ινστιτούτου «Μεχμέτ Αλή», Άννα Μισιριάν – Τζούμα, περπάτησε στον κεντρικό δρόμο της παλιάς πόλης και επισκέφθηκε το κονάκι (σπίτι) του Μεχμέτ Αλί στη χερσόνησο της Παναγίας όπου δεσπόζει το επιβλητικό ορειχάλκινο άγαλμα του ιδρυτή του σύγχρονου αιγυπτιακού κράτους.

Ο κ. Νταβούτογλου ξεναγήθηκε στο κονάκι το οποίο αναπαλαιώθηκε εκ βάθρων  στο πλαίσιο διακρατικής συμφωνίας ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αίγυπτο, δεδομένου ότι τόσο το Ιμαρέτ όσο και το κονάκι του Μεχμέτ Αλή αποτελούν ιδιοκτησία του Οργανισμού Αιγυπτιακών Βακουφιών. Στο χώρο εκεί έγινε και η ανταλλαγή εθιμοτυπικών δώρων ανάμεσα στον κ. Νταβούτογλου και την κ. Μισσιριάν.

Ο κ. Νταβούτογλου και ο μεγάλος αριθμός δημοσιογράφων που το συνόδευσαν πληροφορήθηκαν για την ιστορία του Μεχμέτ Αλή και την σχέση που είχε με την Καβάλα. Επίσης ενημερώθηκαν για τους σκοπούς και τους στόχους του Ινστιτούτου. Η κ. Μισιριάν υπογράμμισε ότι το 2006 συστήθηκε το Ινστιτούτο Μοχάμετ Άλι με κύριο αντικείμενο την ανάπτυξη της έρευνας και την ανάληψη πρωτοβουλιών σε θέματα Ιστορίας και Πολιτισμού. Ως πεδίο δράσης του Ινστιτούτου οριοθετήθηκε ο χώρος της ανατολικής Μεσογείου και της Εγγύς και Μέσης Ανατολής. Υπογράμμισε ότι η αναβίωση και η λειτουργία ενός μνημείου του Αραβικού Κόσμου στην σύγχρονη Ευρώπη έδωσε ώθηση στις προσπάθειες απόδειξης της δυνατότητας συμβίωσης των δύο πολιτισμών. Από την άλλη πλευρά, σε έναν κόσμο ταλαιπωρημένο από αυτό που σήμερα αποκαλούμε πολιτιστική σύγκρουση, η παρουσία και ενεργοποίηση φορέων που προάγουν τον διάλογο θα μπορούσε να  αποκαταστήσει τις αμφίδρομες σχέσεις ανάμεσα στους δύο κόσμους. Η αποδοχή της σημασίας και αξίας του Αραβικού πολιτισμού είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την διατήρηση της Μεσογειακής πολιτιστικής κληρονομιάς, κατέληξε η κ. Μισιριάν.

Κατά την έξοδό του ο κ. Νταβούτογλου δέχθηκε το κέρασμα ενός κουραμπιέ από μια κάτοικο της περιοχής και έκανε δηλώσεις στα ελληνικά και τα τουρκικά ΜΜΕ. Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών συνεχάρη την ελληνική κυβέρνηση, το Δήμο Καβάλας και το Ινστιτούτο για τη διατήρηση και την προστασία της ιστορικής κληρονομίας που φανερώνει την κοινή ιστορία τριών λαών της Ελλάδας, της Τουρκίας και της Αιγύπτου. 

Το μήνυμα του Αχμέτ

Όποιος δεν μείνει στο χαζοχαρούμενο και επιπόλαιο επίπεδο των δημοσίων σχέσεων και μελετήσει λίγο περισσότερο τα όσα συνέβησαν μέσα στις λίγες ώρες που έμεινε ο Αχμέτ Νταβούτογλου στην Καβάλα, δεν θα δυσκολευτεί να βγάλει ορισμένα συμπεράσματα. Το πρώτο και σημαντικό είναι ότι ο κ. Νταβούτογλου δεν ήρθε απλά στην Καβάλα επειδή ήθελε κάπου να διανυκτερεύσει, ήρθε για να γνωρίσει το Ιμαρέτ και τα μουσουλμανικά μνημεία της Καβάλας. Όπως φαίνεται αυτό ήταν και το αντικείμενο της συζήτησης που είχε με την πρόεδρο του Ινστιτούτου Μωχάμεντ Άλη Άννα Μισσιριάν η οποία εδώ και χρόνια πασχίζει να αναδείξει το οθωμανικό κομμάτι της πόλης και της ιστορίας της. Γι΄ αυτό όλες οι κινήσεις του κ. Νταβούτογλου περιορίστηκαν στο τρίγωνο που ορίζεται από το Ιμαρέτ, το κονάκι του Μεχμέτ Αλί και το τζαμί της Παλιάς Μουσικής. Θαύμασε την ανακαίνιση που έγινε γίνει και σίγουρα λυπήθηκε πολύ που τόσα χρόνια μένουν αναξιοποίητα απλά ως χώροι τουριστικού ενδιαφέροντος.

Αυτά που για μας είναι απλά «τουριστικές ατραξιόν» για να προσελκύσουμε τουρίστες για τον κ. Νταβούτογλου είναι εργαλεία της πολιτικής του. Βέβαια ερχόμενος στην Καβάλα ο κ. Νταβούτογλου είχε και κάτι άλλο στο μυαλό του, το οποίο και φυσικά δεν το συζήτηση γιατί δεν υπήρχε λόγος, γνωρίζει και έχει κατανοήσει περισσότερο απ’ ότι εμείς, δύο πράγματα, το ένα είναι ότι η Καβάλα κρατάει σε μεγάλο βαθμό το κλειδί των πετρελαίων του Βορείου Αιγαίου και δεύτερο ότι υπάρχει ένα λιμάνι στρατηγικής σημασίας το οποίο εμείς σε κάθε περίπτωση κάνουμε ότι μπορούμε για να το απαξιώσουμε.

Όσο καλλιεργημένος και μορφωμένος και να είναι ο κ. Νταβούτογλου δεν μπορεί να κρύψει τον λύκο που κρύβει κάτω από την προβιά του αρνιού. Γι’ αυτόν η ιστορία δεν είναι μια ευγενική ενασχόληση για ανθρώπους που θέλουν να γεμίζουν δημιουργικά το χρόνο τους, αλλά είναι ένα πολύ σπουδαίο εργαλείο το οποίο έχει τόση δύναμη που μπορεί να κινήσει ακόμη και βουνά. Θέλει λοιπόν η Καβάλα και ειδικότερα η χερσόνησος της Παναγίας να γίνει εξάρτημα της εξωτερικής τουρκικής πολιτικής και για να το πετύχει αυτό θα χρησιμοποιήσει κάθε δυνατότητα που έχει. Σύντομα θα δούμε το τουρκικό κράτος να χρηματοδοτεί και ανοιχτά – γιατί κρυφά ήδη γίνεται – ενέργειες που θα αναδεικνύουν το οθωμανικό παρελθόν της Καβάλας, θα τονίζει σε κάθε ευκαιρία την παρουσία του μουσουλμανικού στοιχείου της, γι’ αυτό και χθές ξεπερνώντας την όποια απέχθεια του προκαλεί η ιδέα του σφαγμένου γουρουνιού, έκανε ναμάζι (προσευχή) στο χώρο του τζαμιού της Παλιάς Μουσικής.

Επίσης θα δούμε σύντομα να διατυπώνεται και το αίτημα της λειτουργίας τζαμιού – ίσως αυτό της Παλιάς Μουσικής – για τουριστικούς και αναπτυξιακούς λόγους, αφού η «νουθεσία» για την ανάγκη ύπαρξής του θα συνοδεύεται και από προτάσεις τουριστικού και επενδυτικού χαρακτήρα…

Αυτά για την χθεσινή σύντομη αλλά ουσιαστική επίσκεψη, κάποιοι άλλοι δεν βλέπουν απειλή σε όλα αυτά αλλά μια ευκαιρία ανάπτυξης της Καβάλας. Κάνουν όμως ένα λάθος, το οποίο είναι γνωστό σε όλους τους εξωμότες, ότι οι Οθωμανοί ποτέ δεν έδιναν κάτι αν δεν πάρουν αυτό που θέλουν στο δεκαπλάσιο. Όσα προβλήματα και αν έχει, όσο άδικο και σκληρό να είναι το ελληνικό κράτος η λύση δεν είναι αυτοί που επέλεξαν οι βυζαντινοί άρχοντες της Βιθυνίας τον 13^ο και τον 14^ο αιώνα, οι οποίοι για να κρατήσουν τις περιουσίες τους και να τις αυξήσουν εξισλαμίστηκαν…. Το μήνυμα του Αχμέτ προς εμάς ήταν όσο πιο ξεκάθαρο γίνεται, το δικός μας προς αυτόν όμως πόσο ξεκάθαρο ήταν…

Οι φιλιππινέζες του νεοθωμανισμού

Ξεσπάθωσαν χθες από ραδιοφώνου οι φιλιππινέζες του νεοθωμανισμού εναντίον του υπογράφοντος και του «Χ» με αφορμή τα όσα αποκαλυπτικά δημοσιεύσαμε για τους σκοπούς που υπηρετεί η χθεσινή άφιξη στην Καβάλα του ιδεολογικού εμπνευστή του νεοθωμανισμού και υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου…

Ανέλαβαν εργολαβικά με τόνους λάσπης, με ανυπόστατες κατηγορίες και με ένα ραδιοφωνικό παραλήρημα να απαξιώσουν τα όσα αποκαλύψαμε λέγοντας ότι όλα είναι μυθεύματα της φαντασίας μας. Κι όχι μόνο αυτό έφτασαν στο σημείο οι ανιστόρητοι Νενέκοι να εξαγνίσουν την μάστιγα της Ασίας – σύμφωνα με τις μαρτυρίες του αμερικανού προξένου στην Σμύρνη Τζόν Χόρτον που ήταν παρόν στο ολοκαύτωμα της Σμύρνης – για να στηρίξουν την άποψη ότι θα πρέπει να τα βρούμε με τους Τούρκους για να κάνουν επενδύσεις στην Καβάλα και να γνωρίσουμε ανάπτυξη. Μα καλά δεν γνωρίζουν οι ανεγκέφαλοι ότι οι Τούρκοι για να σου δώσουν ένα πράγμα πρώτα θα σου πάρουν δέκα; Αυτό το παιχνίδι δεν παίζεται εδώ και τέσσερεις δεκαετίες στο Αιγαίο και την Κύπρο; Είναι αφελείς ή τουρκοπροσκυνημένοι;

Με το μίσος που μας αντιμετωπίζουν και η ευκολία με την οποία διασπείρουν τα ψέματα, μας κάνουν να πιστεύουμε ότι ίσως το δεύτερο να συμβαίνει. Τουλάχιστον η Ιστορία αυτό μας διδάσκει. Το ίδιο συνέβη και με τους Γενίτσαρους, οι οποίοι γνωρίζοντας ότι έχουν προδώσει την πατρίδα τους, την οικογένεια τους και την θρησκεία τους έγιναν οι πιο σκληροί διώκτες των πρώην αδελφών τους. Έτσι και αυτοί αντί να παρακολουθούν, να ανησυχούν και να αποκαλύπτουν τα ύπουλα σχέδια του Αχμέτ Νταβούτογλου, τον καλοδέχονται, του ανοίγουν τις πόρτες της πόλης και τον περιποιούνται λες και είναι ο εκπρόσωπος ενός δημοκρατικού κράτους. Δεν τολμάνε ούτε καν να θέσουν το ερώτημα: Τι δουλειά έχετε στην Καβάλα κ. Νταβούτογλου;

Αλήθεια όλοι αυτοί δεν έχουν μνήμη και δεν θυμούνται τις σφαγές των Ελλήνων και των Αρμενίων της Μ. Ασίας; Δεν έχουν ακούσει τίποτα για τις σημερινές σφαγές των Κούρδων, για τις εξορίες και τις φυλακίσεις δημοσιογράφων και διανοούμενων επειδή τόλμησαν να εκφράσουν άποψη μη αρεστή στο καθεστώς; Αλήθεια στο πρόσωπο του κάθε Νταβούτογλου δεν βλέπουν έναν εκπρόσωπο ενός σκληρού, βάρβαρου και φασιστικού καθεστώτος; Τι βλέπουν, το «φίλο» που θα τους απλώσει το χέρι για να συνεργαστούν;

Δεν βλέπουν τι γίνεται στην Θράκη όπου η μακροχρόνια και συστηματική πολιτική τους στην μειονότητα την έχει φέρει ένα βήμα από το να γίνει Κόσσοβο; Γιατί θέλουν να σύρουν και την Καβάλα στην ίδια μοίρα; Τόσο πολύ μισούν αυτή την πόλη και τους κατοίκους της που δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα να μας  «πουλήσουν» όλους στο σκλαβοπάζαρο προκειμένου να γίνει πιο παχύς ο τραπεζικός τους λογαριασμός; Άξιος ο μισθός τους αλλά ματαιοπονούν, η κοινωνία της Καβάλας γνωρίζει πολύ καλά που θέλουν να την σύρουν και δεν θα τους αφήσει να προχωρήσουν στα σχέδια που απεργάζονται.

Επίσκεψη πρόκληση Θα ζητήσει τζαμί στην Καβάλα; Σε Θράκη και Μακεδονία ο Νταβούτογλου, με τις ευλογίες της ελλαδικής κυβέρνησης!

Τριήμερη επίσκεψη στην Ελλάδα από τις 8 μέχρι τις 10 Μαρτίου πραγματοποιεί ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου. Η επίσκεψη ξεκίνησε χθες από την Αθήνα και συνεχίζεται σήμερα στην Θράκη και στην Καβάλα και αύριο στην Θεσσαλονίκη.  Η ελληνική κυβέρνηση, που έδωσε άδεια στον υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας να επισκεφθεί την Κομοτηνή, την Ξάνθη και περιοχές που είναι εγκατεστημένη η μουσουλμανική μειονότητα, όπως ο Εχίνος, χαρακτηρίζει ιδιωτικό το πρόγραμμα των επισκέψεων του κ. Νταβούτογλου στη Θράκη και τη Μακεδονία.

Ωστόσο, σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας κ. Αχμέτ Νταβούτογλου, «ανταποκρινόμενος σε πρόσκληση του υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας, κ. Δημήτρη  Δρούτσα, θα αφιχθεί την Τρίτη 8 Μαρτίου 2011 στην Αθήνα».

Αυτό που δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη από το υπουργείο Εξωτερικών είναι αν η ελληνική πλευρά, που προσκάλεσε τον κ. Νταβούτογλου στην Αθήνα, μπήκε στον κόπο να διευκρινίσει στην Άγκυρα ότι το ταξίδι θα έπρεπε να περιλαμβάνει μόνο συναντήσεις και επαφές στην πρωτεύουσα.

Από την Αθήνα, ο επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας αναμένεται να μετακινηθεί αεροπορικώς στην Αλεξανδρούπολη σήμερα Τετάρτη. Ο κ. Νταβούτογλου, συνοδευόμενος από Τούρκους διπλωμάτες και δημοσιογράφους, σχεδιάζει να συνεχίσει την περιοδεία του στην Κομοτηνή και την Ξάνθη, ενώ το βράδυ αναμένεται να διανυκτερεύσει στην Καβάλα. Αύριο Πέμπτη θα συνεχίσει το ταξίδι του στην Θεσσαλονίκη, επισκεπτόμενος το σπίτι του Κεμάλ και το προξενείο της Τουρκίας.

Για το ποιους έχουν ζητήσει να δούνε τον κ. Αχμέτ Νταβούτογλου στην Καβάλα δεν έχει γίνει γνωστό από κάποια επίσημη ανακοίνωση, ωστόσο φαίνεται ότι όσα ραντεβού κλείστηκαν αυτά έγιναν με διπλωματικό τρόπο, έτσι ώστε να μην κατηγορηθεί ο ΥΠΕΞ της Τουρκίας ότι παραβιάζει τον «ιδιωτικό χαρακτήρα» της επίσκεψής τους. Αυτό σημαίνει ότι από το προξενείο έγινε προσπάθεια να υπάρξουν απλά «φιλικές συναντήσεις» του Νταβούτογλου με φορείς και πρόσωπα της Καβάλας. Σε αυτό το «φιλικό κλίμα» λοιπόν ο κ. Νταβούτογλου θα ζητήσει τουλάχιστον δυο πράγματα, πέρα του ότι θα ξεναγηθεί στο Ιμαρέτ και στο σπίτι του Μωχάμεντ Άλι, το ένα είναι να αναδειχθεί το Οθωμανικό παρελθόν της Καβάλας μέσα από κοινές δράσεις!!! Το δεύτερο είναι να μιλήσει ο κ. Νταβούτογλου για μπίζνες, δηλαδή θα μας ανοίξει την όρεξη τάζοντας λαγούς με πετραχήλια… Επενδύσεις στον τουρισμό και κοινές εμπορικές δραστηριότητες θα μας φέρει ο κ. Νταβούτογλου… Κάπου εκεί θα μας σκάσει και το μυστικό, για το πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει ένα τζαμί εν λειτουργία στην Καβάλα. Προσέχετε!!! Επειδή όμως το τζαμί του Ιμαρέτ είναι ιδιωτικό κατά κάποιο τρόπο, επειδή το τζαμί της Παλιάς Μουσικής έχει μιανθεί από την σφαγή του γουρουνιού μην ξαφνιαστεί κανείς από τους τοπικούς μας άρχοντες αν τον ακούσει να ζητάει, πολύ διπλωματικά και πολύ ευγενικά την ανέγερση νέου τζαμιού στην Καβάλα!!! Το οποίο βέβαια θα το χρησιμοποιούν τόσο οι αιγύπτιοι μουσουλμάνοι που δουλεύουν στην Καβάλα όσο και οι Τούρκοι τουρίστες…

Τι γυρεύει ο Αχμέτ στην Καβάλα;

Όπως γράφαμε και τις προάλλες, «όλα τα είχε η Μαριωρή, ο φερετζές της έλειπε»… Να που μας έρχεται σήμερα και αυτός, ο φερετζές δηλαδή ο Αχμέτ Νταβούτογλου. Από σήμερα το βράδυ και μέχρι αύριο θα βρίσκεται στην Καβάλα ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας κ. Νταβούτογλου για να μας θυμίσει… μερικά πράγματα.

Μπορεί η Καβάλα να μην έχει – ακόμη τουλάχιστον – μουσουλμανική μειονότητα, έχει όμως οθωμανικό παρελθόν, το οποίο κάποιοι -εδώ και χρόνια- επιχειρούν να το αναβιώσουν. Αυτός είναι και ο λόγος της επίσκεψης του κ. Νταβούτογλου, ο οποίος υπηρετεί πιστά το ομώνυμο δόγμα του, το οποίο είναι ο φορέας του νεοθωμανισμού. Με λίγα λόγια αυτό που λέει το δόγμα Νταβούτογλου είναι ότι οι νεοθωμανοί – κεμαλιστές θα ξαναγυρίσουν από εκεί απ΄ όπου έφυγαν. Πως; Πολιτιστικά, οικονομικά και θρησκευτικά!!!

«Αυτό που χρειάζεται είναι γνώση και ορθολογιστικές εκτιμήσεις. Ψύχραιμη ανάγνωση, δείχνει πως ο Νταβούτογλου δεν είναι τυχαίος: Ξέρει τι λέει, ξέρει πώς να το πει και δείχνει πως μπορεί να το πει ιδεολογικοπολιτικά περίτεχνα. Προπαντός χωρίς συμπλέγματα. Στηρίζει χωρίς αναστολές την πίστη του, την πατρίδα του και τον σκοπό του…» αυτό σημείωνε πριν από λίγες ημέρες ο καθηγητής Διεθνών Σχέσεων-Στρατηγικών Σπουδών, στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, Παναγιώτης Ήφαιστος.

Θα συμφωνήσουμε μαζί του, έχουμε να αντιμετωπίσουμε από τη μία, μια συγκροτημένη δύναμη που ξέρει τι θέλει και πως μπορεί να το αποκτήσει, ενώ από την άλλη εμείς αντιπαραθέτουμε μια κυβέρνηση η οποία βρίσκεται στη δίνη της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης που έχει γνωρίσει η χώρα τα τελευταία χρόνια, μια κοινωνία η οποία βάλλεται από παντού και η οποία βαθμιαία χάνει την συνοχή της καθώς και την δυνατότητα αντίδρασης, αλλά και σε τοπικό επίπεδο έχουμε μια σειρά ερασιτέχνες παντός είδους οι οποίοι χρησιμοποιούνται από τους νεοθωμανούς για την επίτευξη των στόχων τους.

Έτσι ξαφνικά ένα μνημείο όπως το Ιμαρέτ φτάσαμε στο σημείο να ανοίγει τις πόρτες του ως Οθωμανικό μνημείο για να υποδεχθεί τον εμπνευστή του νεοθωμανισμού και ένα Μουσείο Καπνού να προσφέρει την ιστορική τεκμηρίωση για την στήριξη ενός «ευτυχισμένου» Οθωμανικού παρελθόντος κατά το οποίο χριστιανοί, εβραίοι και μουσουλμάνοι ζούσαν και εργάζονταν αρμονικά, ως την απάντηση για το ερώτημα που πρέπει να πάμε.

Τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά απ’ ότι φαίνονται. Σήμερα η Καβάλα δεν «υποδέχεται» απλά και μόνο τον υπουργό Εξωτερικών μιας ξένης χώρας σε μια φιλική επίσκεψη. «Υποδέχεται» τον εκπρόσωπο των σφαγέων του Ελληνισμού, των Αρμενίων και των Κούρδων της Μ. Ασίας, τον διώκτη κάθε φωνής ελευθερίας στην Τουρκία.

Μάλιστα τον υποδέχεται σε ένα μνημείο, στο οποίο το 1922 βρήκαν στέγη οι πρόσφυγες που ήρθαν εδώ κυνηγημένοι από τον αιμοσταγή δικτάτορα Κεμάλ Πασά και την τουρκική βαρβαρότητα. Όσο και αν θέλουν κάποιοι να μας κάνουν ανιστόρητους δεν θα το καταφέρουν, γιατί το αίμα των ακήδευτων νεκρών ακόμα δεν έχει στεγνώσει… Αν είναι προσβολή στη μνήμη των νεκρών να ξεχάσουμε, είναι ανοησία – αν όχι προδοσία - να ανοίγουμε την πόρτα για μια νέα κατάκτηση…  Η «Μάστιγα της Ασίας» ξαναπατάει το πόδι της στην Ευρώπη, θα την αφήσουμε;

Η ρωγμή

Και ξαφνικά ανακαλύψαμε ότι η διαφθορά είναι σαν την λερναία ύδρα, γι’ αυτό και μια μάχη εναντίον της φαντάζει μάταιη, δεν ξέρει κανείς από πού να πιάσει για να αρχίσει και που να συνεχίσει. Αυτή είναι η αλήθεια, όποια πέτρα και να σηκώσουμε σε αυτόν τον έρμο τόπο θα συναντήσουμε δείγματα διαφθοράς. Το αξιοσημείωτο με την διαφθορά είναι ότι δεν αποτελείται από ένα άθροισμα μεμονωμένων χαρακτηριστικών αλλά είναι ένα απόλυτο σύμπλεγμα ανθρώπων και εξουσιών όπου εν τέλει αυτό εξασφαλίζει και την ατιμωρησία των ενόχων.

 Τα τελευταία και δραματικότερα χρόνια η διαφθορά και κάθε τι φθηνό και χυδαίο έγινε πρότυπο συμπεριφοράς, ως αποτέλεσμα μιας αναζήτησης νέων προτύπων τα οποία θα έρχονταν σε ρήξη με την παλαιά τάξη πραγμάτων. Εκείνο όμως που δεν είχαμε αντιληφθεί τότε ήταν ότι ενώ ήταν εύκολο να πέσουν τα παλιά είδωλα, δεν ήμασταν σε θέση να αξιολογήσουμε τα νέα. Με συνέπεια να μην κατανοήσουμε ότι άλλο είναι να βρίσκει κανείς αληθινό πλούτο στο τετριμμένο και το ασήμαντο και άλλο να εξυψώνεις σε θέσφατο το χυδαίο και το φθηνό. Γι’ αυτό ενώ νοιώσαμε ηδονή, καταστρέφοντας την παλαιά τάξη πραγμάτων, αναθεματίζοντας το συνηθισμένο και επαναλαμβανόμενο, δεν αντιληφθήκαμε ότι το πέρασμα από μια ξεπερασμένη τάξη στο χάος της αταξίας δεν ήταν η μοναδική επιλογή που υπήρχε. Αυτό άρχισε να γίνεται κατανοητό τα τελευταία μόνο χρόνια όταν αρχίσαμε να εισπράττουμε την «υπεραξία» που δημιούργησε η αύξηση της αταξίας. Η μανία μας έφτασε μέχρι του σημείου να εξορίσουμε από την καθημερινή ζωή την προσδοκία μιας ανώτερης ύπαρξης, να απορρίψουμε ακόμη και ως έννοια την μεταφυσική, ως ένα δείγμα της βεβαιότητάς μας σε ένα μηχανιστικό, απόλυτα ελεγχόμενο σύστημα που ανταμείβει τους ικανούς και τους έξυπνους στη βάση ενός απροσδιόριστου συστήματος μιας νέας ηθικής.

Μαζί με όλα αυτά χάθηκαν και εκείνοι οι στοχαστές, οι διανοούμενοι οι οποίοι λειτουργώντας ως ελκυστές, οι οποίοι προσέφεραν στην κοινωνία όχι μόνο την υπηρεσία των οδοδεικτών αλλά και της ασφαλιστικής δικλείδας ή καλύτερα εκείνη της βαλβίδας για την δημιουργική εκτόνωσης των κοινωνικών εντάσεων. Έτσι ένα πρωί, σηκώνοντας το σεντόνι δεν αντικρίσαμε μόνο την διαφθορά αγκαλιά με την ανικανότητα, αλλά επί της ουσίας ένα τεράστιο κενό, το οποίο προκαλεί τέτοιο τρόμο που κανείς δεν τολμάει να αναλάβει να το διαχειριστεί.

Τώρα περισσότερο από κάθε άλλη φορά επανέρχεται το αίτημα του εκσυγχρονισμού της ελληνικής κοινωνίας, όχι ως ένα ψευδεπίγραφο σύνθημα, αλλά ως μια γνήσια ανάγκη που θα πρέπει να ικανοποιηθεί. Είναι το αίτημα που δεν θα στοχεύει στην αποκαθήλωση των προγόνων και της παράδοσης αλλά στην δημιουργική σύζευξης του αδιανέμητου πλούτου του παρελθόντος μας με τις απαιτητικές ανάγκες του σήμερα. Η αναζήτηση των ιδανικών μορφών δεν είναι άγονη παρελθοντολογία αλλά εκείνοι οι ελκυστές που οφείλουμε να ανακαλύψουμε εξ νέου λόγω απουσίας νέων προτύπων. Η κρίση είναι πολύπλευρη και η ανακύκλωση της συζήτησης για τα ποσοτικά και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της ατελέσφορη, το θέμα είναι αν μπορούμε να ανακαλύψουμε νέα πρότυπα συμπεριφοράς και τρόπου ζωής, αν ναι τότε έχουμε δημιουργήσει ήδη ένα ρήγμα στην άγονη αναζήτηση.

Το κουτσομπολιό και η διαφθορά

Δεν είναι καινούργιο φαινόμενο το κουτσομπολιό, απεναντίας είναι ιδιαίτερα παλιό, ωστόσο όσο και αν άντεξε στο χρόνο ποτέ δεν κατάφερε να αλλάξει κατηγορία, πάντα το βρίσκαμε μεταξύ των αρνητικών χαρακτηριστικών μια κοινότητας ή μιας ομάδας ατόμων.

Το κουτσομπολιό λοιπόν είναι έννοια συμπληρωματική αρνητικών εκφάνσεων μιας κοινωνίας, όπως είναι για παράδειγμα η κρατική διαφθορά, το ρουσφέτι, η ανοργανωσιά, η ατιμωρησία κ.λπ. είναι λοιπόν όλα αυτά που πιέζουν την κοινωνία να μείνει καθηλωμένη εκεί που είναι και να μην μπορεί να κοιτάξει μπροστά, όπου μπροστά είναι κάθε κατάσταση που προάγει και δημιουργεί νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά για μια κοινότητα. Το κουτσομπολιό είναι έννοια και χαρακτηριστικό της παθητικότητας και του περιθωρίου, της μερικής θεώρησης και της ανακύκλωσης άχρηστων υλικών. Με λίγα λόγια είναι μια ατελέσφορη κατάσταση γιατί από αυτό απουσιάζει η συστηματική, η τεκμηρίωση και η απόδειξη. Είναι πολύ απλά λόγια που μπορούν να ανακυκλώνονται, να διαδίδονται στο διηνεκές. Δεν εμπλουτίζουν και δεν βελτιώνουν μια κοινωνία γιατί δεν είναι ικανά να δημιουργήσουν ούτε δράση αλλά ούτε και αντίδραση. Όσο πιο αιχμηρά είναι, όσο πιο απίθανα τα βρίσκει κανείς τόσο πιο εύκολα αναπαράγονται. Είναι μια σκιά που επί της ουσίας δεν μπορεί να την αγγίξει κανείς, αλλά ούτε και είναι εύκολο να τα διαψεύσει. Τα κουτσομπολιά τέλος είναι σε θέση να προσφέρουν συγκίνηση, να διασκεδάσουν, να εξάψουν την φαντασία, να δώσουν περιεχόμενο σε συζητήσεις, ακόμη και σε ζωές ανθρώπων.

Το κουτσομπολιό γεννάει την αδράνεια, μια κοινωνία όμως που βρίσκεται σε κρίση δεν έχει ανάγκη αυτό. Έχει ανάγκη την λυτρωτική δράση, έχει ανάγκη το άνοιγμα προς το μέλλον, το οποίο μπορεί να το εγγυηθεί μόνο μια κοινωνία συλλογικότητας με κανόνες συμπεριφοράς και λειτουργίας και τιμωρίες για τους παραβάτες. Τι συμβαίνει εδώ και ένα χρόνο – τουλάχιστον – στην χώρα μας;

Υπάρχει ένας καταιγισμός πληροφοριών για σκάνδαλα, για ρεμούλες, για διαφθορά, για φαγοπότια και υπεξαιρέσεις. Είναι σε εξέλιξη μια τεράστια συζήτηση για δεκάδες σκάνδαλα η οποία προσφέρει υλικό για μεγάλο μέρος των καθημερινών συζητήσεων, ωστόσο είναι μια κουβέντα που δεν οδηγεί σε αποτέλεσμα. Ακούμε για ρεμούλες στους εξοπλισμούς, για τα φαγοπότια με το ιατρικό και φαρμακευτικό υλικό, για την διαφθορά των δημοσίων λειτουργών, ακούμε για τους μεγάλους φοροφυγάδες, ακούμε για τις απάτες των πολιτικών και πολλά άλλα. Τι δεν ακούμε;

Δεν ακούμε ούτε για μια υπόθεση να καταλήγει κάπου, σε ένα σημείο όπου θα μπει μια τελεία. Κάποια πρόσωπα να λογοδοτήσουν στην δικαιοσύνη, κάποιες καταστάσεις να ξηλωθούν και να εξυγιανθούν. Αντί να γίνουμε μάρτυρες διαδικασιών κάθαρσης γινόμαστε και εμείς – μέσω της αναπαραγωγής – συμμέτοχοι σε ένα μεγάλο κουτσομπολιό, δηλαδή μια διαδικασία άγονη, ατελέσφορη και αναποτελεσματική, η οποία σε τελική ανάλυση αντί να φωτίσει συσκοτίζει. Είναι ανάγκη σε κάθε υπόθεση να δημοσιοποιούνται τόσες πολλές λεπτομέρειες, για το πώς έγινε η απάτη; Τους πολίτες ένα πράγμα τους ενδιαφέρει αν απονεμήθηκε δικαιοσύνη. Γι’ αυτό το ζήτημα όμως δεν μιλάει κανείς, όλα χάνονται στις λεπτομέρειες. 

Το μνημόνιο και το τέλος της μεταπολίτευσης

Δικαιώνονται όσοι εδώ και ένα χρόνο περίπου υποστήριζαν ότι το Δ.Ν.Τ. δεν είναι ο φορέας της λύσης του οικονομικού προβλήματος της χώρας και σε καμία περίπτωση του μνημόνιο δεν μπορεί να είναι η λύση… Τι είναι όμως το μνημόνιο; Στο εξής θα είναι ένα ορόσημο στην ζωή μας, θα λέμε για την ζωή πριν το μνημόνιο και για τη ζωή μετά το μνημόνιο και η περιγραφή για το πριν δεν θα είναι παρά η αναπόληση των «ευτυχισμένων» ημερών της μεταπολίτευσης, τότε που πιστεύαμε ότι όλα ήταν δυνατά, η Εθνική Ανεξαρτησία, η Κοινωνική Δικαιοσύνη και η Λαϊκή Κυριαρχία…

Το 1974 η χούντα και η δεξιά εθνικοφροσύνη η οποία μια ζωή πολιτεύτηκε στο όνομα του Έθνους και της πατρίδας, βούλιαξε στο νερά της Κυρήνειας… Το 2011 τα οράματα του κεντροαριστερού χώρου – αυτού που υποσχέθηκε εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική δικαιοσύνη και λαϊκή κυριαρχία - βούλιαξαν στην «πίεση» του Δ.Ν.Τ. και στο ξεπούλημα της χώρας σε δανειστές και μη. Πλέον δεν απέχουμε πολύ από εκείνο το σημείο που ο συγκεκριμένος πολιτικός χώρος θα στιγματιστεί στο διηνεκές από το στίγμα της εθνικής προδοσίας. Για ποια κοινωνική δικαιοσύνη μπορεί να μιλήσει το ΠΑΣΟΚ όταν είναι σήμερα ο κύριος φορέας υλοποίησης του μνημονίου; Ποια λαϊκή κυριαρχία μπορεί να επικαλεστεί όταν οι κυβερνητικές αποφάσεις λαμβάνονται όχι με βάση την βούληση του ελληνικού λαού αλλά του Μνημονίου; Επιπλέον για ποια εθνική ανεξαρτησία μπορούμε να μιλάμε όταν βρισκόμαστε ένα βήμα πριν το ξεπούλημα δημόσιας γης σε δανειστές και μη;

Ήδη στην Θράκη και εσχάτως και στην Καβάλα, στρώνεται ο δρόμος για την εξαγορά παραγωγικών μονάδων από τουρκικά κεφάλαια. Στην Καβάλα έχει συγκροτηθεί ένα ισχυρό κεμαλικό λόμπυ το οποίο στο όνομα της οικονομικής κρίσης ευαγγελίζεται την λύση του προβλήματος στην υποδοχή τουρκικών κεφαλαίων. Η οικονομική κρίση έχει δημιουργήσει εκείνο το περιβάλλον όπου θα εμφανιστεί ως μάννα εξ ουρανού ο Αχμέτ Νταβούτογλου και η παρέα του ως σωτήρες. Κάποιοι συμπολίτες μας έχουν αναλάβει εργολαβικά και στρώνουν το χαλί, για τον υποδεχθούν ως αντίπαλο δέος στην ανικανότητα του ελληνικού κράτους, θα έρθει να μας υποσχεθεί επενδύσεις, τουρίστες και πολλά μεροκάματα…

Ο κ. Νταβούτογλου κάνει πάρα πολύ καλά την δουλειά του και αφού βρίσκει ευλύγιστες σπονδυλικές στήλες στην Καβάλα γιατί να μην προχωρήσει με ταχείς ρυθμούς στην υλοποίηση των σχεδίων. Προς το παρόν δεν θα αναφερθούμε περισσότερο στο θέμα μιας και σύντομα θα μας απασχολήσει εκτενέστερα. Εκείνο που θέλουμε να επισημάνουμε όμως είναι ο ολισθηρός δρόμος στον οποίο έχουμε εισέλθει ελέω μνημονίου και μιας κακοδιαχείρισης από το σύνολο των μεταπολιτευτικών κομμάτων, η οποία δημιούργησε το δημόσιο έλλειμμα και το οποίο στη συνέχεια λειτουργεί ως κερκόπορτα για μια νέα άλωση της χώρας. Το τέλος της μεταπολίτευσης έρχεται με απώλεια εθνικής κυριαρχίας, όπως το τέλος της χούντας ήρθε το 1974 με την απώλεια του 33% της Κύπρου.  Τι άλλο θέλουμε να συμβεί για να ξυπνήσουμε;

Α.ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ: ΠΩΣ ΝΑ ΚΡΥΦΤΕΙΣ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ Η ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΒΑΚΙΡΤΖΗ

Ο άνθρωπος προσπαθεί να επιβληθεί, να παρέμβει σε όσα συμβαίνουν στο οικείο περιβάλλον του και στη φύση / φυσικό του χώρο. Από τον καιρό που ο άνθρωπος κατοικούσε ακόμα στις σπηλιές, αναπαριστούσε πάνω στα τοιχώματα και το έδαφος τις εσωτερικές του επιθυμίες, φόβους, χαρές ή και την προβολή του θεϊκού, ως έξωθεν βοήθεια /μαρτυρία της χωροχρονικά διαπιστωμένης πλέον οντότητάς του.

Τι συμβαίνει, ωστόσο, όταν κάποια πράγματα και καταστάσεις ξεπερνούν τη θέληση, τη βούληση, όσο και τις ανθρώπινες αντοχές / όρια ενός ατόμου; Μήπως, κατά συνέπεια, μέσα στη δίνη της η ανθρώπινη τούτη ύπαρξη, γίνεται μια πεπαλαιωμένη και ίσως ξεχασμένη πραγματικότητα; Μήπως τότε μορφή, χαρακτήρας, προσωπικότητα αυτού του ανθρώπου, θυμίζουν ένα φθαρμένο, πάλλευκο κάποτε άγαλμα, του οποίου η σιωπηλή παρουσία κι εμβληματικότητα, αφήνεται να εξηγηθεί / αναλυθεί / αναδομηθεί και στολιστεί από τα βλέμματα των γύρω του; Και, εντέλει, να σκιαγραφηθεί μέσα από τον ψυχισμό και την εκάστοτε υποκειμενική 'αλήθεια' όσων συμβαίνει να βρίσκονται κοντά του;

Πολλές οι απόψεις, οι οπτικές γωνίες, οι εκατέρωθεν εξιστορήσεις θα ακουστούν ή εξιστορηθούν με τρόπους λεπτεπίλεπτους, ευαίσθητους, άκομψους ή και βίαιους - ώστε να εκφραστεί / 'ακουστεί' η φωνή του παρόντα - απόντα. Και τις φωνές αυτές διαλέγει να αφουγκραστεί, να αποκωδικοποιήσει η γνωστή συγγραφέας Αμάντα Μιχαλοπούλου στο καινούριο της μυθιστόρημα «Πώς να κρυφτείς» (εκδόσεις Καστανιώτη, σελ. 368).

Υπόθεση. Ο κεντρικός ήρωας, Στέφανος, είναι ένας τριανταπεντάρης δάσκαλος ελληνικών, που ζει στο Βερολίνο και έχει βάλει σκοπό να λύσει το αίνιγμα των παιδικών του χρόνων. Ήταν μόλις τεσσάρων ετών, όταν συνέβη να πέσει θύμα απαγωγής. Όντας φυσικός «πραγματικός» γιος ενός διάσημου πανεπιστημιακού αρχιτέκτονα, ο ανήλικος τότε Στέφανος υπήρξε θύμα απαγωγής, καθώς παραθέριζε στο συγκρότημα πρότυπων κατοικιών του πατέρα του από ένα ζευγάρι Γερμανών που είχαν χάσει τον γιο τους. Ως Μίχαελ  Σουλτς και μέχρι την ηλικία των 11 χρόνων ζει στη Γερμανία με τους απαγωγείς του και εμβαπτίζεται με τη γερμανική κουλτούρα.

Στην Ελλάδα γυρνάει στα 11, όταν επιτέλους τον βρίσκουν οι πραγματικοί του γονείς, στην Ελλάδα με μητρική γλώσσα την Γερμανική. Από τότε ζει ανάμεσα στις δύο χώρες, οι οποίες τον ταλανίζουν εφόσον στην Γερμανία αισθάνεται Έλληνας και στην Ελλάδα Γερμανός. Ουσιαστικά χωρίς δική του πατρίδα, δίχως ουσιαστικά δικό του πατέρα και, κυρίως, προσωπικότητα, αποφασίζει να επιστρέψει στο Βερολίνο, στην εποχή που η πτώση του Τοίχους αποτελεί τη νέα τάξη πραγμάτων σε Ευρώπη και Γερμανία. Άπατρις και ψυχικά ξεριζωμένος, όμοιος με την οικουμενική ανασφαλής μορφή ανθρώπων και ιδεών, ο νέος άνδρας προσπαθεί να βρει απάντηση στα ερωτήματα που δεν τον αφήνουν να ησυχάσει. Θέλει απεγνωσμένα να βρει τους απαγωγείς του, αλλά και να συναντηθεί με τον ίδιο του το εαυτό.

Στο «Πώς να κρυφτείς», η αφήγηση είναι πολυφωνική. Και όλοι μιλούν από μία φορά, εκτός από τον Στέφανο που είναι και ο κεντρικός (και κατά βάση σιωπηλός) ήρωας της ιστορίας. Καθώς ο Στέφανος είναι εσωστρεφής, οι άλλοι αφηγητές (η γυναίκα του, η αδερφή του, μια μαθήτρια που είναι ερωτευμένη μαζί του, ο Γερμανός που τον απήγαγε όταν ήταν παιδί) αναλαμβάνουν να φωτίσουν τα κενά.

Με γρήγορους ρυθμούς, συνεχείς ανατροπές, η πλοκή του «Πώς» της Α.Μ. γίνεται ένα πολυφωνικό μυθιστόρημα. Μια αξιόπιστη, ίσως και λίγο φολκλορικά «πολύχρωμη» αναζήτηση της αλήθειας και της ταυτότητας, της πατρίδας που είναι η γλώσσα και τα αγαπημένα πρόσωπα. Μια περιπέτεια που διατρέχει τόπους, χώρες, πόλεις, για να περιγράφει τελικά το πιο αναπάντεχο εσωτερικό ταξίδι».

Το δραματικό υπόβαθρο του βιβλίου περιγράφεται με μικρά γεγονότα και υπόγειο χιούμορ. Σαν ένα κέντημα. «Μα έτσι δεν θυμόμαστε; Αποσπασματικά και με κάποιες εικόνες», τονίζει η συγγραφέας και συνεχίζει: «Το Βερολίνο με βοήθησε να δω την Ελλάδα απέξω. Όταν ζεις σε μια χώρα δεν την παρατηρείς με την ίδια ενάργεια. Με την απόσταση, οι βαρύνουσες λεπτομέρειες επανέρχονται σαν σε όνειρο».

Η Αμάντα Μιχαλοπούλου με το "Πως να κρυφτείς" μας χαρίζει το καλύτερο ίσως μυθιστόρημά της (ανάμεσα στα «Πριγκίπισσα Σαύρα», «Θα ήθελα», «Γιατί σκότωσα την καλύτερή μου φίλη», «Παλιόκαιρος», «Γιάντες» που έχουμε διαβάσει). Πολυφωνικό, καθώς την αφήγηση αναλαμβάνουν πολλά από τα πρόσωπα της ιστορίας με προεξάρχοντα τον ίδιο τον ήρωα, τον Στέφανο, έντεχνα δομημένο στην πλοκή του, περίτεχνο γλωσσικά, συναρπάζει στην ανάγνωση, μολονότι η συγγραφέας ρισκάρει να αποδομήσει την ιστορία μέχρι τέλους.

Η δραματική τούτη ανασύνθεση πλοκής / ηρώων, δεν αφαιρεί από την αφήγηση το ενδιαφέρον - αντιθέτως κατόρθωσε να το εξάψει ακόμη περισσότερο - αλλά συνετέλεσε στην άριστη ψυχογραφία των βασικών προσώπων όλης της υπόθεσης του μυθιστορήματος.

Έτσι ο αναγνώστης βιώνει ξεχωριστά την εσωτερική αναζήτηση του Στέφανου να βρει τον ίδιο του τον εαυτό και να συναρμολογήσει το πάζλ της ζωής του. Να γνωρίσει τους πραγματικούς του γονείς - αν και έχουν πεθάνει - τους απαγωγείς του, αλλά και τα πρόσωπα που τον περιτριγυρίζουν. Αυτή η επίμονη και επίπονη αναζήτηση τον οδηγούν στην πραγματική του πατρίδα, που δεν είναι άλλη από την οικογένεια που ο ίδιος δημιουργεί. Αγαπημένα πρόσωπα. Μια περιπέτεια που διατρέχει τόπους, χώρες, πόλεις, για να περιγράφει τελικά το πιο αναπάντεχο εσωτερικό ταξίδι».

ΕΚΔ.ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ, ΑΘΗΝΑ 2011