Τρείς + μία ληστείες

Αν ο ιστορικός του μέλλοντος αξιολογήσει ως σημαντική την περίοδο που ζούμε και σκύψει στα γεγονότα που σημάδεψαν την τελευταία δεκαετία, νομίζουμε ότι δεν μπορεί να παραβλέψει τις τρείς + μια μεγάλες ληστείες που έλαβαν χώρα.

Η πρώτη μεγάλη και οργανωμένη κίνηση για να αλλάξουν χέρια τεράστια χρηματικά ποσά ήταν η υπόθεση του χρηματιστηρίου, ολόκληρες περιουσίες φτιάχτηκαν τότε από την αποταμίευση εκατομμυρίων Ελλήνων οι οποίοι παρασυρμένοι σε ένα παιχνίδι χωρίς κανόνες επιχείρησαν να σχοινοβατήσουν χωρίς δίχτυ ασφαλείας.

Πριν προλάβουμε να καταλάβουμε καλά – καλά το τι έγινε με την ληστεία του χρηματιστηρίου ανοίγει ένα νέο, δεύτερο κεφάλαιο. Αρχίζουν οι τράπεζες με τα χρήματα που είχαν συσσωρεύσει από το χρηματιστηριακό παιχνίδι να δανείζουν στον πάσα ένα χωρίς κανόνες, υποθηκεύοντας με αυτό τον τρόπο ολόκληρες περιουσίες. Η τελευταία πράξη του δράματος δεν έχει παιχτεί αλλά δεν είναι πολύ μακριά η ημέρα που τα χιλιάδες ακίνητα που έχουν δεσμευθεί θα βγουν στο σφυρί. Αν στην πρώτη ληστεία εξαφανίστηκαν τα χρήματα της αποταμίευσης, με τους πλειστηριασμούς θα επέλθει μια ραγδαία αλλαγής στο χάρτη των ακινήτων.

Και επειδή αυτά δεν κρίθηκαν ικανά να μας σπάσουν το ηθικό, ήρθε και το μνημόνιο να περικόψει πλέον, μετά την αποταμίευση, την «απαλλοτρίωση» της ακίνητης περιουσίας και τα εισοδήματα. Το μνημόνιο είναι η χαριστική βολή στην ευημερία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας και το προοίμιο ενός καπιταλιστικού μοντέλου φεουδαρχικού χαρακτήρα, το οποίο θα μας απομακρύνει από το ευρωπαϊκό κεκτημένο και θα μας φέρει στο δρόμο που θα συναντηθούμε με τις κοινωνίες και της οικονομίες των χωρών της νοτίου Μεσογείου, Αίγυπτο, Λιβύη, Αλγερία, Τυνησία… Αυτοί θα κερδίσουν λίγη δημοκρατία την οποία θα έχουμε χάσει εμείς για να μπορέσει να δημιουργηθεί ένας κοινός τόπος που ίσως να γεννήσει μια νέα οικονομική ένωση, της Μεσογείου και η οποία θα απαλλάξει την Ε.Ε. από πάρα πολλά προβλήματα.

Αυτές που προαναφέραμε ήταν οι τρείς μεγάλες ληστείες που έγιναν και είχαν ως στόχο την άμεση αφαίμαξη περιουσιακών μας στοιχείων. Παράλληλα  το ίδιο χρονικό διάστημα, συνέβησαν και μια σειρά άλλα γεγονότα, Ολυμπιακοί Αγώνες, αθρόοι διορισμοί, παντός είδους προμήθειες (από εξοπλισμούς μέχρι φάρμακα) και δημόσια έργα, χωρίς μέτρο και χωρίς κανόνες τα οποία εξέθρεψαν το παρασιτικό σύστημα που έχει γεννήσει το Αθηναϊκό κράτος και το οποίο είναι ο μέγας χορηγός του πολιτικού συστήματος. Αυτή είναι η τέταρτη αρπαγή που είχε ως στόχο το δημόσιο ταμείο.

Το δυσάρεστο είναι ότι έχουμε υποστεί μια δραματική αφαίμαξη υλικού και ψυχικού χαρακτήρα, το ευχάριστο είναι ότι έχουμε καταλάβει το παιχνίδι τους. Τι μένει; Η αντίδρασή μας για την οποία χρειάζεται ακόμη μια δόση απελπισίας για να φτάσουμε στα όρια της εξέγερσης. Εκτός βέβαια και αν για ακόμη μια φορά οι μηχανισμοί αλλοτρίωσης και χειραγώγησης των μαζών φέρουν αποτέλεσμα.

Οι φίλοι μας οι Τούρκοι, οι βουλγαρογραμμένοι και οι γερμανοτσολιάδες…

Όταν οι Οθωμανοί Τούρκοι έφταναν στην Μ. Ασία, τον 13^ο αιώνα κανείς δεν περίμενε τι θα επακολουθούσε. Τότε δεν αριθμούσαν περισσότερο από μερικές χιλιάδες άτομα και για να επιβιώσουν μάχονταν στο πλευρό των βυζαντινών ως μισθοφόροι. Σύντομα αυξήθηκαν εντυπωσιακά αλλά αυτό δεν συνέβη τόσο λόγω υπεργεννητικότητας όσο επειδή καταφέρνανε να προσεταιρίζονται με την βία ή με προσφορές, βυζαντινούς κύρια άρχοντες αλλά και άλλους αυτόχθονες λαούς της Μ. Ασίας ως μια νέα φρέσκια και ανερχόμενη δύναμη. Εξισλαμίζοντας είτε με το σπαθί, είτε με το δέλεαρ του πλούτου και των αξιωμάτων κατάφεραν να λειτουργήσουν σαν κεντρομόλος δύναμη απέναντι σε ένα υπό κατάρρευση βυζάντιο μετά τα σοβαρά χτυπήματα των Λατίνων.

Κάπως έτσι για να μην μακρηγορούμε γεννήθηκε η Οθωμανική αυτοκρατορία που γνωρίσαμε. Αν εξαιρέσει κανείς τη γραμμή αίματος που υπάρχει χωρίς καμία διακοπή από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο Οθωμανό σουλτάνο η υπόλοιπη δομή της αυτοκρατορίας ήταν στελεχωμένη κύρια από εξισλαμισμένους λαούς. Γι’ αυτό σήμερα ένα από τα σημαντικά ρεύματα που διατρέχουν και κατακερματίζουν την σημερινή κοινωνία της Τουρκίας είναι χιλιάδες, ίσως και εκατομμύρια Τούρκοι οι οποίοι κρυφά – με χίλιες δυο προφυλάξεις αναζητούν τις ρίζες τους και πολλοί από αυτούς φτάνουν μέχρι και το σημείο να αλλαξοπιστήσουν και να γυρίσουν στον χριστιανισμό, βαπτίζονται και γίνονται κρυπτοχριστιανοί. Αυτό το γεγονός σε συνδυασμό με την πορεία προς την ανεξαρτησία των Κούρδων και της διεκδίκησης πολιτικού ρόλου από τους Αλεβίτες Τούρκους δημιουργεί ένα μεγάλο μωσαϊκό έτοιμο να σπάσει…

Μέχρι σήμερα όλα αυτά γίνονται κρυφά γιατί το φασιστικό καθεστώς του κεμαλισμού δεν άφησε ποτέ τους λαούς της Μ. Ασίας αλλά και τους λεγόμενους Τούρκους να εκφραστούν ελεύθερα και να έχουν το δικαίωμα του πολιτικού και θρησκευτικού αυτοπροσδιορισμού. Τώρα που το καθεστώς βρίσκεται στην κατάρρευση του μετεξελίχθηκε σε νεοθωμανικό για να μπορέσει να συνεχίσει να έχει υπόδουλες όλες αυτές τις δυνάμεις που συνθέτου το σώμα της τουρκικής κοινωνίας.

Κάθε φωνή ενάντια στον νεοοθωμανισμό και στην επέκτασή του προς την Βαλκανική είναι μια φωνή υπέρ της δημοκρατίας και της αυτοδιάθεσης τω ν λαών της Μικράς Ασίας. Όποιος συμπλέει με αυτό το καθεστώς και εξυπηρετεί τα επεκτατικά του σχέδια δεν είναι απλά εχθρός της Ελλάδας, αλλά συνεργάτης ενός φασιστικού αιματοβαμμένου καθεστώτος. Γι’ αυτό πολλοί όταν μας ρωτάνε γιατί χαρακτηρίζουμε «Γιορτές Οθωμανικής Μνήμης» και «κινήσεις αναβίωσης του νεοθωμανισμού» τις πράξεις των ντόπιων φερέφωνων του προξενείου της Κομοτηνής εξηγούμε ότι ακόμη και οι ίδιοι οι Τούρκοι είναι υπόδουλοι αυτού του καθεστώτος και όποιος θέλει να λέγεται δημοκράτης και προοδευτικός δεν μπορεί να είναι συνεργάτης τους. Για παράδειγμα η παράδοση του Οτσαλάν – τέτοιες ημέρες ήταν - από την κυβέρνηση της αριστερής εθνικοφροσύνης στους σφαγείς της Άγκυρας τι ήταν, μια πράξη προοδευτισμού; Ήταν μια πράξη παράδοσης ενός σφαγέα; Αν είναι έτσι τότε και η παράδοση του Ρήγα Φεραίου από τον Μέτερνιχ στους Οθωμανούς ήταν μια πράξη δημοκρατική. Κάνουμε λάθος; Ας μας απαντήσουν οι μασκαρεμένοι προοδευτικοί της Καβάλας!

Μερικοί βιάζονται να μας κατηγορήσουν ότι δρούμε ως εθνικιστές, σωβινιστές και ακραίοι επειδή υψώνουμε φωνή στα επεκτατικά σχέδια του φασιστικού καθεστώτος της Τουρκίας. Μα αν είναι έτσι και έχουν δίκιο τότε οι βουλγαρογραμμένοι συμπολίτες μας και οι γερμανοτσολιάδες στην γερμανική κατοχή ήταν πολύ άνθρωποι  ρεαλιστές  – διεθνιστές εκείνης της εποχής – οι οποίοι  είχαν ως αποκλειστικό σκοπό την ανάπτυξη του τόπου και την αποφυγή του πολέμου!!! Ακριβώς το ίδιο είναι τα πράγματα και σήμερα όταν μας ζητάνε να δεχθούμε το δέλεαρ της «ανάπτυξης με τουρκικά κεφάλαια»… Είναι σαν να μας λένε «παραβλέψτε την ιστορία, ξεχάστε ότι το κεμαλικό καθεστώς είναι φασιστικό και αφήστε να τους υποδεχθούμε με ανοιχτές αγκάλες». Αλήθεια αυτή η στάση πόσο απέχει από την στάση μερικών εκατοντάδων «ελλήνων» που βγήκαν στους δρόμους της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας να υποδεχθούν τα χιτλερικά στρατεύματα;

Στο Θούριο του ο Ρήγας Φεραίος έγραφε στην προτελευταία στροφή:

Να σφάξουμε τους λύκους, που στον ζυγόν βαστούν,

και Χριστιανούς και Τούρκους, σκληρά τους τυραννούν.

Ο Ρήγας δε ξεχώριζε Ρωμιούς και Τούρκους, χριστιανούς και μουσουλμάνους γι’ αυτό και σε ένα άλλο σημείο σημειώνει:

Βουλγάροι κι Αρβανήτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί,

Αράπηδες και άσπροι, με μια κοινήν ορμή,

Για την ελευθερίαν, να ζώσωμεν σπαθί,

πως είμαστ' αντριωμένοι, παντού να ξακουσθή.

Επίσης:

Ανδρείοι καπετάνοι, παπάδες, λαϊκοί,

σκοτώθηκαν κι αγάδες, με άδικον σπαθί.

Κι αμέτρητοι άλλοι τόσοι, και Τούρκοι και Ρωμιοί,

ζωήν και πλούτον χάνουν, χωρίς καμμιά αφορμή

Επειδή όμως από τότε υπήρχαν οι «ρεαλιστές» και οι προσκυνημένοι στον οθωμανισμό, γι’ αυτό ο Ρήγας καλούσε τους υπόδουλους να κάνουν έναν όρκο στο Θεό λέγοντας:

Ω βασιλεύ του κόσμου, ορκίζομαι σε Σε,

στην γνώμην των τυράννων, να μην έλθω ποτέ.

Μήτε να τους δουλεύσω, μήτε να πλανηθώ,

εις τα ταξίματά τους, για να παραδοθώ.

Καλό είναι οι προσκυνημένοι να μην μας λένε ότι για να έρθουν τούρκοι τουρίστες στην Καβάλα και να γεμίσουν τα μαγαζιά πρέπει πρώτα να προσκυνήσουμε και εμείς τον Τούρκο πρόξενο της Κομοτηνής. Εμείς τους θέλουμε τους Τούρκους τουρίστες αλλά όχι ως αντάλλαγμα για την υποταγή μας στον Οθωμανισμό. Τους θέλουμε ως φίλους που μας αγαπάνε και τους αγαπάμε. Γι’ αυτό σήμερα η υποστήριξη στους Κούρδους και η άρνηση της υποταγής στα σχέδια ξένων και ντόπιων Οθωμανών δεν είναι πράξη εθνικισμού ή οτιδήποτε άλλο, αλλά πράξη δημοκρατίας και αλληλεγγύης στους σκλαβωμένους λαούς της Μ. Ασίας, Τούρκους, Κούρδους, Αρμένιους, Ασσύριους και πολλούς άλλους.

Πάνω απ’ όλα είμαστε πατριώτες και αγαπάμε την πατρίδα μας, γι’ αυτό και θέλουμε να έχουν μια ελεύθερη πατρίδα και αυτοί οι λαοί που δεν ευτύχησαν στις αρχές του περασμένου αιώνα να δουν το όνειρό τους να γίνεται πραγματικότητα. Δεν μας ενδιαφέρει αν είναι χριστιανοί ή μουσουλμάνοι, το σημαντικό είναι να είναι ελεύθεροι και να σέβονται την ελευθερία του άλλου. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.

Για το θεαθήναι

Υποστηρίζουν μερικοί ότι τα όσα συνέβησαν στην Αίγυπτο και στις άλλες χώρες της βορείου Αφρικής δεν έχουν καμία σχέση με τα συμβαίνοντα στην Ελλάδα και ότι απέχουμε πολύ ακόμη από το να δούμε σκηνές εξέγερσης. Θα συμφωνήσουμε μαζί τους. Οι Έλληνες δεν είναι τόσο απελπισμένοι για να βγουν στους δρόμους γι’ αυτό και πιο εύκολα χειραγωγούνται. Εδώ τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά, μέσα στην δομή της κοινωνίας αλλά και στην ψυχολογία του Έλληνα…

Για παράδειγμα πριν από δέκα μήνες είχαμε πέντε άτομα νεκρά από την πυρπόληση του υποκαταστήματος της ΜΑΡΦΙΝ στην Σταδίου και το θέμα πέρασε χωρίς καμία αντίδραση, ενώ σήμερα ξεσηκωνόμαστε για τα διόδια με το σύνθημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ. Πόσο όμως αυτή η τόσο καλά μεθοδευμένη αντίδραση του ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ είναι μια πραγματική γροθιά σε όλη αυτή τη μεθόδευση της αποδόμησης της κοινωνίας και των οικονομικών σχέσεων και όχι μια αντίδραση απλά και μόνο εκτόνωσης; Δεν πληρώνεις τα 20 ή 30 ευρώ των διοδίων αλλά πληρώνεις πολλά περισσότερα…

Το ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ είναι σαν το ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ. Στις τελευταίες δημοτικές και περιφερειακές εκλογές δημοτικοί και περιφερειακοί άρχοντες εκλέχθηκαν από το 25% των ψήφων καθώς το 50% και κάτι παραπάνω του εκλογικού σώματος δεν πήγε να ψηφίσει, ωστόσο αυτή η αποχή δεν άλλαξε το αποτέλεσμα. Χθες λοιπόν ΔΕΝ ΨΗΦΙΣΑ, σήμερα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ και αύριο τι; Ποιο είναι το επόμενο ΔΕΝ που θα βγει από τα εργαστήρια της εκπόνησης μεθόδων πολιτικών χειραγώγησης των μαζών;

Νομίζουμε ότι είναι σαφές το τι θέλουμε να επισημάνουμε. Ο παλαιός κόσμος καταρρέει και μια νέα τάξη πραγμάτων αναδύεται, έννοιες όπως συμμετοχή, έλεγχος, ευθύνη και απολογία θα είναι άγνωστες, αφού οι οικονομικές δυνάμεις, - στην παρούσα χρονική στιγμή – και οι πολιτικές αύριο, θα γίνουν απρόσωπες και απρόσιτες. Το μέλλον είναι εδώ και είναι πολύ πιο μαύρο απ’ ό,τι το περιμέναμε. Στην πρώτη φάση η Μεσόγειος φλέγεται και δεν θα είναι καθόλου περίεργο η πυρκαγιά να μεταλαμπαδευτεί και στην Ευρώπη, μόνο που εδώ μια εξέγερση δεν μπορεί να έχει αυτά τα χαρακτηριστικά για να είναι επιτυχής...

Η αντίδραση μας θα είναι σύμφωνα με τις υποδείξεις ή θα είναι μια πραγματική ανατροπή δομών και εξουσιών; Αυτό είναι ένα ερώτημα βασικό που ακόμη δεν το έχουμε απαντήσει. Μπορεί να συμμετέχουμε, στα συλλαλητήρια, τι απεργίες, τις κινήσεις αντίδρασης – όπως το ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ – αλλά αυτά είναι ένα άλλοθι πρώτα απ’ όλα για να πείσουμε τον εαυτό μας ότι κάτι κάνουμε για να μην δεχθούμε αμαχητί το αποτέλεσμα. Δυστυχώς όμως όλα αυτά δεν συνιστούν ανατροπή αλλά μπαλωθιές στον αέρα. Η αβάσταχτη ελαφρότητα της αντίδρασης, γιατί ακόμη και αυτή είναι δομημένη στα πολιτικά δεδομένα που φεύγουν και όχι αυτά που έρχονται…

Φύλλο πορείας

Βρισκόμαστε στο χειρότερο σημείο των τελευταίων 60 χρόνων, όχι τόσο από την άποψη του επιπέδου της ευημερίας όσο από την απουσία μιας ελπίδας που θα συνεγείρει τον εσωτερικό μας κόσμο και θα εκκολάψει δράση ικανή να σηκώσει τα μαύρα σύννεφα που έχουν μαζευτεί στον ορίζοντα. Το επίπεδο της ζωής μας είναι πολύ ανώτερο, όσον αφορά τα υλικά αγαθά, απ’ ό,τι ήταν την δεκαετία του ’50 ή την δεκαετία του ’60. Ωστόσο είμαστε και νοιώθουμε φτωχότεροι. Και δεν είναι μόνο το δημόσιο χρέος που μας έχει γονατίσει, δεν είναι η σκληρή οικονομική πολιτική που μας έχει σπάσει το ηθικό, δεν είναι ούτε καν η πώληση της δημόσιας γης που μας έχει οδηγήσει σε παράκρουση… Περισσότερο από ποτέ άλλοτε είναι η απουσία ενός οράματος, μιας πολιτικής πρότασης που θα λειτουργήσει αναγεννητικά. Όσο χαμηλά και να πέσει ένα έθνος, ακόμη και να σκλαβωθεί, δεν θα αργήσει να αναζητήσει την ανάταση εφόσον έχει ελπίδα. Αυτή είναι η κινητήρια δύναμη και η αντίσταση στην ισοπέδωση που φέρνει η υποδούλωση. Ασχέτως αν επιχειρείται ένας βίαιος εκσυγχρονισμός του ελληνικού κράτους – πράξη αναγκαία για να διορθωθούν τα κακώς κείμενα – η ουσία είναι ότι η οικονομία και η πολιτική της χώρας είναι υποταγμένες στους δανειστές μας.

Αν δεν υπήρχε αυτός ο συνασπισμός της Διεθνούς των κεφαλαιοκρατών ίσως να μην είχαμε φτάσει σε αυτή την κρίση του χρέους και αν δεν υπήρχε το χρέος ίσως να μην είχαμε φτάσει στην υποδούλωση. Ωστόσο φτάσαμε, είμαστε πεσμένοι μέσα σε ένα πηγάδι ή αν προτιμάται χαμένοι, χωρίς αίσθηση προσανατολισμού και χωρίς πυξίδα σε μια άνυδρη έρημο. Βαδίζουμε χωρίς να γνωρίζουμε που πάμε και επιπλέον κουβαλάμε και ένα χρέος στην πλάτη μας. Πόσο θα αντέξουμε;

Ζούμε ως λαός μια τεράστια εσωτερική αναμέτρηση με τις αδυναμίες του παρελθόντος μας και με μια εξωτερική δύναμη ικανή να μας σύρει στα σκλαβοπάζαρα. Συλλογική λύση – που θα ήταν ευχής έργο να υπάρχει, δεν υπάρχει – ο διανοούμενος που θα έδειχνε μια πορεία και ο πολιτικός ηγέτης που θα αναλάμβανε να οδηγήσει το λαό σε μια όαση δεν υπάρχει. Οπότε πορευτούμε τουλάχιστον ως άτομα με γνώμονα το κοινό συμφέρον, χωρίς να ραγίσει η κοινή ταυτότητα και χωρίς να χαθεί η κοινή πορεία μας. Να κλείσουμε την τηλεόραση, να διαβάσουμε του κλασικούς της σκέψης και να μελετήσουμε τους δημιουργούς της δεκαετίας του ’30 (από Κόντογλου και Τσαρούχη μέχρι Σεφέρη και Πεντζίκη και από Θουκυδίδη μέχρι Κονδύλη), να παλέψουμε με τις αδυναμίες μας, να δώσουμε νόημα στη ζωή μας, να αναζητήσουμε ένα δρόμο που θα δίνει ελπίδα και τότε όπως οι σταγόνες ενώνονται για να δώσουν την ζωογόνο βροχή, έτσι και εμείς θα συναντηθούμε αυτεξούσιοι και γνώστες της παράδοσης και της ιστορίας μας για να σχηματίσουμε ένα μεγάλο ποτάμι. Αφού δεν μπορούμε να αλλάξουμε τα δεδομένα ας γεωργήσουμε το χωράφι που έχει ο καθένας μέσα του και κάπου εκεί θα συναντηθούμε και πάλι με παλιούς φίλους για να δώσουμε τον αγώνα. Η υποδούλωση ξεκινάει από τους τηλεοπτικούς δέκτες και τελειώνει στον καναπέ, αυτά είναι τα όρια της «ελευθερίας» που μας έχουν επιβάλει.

Σεβασμιότατος μητροπολίτης Φ.Ν.Θ. κ. Προκόπιος: Υπό οθωμανική απειλή βρίσκεται η Καβάλα

Σκληρές αιχμές στην χθεσινοβραδινή του ομιλία για όσους εξυπηρετούν με τη δράση τους τον πανισλαμισμό, υπονοούμενα για Μουσείο Καπνού, Ιμαρέτ και Ινστιτούτο Μοχάμεντ Άλι

Ερωτήματα, απορίες, αναφορές σε γεγονότα  και διαπιστώσεις για την δράση του Τουρκικού προξενείου στην Κομοτηνή, για τον εκτουρκισμό της Θράκης, την ενσωμάτωση της Καβάλας στα νεοθωμανικά επεκτατικά σχέδια αλλά και την οργάνωση μουσουλμανικής μειονότητας στην Καβάλα διατύπωσε στην χθεσινοβραδινή του ομιλία, στην αίθουσα εκδηλώσεων της μητρόπολης, ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Φ.Ν.Θ. κ. Προκόπιος. Πιο συγκεκριμένα ο κ. Προκόπιος μίλησε με θέμα τις σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας ξεκινώντας από τις απαρχές της ίδρυσης του Χριστού Εκκλησίας και φθάνοντας μέχρι τις ημέρες μας. Με πυκνές και μεστές νοήματος αναφορές σε λόγια του Ιησού Χριστού, γραφές των αγίων Αποστόλων και Πατερικά Κείμενα ο κ. Προκόπιος σκιαγράφησε τις σχέσεις της Εκκλησίας με την Πολιτεία και πως αυτές προσδιορίζονται. Δεν ταυτίζονται, υπάρχουν διακριτά όρια, αλλά συνεργάζονται, συνδράμουν η μία την άλλη για το κοινό καλό και συνυπάρχουν αρμονικά μέσα από τους διακριτούς ρόλους που έχουν επωμιστεί, η μεν Εκκλησία για την διαχείριση των θεμάτων που βρίσκονται πέραν του κόσμου τούτου και η Πολιτεία των θεμάτων του κόσμου τούτου, αυτά είναι εν ολίγοις τα στοιχεία που διαμορφώνουν το πλαίσιο που προσδιορίζει τις μεταξύ τους σχέσεις. Επίσης με αναφορές σε ιστορικά γεγονότα, νομοθετικές ρυθμίσεις από την εποχή του Ιουστινιανού μέχρι σήμερα αλλά και με πολλά στοιχεία της τρέχουσας επικαιρότητας ο κ. Προκόπιος διαμόρφωσε εκείνο το πλέγμα απόψεων και στοιχείων που συνδιαμόρφωσαν τις μεταξύ τους σχέσεις με τρόπο αρμονικό, χωρίς βέβαια αυτό να είναι πάντα ευκταίο. Επίσης ο κ. Προκόπιος τράβηξε μια σαφή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην θεώρηση των πραγμάτων από την πλευρά της Ορθόδοξης Εκκλησίας από την μία πλευρά και του Καισαροπαπισμού από την άλλη που έχει δώσει πλείστα όσα παραδείγματα εκκοσμίκευσης και άσκησης πολιτικού ρόλου.

Επίσης ο κ. Προκόπιος καταδίκασε τις πρακτικές να μετατρέπεται ο άμβωνας στην διάρκεια της θείας λειτουργίας σε πολιτικό βήμα, γιατί διαταράσσεται η μυσταγωγία της αλλά υπερασπίστηκε το δικαίωμα της Εκκλησίας και της Ιεραρχίας ειδικότερα να έχει λόγω για τα θέματα της κοινωνίας αλλά πρώτα και κύρια για τα εθνικά θέματα, κινήσεις διάβρωσης της ορθόδοξης πίστης, της εθνικής ταυτότητας και της παράδοσης. Όπως τόνισε το δεύτερο μισό του 20^ου αιώνα υπήρξαν συγκεκριμένα γεγονότα που σκοπό είχαν να διαλύσουν το ελληνικό έθνος, να το υπονομεύσουν και να το αλλοτριώσουν, κατόπιν επιταγών ξένων και σκοτεινών κέντρων. Μάλιστα αναφέρθηκε και σε κείμενα σχετικά των προθέσεων τα οποία δημοσιοποιήθηκαν και στην συνέχεια διαψεύστηκαν, η ορθότητα τους όμως επιβεβαιώθηκε από τα γεγονότα όπως η αλλοίωσης της παράδοσης, το μονοτονικό σύστημα και η αλλοτρίωση της ελληνικής γλώσσας και πολλά άλλα. Ιδιαίτερα στάθηκε σε κινήσεις που στόχο είχαν να βάλουν το κύρος της εκκλησίας και να την απομονώσουν από την κοινωνία (αλλαγές στο μάθημα των θρησκευτικών) καθώς και τον επανακαθορισμό ιστορικών γεγονότων και ως παράδειγμα επικαλέστηκε δηλώσεις της κ. Ρεπούση, τα νέα σχολικά βιβλία ιστορίας και την σειρά του ΣΚΑΙ για το 1821.

Επίσης αναφέρθηκε στην παραχάραξη της ιστορίας από τους σκοπιανούς και τις απειλές που δέχεται η χώρα μας τόσο από τους Τούρκους όσο και από τους μουσουλμάνους γενικότερα εντάσσοντας το μεταναστευτικό στην υπηρέτηση των στόχων του πανισλαμισμού – διευκρινίζοντας ότι αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τους αντιμετωπίζουμε ως ανθρώπους εικόνες του Θεού - και της μουσουλμανοποίησης της Ευρώπης. Ειδικότερα για την Θράκη αναφέρθηκε στις κινήσεις τουρκοποίησης όλων ανεξαιρέτως των μουσουλμάνων και στις κινήσεις του Τουρκικού Προξενείου που προσβάλουν το ελληνικό κράτος και αναδεικνύουν το ερώτημα για το ποιος κυβερνάει στη Θράκη;

Τέλος ιδιαίτερη αναφορά έγινε από τον κ. Προκόπιο στα σχέδια ένταξης της Καβάλας στα νεοθωμανικά σχέδια της Άγκυρας αναφερόμενος στις γιορτές Οθωμανικής Μνήμης κατά το μήνα Οκτώβριο (θέμα το οποίο ανέδειξε μονάχα η εφημερίδα ΧΡΟΝΟΜΕΤΡΟ) και στο Οθωμανικό παρελθόν της Καβάλας έτσι όπως δρομολογήθηκε από το Μουσείο Καπνού και το Δήμο Καβάλας. Σε αυτό το πλαίσιο όπως είπε εντάσσεται και η οργάνωση της μουσουλμανικής κοινότητας της Καβάλας,  των αιγύπτιων αλιεργατών με διάφορα σεμινάρια και εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα στο  ξενοδοχείο Ιμαρέτ με πρωτοβουλία του Ινστιτούτου Μωχάμεντ Αλι. Επίσης αναφερόμενος στην θυσία του γουρουνιού στην είσοδο του τζαμιού της Παλιάς Μουσικής σημείωσε ότι είναι μια πράξη αποτρόπαια η οποία ασχέτως αν είναι από φανατικούς ή εξυπηρετεί σκοπιμότητες εκείνο που επιτυγχάνει είναι να δούμε το μνημείο από ένα άλλο μάτι, αυτό του μουσουλμανικού χώρου λατρείας. Τέλος αναρωτήθηκε αν ανάλογα ποσά που ξοδεύτηκαν για την ανακαίνιση του έχουν δαπανηθεί για άλλο μνημείο της Νεάπολης του Αποστόλου Παύλου ή τους Φιλίππους ή την Χριστούπολη των Βυζαντινών.

Οι αμνοί και οι λύκοι

Παρακολουθούμε εδώ και εβδομάδες τον διάλογο που έχει ανοίξει στο διαδίκτυο με αφορμή την σειρά του ΣΚΑΙ για την ελληνική επανάσταση του 1821. Απ’ όλους υπάρχουν επιχειρήματα, στοιχεία και σκέψεις που προσπαθούν να στηρίξουν την μία ή την άλλη άποψη. Ξεκαθαρίζουμε ότι δεν μπορούμε να τον παρακολουθήσουμε αυτόν τον διάλογο γιατί πιστεύουμε ότι οδηγεί σε αδιέξοδο. Σε τελική ανάλυση δεν έχει και πολύ σημασία αν στην άλωση της Τριπολιτσάς, οι Τούρκοι παζάρευαν την ατομική τους ελευθερίας ή αν στο πάρσιμο του κάστρου της Μονεμβασίας δεν τηρήθηκε από τους Έλληνες επακριβώς η συμφωνία εκεχειρίας με τους εγκλωβισμένους Τούρκους. Όταν ένας λαός για τετρακόσια χρόνια έχει υποστεί τα πάνδεινα, από ψυχολογικά και σωματικά βασανιστήρια μέχρι παιδομάζωμα και αγοροπωλησίας στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής – γεγονότα που αποσιωπήθηκαν - ποιά «ανθρωπιστική λογική» και ποιόν σεβασμό των κανόνων του fire play μπορεί να απαιτήσει κανείς;

Οι πεινασμένοι, οι πένητες, οι πλάνητες και σε πολλές περιπτώσεις ανέστιοι της ελληνικής επικράτειας πήραν τα όπλα και ξεσηκώθηκαν χωρίς να καταλαβαίνουν τίποτα πέρα από το δίκαιο του αγώνα τους. Ήταν ένας αγώνας για να την ανθρώπινη αξιοπρέπεια γι΄ αυτό και υπήρχε τόση αγανάκτηση και τόσο μίσος για τον κατακτητή…

Το κακό με την Ιστορία είναι ότι όταν τα γεγονότα περνάνε από την πραγματική ζωή στην κρίση της επιστήμης υπάρχει σημαντική χρονική απόσταση. Αυτό εμποδίζει τον αναγνώστη του μέλλοντος έστω και να υποψιαστεί τον πόνο, την αγανάκτηση και το πάθος που οδηγεί τις πράξεις των ανθρώπων. Επιπλέον κρίνει ανθρώπους και καταστάσεις άλλων εποχών υπό του πρίσμα του σήμερα. Μην πάμε μακριά, μπορεί κανείς σήμερα να σκεφτεί μέσα από ποιες διαδρομές της σκέψης, μόλις πριν 55 χρόνια ένας άνθρωπος εκείνης της εποχής παρατούσε την οικογένειά του, την όποια ασχολία  του για να βγει στο βουνό να πολεμήσει τους γερμανούς; Ποιος θα άφηνε την βόλεψη του για να κοιμάται πάνω στα χιόνια και να τρώει ρίζες και χόρτα, να περπατάει για μέρες νηστικός και να πολεμάει με πενιχρά μέσα; Ποιος μπορεί να μπει σήμερα στα εσώτερα εκείνων των ανθρώπων;

Γι΄ αυτό λοιπόν δεν μπορούμε να αποδεχθούμε αυτό το διάλογο. Ωστόσο δεν μπορούμε να μην σταθούμε στο γεγονός ότι με ένα ωραίο και ελκυστικό περιτύλιγμα πλασάρονται από ένα ενημερωτικό μέσο με κύρος, οι πιο αντιδραστικές και οπισθοδρομικές απόψεις οι οποίες έχουν ένα και μόνο σκοπό, την αποδόμηση των εθνών και την αποκαθήλωση των ηρώων.

Όποιος μελετάει την ορθόδοξη γραμματεία και τα πατερικά κείμενα ένα από τα πρώτα μαθήματα που παίρνει είναι ότι ο άνθρωπος είναι ικανός τόσο για το καλό όσο και για το κακό. Μπορεί να έχει κλέψει, μπορεί να έχει σκοτώσει, μπορεί να έχει κάνει τα πάντα, αλλά έρχεται μια στιγμή μεγαλείου που πρέπει να πάρει μια μεγάλη απόφαση, να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να δώσει την μεγάλη μάχη για την πίστη του και τον νοητό ήλιο της Δικαιοσύνης. Είναι εκείνη η στιγμή που η ανθρώπινη φύση ανυψώνεται προς το Θεό και συγχωρούνται τα πάντα.

Τι ήταν λοιπόν οι ήρωες του 1821; Άνθρωποι με αδυναμίες και πάθη, τα οποία όμως σβήστηκαν μονοκονδυλιά από την στιγμή που πρόσφεραν την ίδια τους την ζωή για την ελευθερία. Τι περισσότεροι από νάνοι είναι όλοι αυτοί που μηρυκάζουν το αν η Μπουμπουλίνα χρηματίζονταν για να σώσει τους Τούρκους ή αν ο Υψηλάντης ήταν καχεκτικός κα τραυλός; Και εμείς πρόβατα που τρώμε κουτόχορτο που καθόμαστε και ζυγίζουμε έναν αγώνα ηρώων με την αβάσταχτη ελαφρότητα μιας τηλεοπτικής σειράς, δούρειου ίππου της νεοταξικής πραγματικότητας του Μεγάλη Αδελφού. Είμαστε ευτυχείς με την νέα παραγωγή του ΣΚΑΙ ως μια ευκαιρία να πέσουν οι μάσκες των αμνών για να φανούν οι λύκοι που κρύβονται από πίσω.

Ζήτημα προσωπικής ευθύνης

Όσο και να θέλεις κανείς να είναι ψύχραιμος απέναντι στα όσα συμβαίνουν, φτάνει κάποια στιγμή που αγανακτεί και δεν μπορεί να μην φωνάξει το «φτάνει πιά»! Απέναντι σε ποιόν όμως να το φωνάξει, στους κυβερνώντες, τους γύρω του ή στον ίδιο του τον εαυτό; Υπάρχει εκείνη η ικανή ποσότητα αυτογνωσία για να μπορέσουμε να εκτιμήσουμε το πόσο συνείσφερε ο καθένας,  από εμάς στο φτάσουμε σε αυτό το σημείο; Είτε ήμασταν συνένοχοι – οπότε τα φάγαμε μαζί – είτε ήμασταν απλοί θεατές και ανεκτικοί απέναντι σε παράλογες καταστάσεις, σε όλους μας υπάρχει μερίδιο ευθύνης. Μιας ευθύνης η οποία πρώτα απ’ όλα έχει χαρακτηριστικά ηθικής τάξης.

Πρώτα απ΄ όλα η ευθύνη που έχουμε ως ελεύθερα και ανεξάρτητα άτομα τα οποία οφείλουν να επικοινωνούν, να ανταλλάσουν απόψεις και να δρουν τόσο ατομικά όσο και συλλογικά για το καλό της κοινότητας που ανήκουν.

Το δεύτερο είναι ότι έχουμε μια σημαντική ευθύνη απέναντι στο έργο που μας έλαχε να διαχειριστούμε… Κατά πόσο δηλαδή ο καθείς ανταποκρίθηκε στις υποχρεώσεις που ανέλαβε και κατά πόσο έφερε εις πέρας το έργο που του αναλογούσε απέναντι στην κοινωνία; Σε όποια θέση κι αν ήταν, σημαντική ή λιγότερο σημαντική, κατά πόσο είχε συναίσθηση ότι και αυτός συμβάλει στο να λειτουργήσουν καλύτερα και αποτελεσματικότερα οι μηχανισμοί του κράτους έτσι ώστε να παράγουν το επιθυμητό αποτέλεσμα;

Πως είναι όμως δυνατό ένας λαός που για 400 χρόνια περίπου, έμεινε έξω από τον ιστορικό χρόνο να μπορεί να καλύψει τον χαμένο έδαφος χωρίς να έχει συναίσθηση αυτής της οπισθοδρόμησης και το αίσθημα της ευθύνης απέναντι στις γενιές που ακολουθούν; Και φυσικά αντί ο στόχος να είναι η κάλυψη αυτής της απώλειας, αφεθήκαμε σε ατραπούς που μας οδήγησαν σε καταστάσεις αλλοίωσης, της ταυτότητας και της σχέσης μας με την παράδοση και τελικά ως κατάληξη το μόνο που μας περίμενε στο τέλος αυτού του δρόμου, ήταν η απώλεια και της ίδιας της αξιακής κλίμακας. Γι’ αυτό σήμερα το μεγάλο έλλειμμα δεν είναι οι μηχανισμοί ελέγχου και η ύπαρξη της αυστηρής νομοθεσίας αλλά η απουσία του συναισθήματος ευθύνης, η ηθική κατάπτωση που εκφράζεται με τον γνωστό «έλα, και τι έγινε μωρέ;».

Γι’ αυτό γινόμαστε μάρτυρες πρωτοφανών καταστάσεων που κανείς δεν δείχνει να είσαι σε θέση να αντιδράσει. Τα αντισώματα απέναντι στην ανομία και την αταξία είναι σε τέτοιο πλήθος που μπορούν οι λεγόμενοι πολίτες αυτής της χώρας να ανεχτούν και γιατί όχι να δικαιολογήσουν οποιαδήποτε ανήθικη πράξη.

Πως μπορεί όμως να ανατραπεί αυτή η κατάσταση αν δεν υπάρξει η αναδιατύπωση μιας αξιακής κλίμακας και η καλλιέργεια μια ηθικής διάστασης σε κάθε πράξη; Γιατί κάθε ενέργεια δεν μπορεί να κρίνεται μόνο από το πόσο αποτελεσματική είναι – αυτό μπορεί να είναι χαρακτηριστικό μόνο ενός μηχανιστικού συστήματος και όχι μιας κοινωνίας ανθρώπων – αλλά να ενέχει και το στοιχείο της ανάληψης της ηθικής ευθύνης απέναντι στις συνέπειες που έχει η κάθε ατομική ή συλλογική μας απόφαση.

Ιστορίες από τα παλιατσίδικα

Μαθήματα ιστορίας δεν είναι στις προθέσεις μας να παραδώσουμε αλλά δεν μπορεί κανείς να προσεγγίζει το ζήτημα του έθνους σήμερα, χωρίς να ανατρέξει πίσω στο χρόνο. Η πρώτη διαπίστωση αυτής της αναδρομής είναι το γεγονός ότι η εθνογέννεση ήταν μια πράξη απελευθέρωσης των λαών απέναντι στους δυνάστες τους. Από την γαλλική επανάσταση και την ανατροπή της βασιλείας μέχρι τις εσχατίες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας κάθε καταπιεσμένος λαός επιζητούσε τον δικό του χώρο και το δικό του μερίδιο στην ιστορία, με σαφή όρια ταυτότητας. Αυτή ήταν η δύναμη που κίνησε την ιστορία για να περάσουμε από τον πολυεθνικό χυλό των αυτοκρατοριών στα εθνικά κράτη. Σε εκείνη την συγκεκριμένη χρονική περίοδο ήταν ότι πιο προοδευτικό είχε να παρουσιάσει η διανόηση, καθώς με αυτό τον τρόπο μπορούσαν να δημιουργηθούν οι βάσεις για την μετάβαση σε ένα μηχανισμό κράτους έτσι ώστε να εξασφαλιστούν η ασφάλεια, η ευημερία και η πρόοδος για όλους τους πολίτες.

Αυτή η πορεία δεν ήταν αναίμακτη και στην πορεία κάποιοι λαοί δεν τα κατάφεραν να αποκτήσουν το δικό τους έθνος – κράτος και ο αγώνας τους αιματοκυλίστηκε. Όσοι αποφάσισαν να ξεσηκωθούν και να διεκδικήσουν ένα ελεύθερο έθνος – κράτος είχαν ως σύμμαχο και μια αστική τάξη η οποία διέθετε αστική συνείδηση. Μια τάξη η οποία μετά την απελευθέρωση έγινε κυρίαρχη και άρχουσα. Αυτό λειτούργησε θετικά καθώς μια στιβαρή και δυνατή αστική τάξη εξασφάλιζε μια καλή λειτουργία του πολιτεύματος της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και ένα επίπεδο δικαιωμάτων για όλους, το οποίο ήταν υπολογίσιμο. Αποτέλεσμα αυτού και των μηχανισμών ελέγχου που αναπτύχθηκε ήταν να φτάσουμε στο να υπάρχουν στον δυτικό κόσμο ευνομούμενες πολιτείες που πρόσφεραν συνθήκες ουσιαστικής ανάπτυξης των κοινωνιών τους.

Αναγκαζόμαστε να θυμίσουμε όλα αυτά, εν συντομία, γιατί σήμερα βρισκόμαστε σε μια φάση μετάβασης. Από την στιγμή που το κεφάλαιο έχασε σταδιακά τα εθνικά του χαρακτηριστικά και έγινε παγκόσμιο έχει ξεκινήσει αντίστοιχα μια συστηματική προπαγάνδα κατά του έθνους και γενικότερα κατά του κράτους και η προοπτική που προσφέρεται είναι μια παγκόσμια διακυβέρνηση η οποία φαντάζει για τους πολίτες σαν ένας εφιάλτης από το μέλλον, Ένα καθεστώς  χωρίς μηχανισμούς ελέγχου και χωρίς να υπάρχει κοινό σημείο αναφοράς, είναι αυτό που επιχειρούν να πλασάρουν να μια νέα τάξη πραγμάτων. Ετερόκλητες δυνάμεις, ξεκινώντας από το χώρο του νεοφιλελευθερισμού και φτάνοντας μέχρι το χώρο του αναρχισμού συνασπίζονται σε ένα αγώνα δήθεν υπέρ της «ανθρωπότητας» όπου τελικά ο μόνος που βάλλεται δεν είναι η εκμετάλλευση του ανθρώπου αλλά ο μηχανισμός του έθνους κράτους, τον οποίο θέλουν να πετάξουν στο παλιατζίδικο της Ιστορίας. Στην παρούσα χρονική συγκυρία όμως το έθνος – κράτος είναι το μόνο υπαρκτό καταφύγιο για κάθε θιγόμενο πολίτη από τη νέα τάξη πραγμάτων, όσο κι αν τα παπαγαλάκια τραυλίζουν το αντίθετο.

Υποστηρίζουν μεταξύ άλλων οι πολέμιοι ότι η έννοια του έθνους είναι ένας μύθος και μάλιστα κατασκευασμένος. Μπορεί να είναι και έτσι, ωστόσο αν δούμε ιστορικά την εξέλιξη του ανθρώπου οι μύθοι κίνησαν την ιστορία από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Οι μύθοι γέννησαν τις συνεκτικές κοινωνίες και αυτές έγιναν το καταφύγιο για να ανθήσει η ανθρώπινη σκέψη και η δημιουργικότητα. Να δεχθούμε λοιπόν την αποδόμηση του έθνους αλλά για ένα άλλο σύστημα που θα εξασφαλίζει μια καλύτερη τάξη πραγμάτων και όχι για αποδόμηση – σε τελική ανάλυση – των κατακτήσεων του ανθρώπου.

Η αφωνία

Μην νομίζετε ότι απέχουμε και πάρα πολύ από το να συμβούν και στη χώρα μας γεγονότα όπως αυτά που συγκλονίζουν την Αίγυπτο. Όταν με την βία ή κάνοντας χρήση της δύναμης που προσφέρουν οι μηχανισμοί εξουσίας, διατηρείται εν ζωή μια θνήσκουσα κατάσταση, σύντομα έρχεται η ώρα που το παλιρροϊκό κύμα σπάει τα εμπόδια και ξεχύνεται ασυγκράτητο. Στην Αίγυπτο έχουμε ένα καθεστώς Μπουμπάρακ που δεν επέτρεψε τους νόμους της ιστορία να κινηθούν, στην Ελλάδα έχουμε ένα μουμιοποιημένο πολιτικό σύστημα, το οποίο ενώ βρίσκεται στην εντατική διασωληνωμένο και κρατιέται στη ζωή με τεχνική υποστήριξη, αρνείται να αφήσει ελεύθερους τους νόμους της ιστορίας να κινηθούν.

Καθημερινά τα αδιέξοδα πληθαίνουν σε όλους τους τομείς και αποδεικνύεται με τον πιο περίτρανο τρόπο ότι η οικονομική κρίση δεν αντιμετωπίζεται με μέτρα και κυβερνητικές αποφάσεις που υπαγορεύονται από τους δανειστές μας. Περισσότερο από κάθε άλλη χρονική στιγμή είναι κραυγαλέα απούσα η ύπαρξη μιας νέας πολιτικής πρότασης μακριά από τα παρωχημένα στερεότυπα και έτοιμη να υπηρετήσει μια αναγεννητική πορεία της χώρας. Για πρώτη φορά έχουμε μια καθολική αφωνία της λεγόμενης πρωτοπορίας η οποία μην έχοντας κάτι να πει επιλέγει είτε το επιμέρους να το κάνει κυρίαρχο (βλέπε για παράδειγμα το πρόβλημα των λαθρομεταναστών) είτε την σιωπή.

Η αιτία της αφωνίας βρίσκεται στο ότι καθημερινά ανακαλύπτουμε όλοι μας ότι η κρίση είναι όλο και βαθύτερη απ’ όσο ανακαλύψαμε στην προηγούμενη ανασκόπηση. Λαμβάνει χώρα κάτι καινούργιο και αυτό ανατρέπει την προηγούμενη βεβαιότητά μας ότι «τα έχουμε δει όλα». Τίποτα δεν έχουμε δει, γιατί δεν βρισκόμαστε ενώπιων μιας οικονομική ή πολιτικής κρίσης αλλά μια δομικής κρίσης του κρατικοποιημένου έθνους. Βρίσκονται μετέωροι όσοι το υπερασπίστηκαν αλλά και όσοι το πολέμησαν ετεροπροσδιοριζόμενοι σε σχέση με αυτό. Γι’ αυτό ακόμη και η λεγόμενη Αριστερά που ήταν έξω και απέναντι στις δομές του κρατικοποιημένου έθνους νοιώθει και αυτή να χάνεται το έδαφος κάτω από τα πόδια της.

Χωρίς να το καταλάβουμε προχωρήσαμε πιο μακριά από ότι μας το επέτρεπαν τα εφόδια που είχαμε, σήμερα βρισκόμαστε μετέωροι με το κενό να χάσκει κάτω από τα πόδια μας. Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν έχουμε πολλές επιλογές, αλλά ότι έχουμε μόνο μια, αλλά ωστόσο δεν τολμάμε και αυτή είναι το να ξαναγυρίσουμε από εκεί που φύγαμε. Να βρούμε το κομμένο νήμα για να βγούμε το δρόμο μας. Στον Θησέα το πρόσφερε η Αριάδνη, η οποία στην δική μας περίπτωση ούτε καν φαίνεται στον ορίζοντα.

Οι εξαιρέσεις

Πολιτικές καριέρες, περιουσίες, κοινωνικό στάτους και ονόματα χτίστηκαν μέσα από την διαφθορά που αναπτύχθηκε εδώ και τριάντα χρόνια μέσα στο χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Αν εξαιρέσεις κανείς μερικές περιπτώσεις και θα δούμε στην συνέχεια γιατί συνέβη αυτό, στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων οι «βλαχοδήμαρχοι» όλης της χώρας αποδείχθηκαν πρώτης κατηγορίας λήσταρχοι, οι οποίοι γύρω τους έχτισαν σκληρούς μηχανισμούς αλλοτρίωσης συνειδήσεων. Επιπλέον  η πολιτική που παρήγαγαν είχε χαρακτήρα επέλασης βαρβάρων που στο πέρασμά τους σάρωσαν κάθε ίχνος ιστορίας και πολιτισμού, ολόκληρες πόλεις άλλαξαν χαρακτήρα και μορφή μέσα από τις παντός είδους  «αναπλάσεις» και φυσικά από τις «πολιτιστικού χαρακτήρα» επεμβάσεις.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι μόνο τα άδεια ταμεία, οι εικονικές προμήθειες, η κατασπατάληση πόρων αλλά και η εκρίζωσης κάθε στοιχείου τοπικής παράδοσης που σεβάστηκε ο χρόνος. Δημιούργησαν ένα έλλειμμα τεράστιο το οποίο ήταν η τροχοπέδη σε ένα σταθερό βηματισμό κάθε συλλογικότητας, τις οποίες είχαν ανάγκη οι τοπικές κοινωνίες για να αναπτυχθούν. «Αγράμματοι», «απολίτιστοι», «λαμόγια» είναι μερικές λέξεις που περιγράφουν την ταυτότητα όλων αυτών των «βλαχοδήμαρχων», η οποία είχαν ως μοναδικό έργο της «εκπόρνευση» της πολιτικής ζωής. Αντί πολιτισμού – με την στενή και ευρεία έννοια – άνθισε μια βιομηχανία υποταγής των πάντων στο θέλημα του δημάρχου. Γι’ αυτό κανείς δήμαρχος που βρίσκεται στη δίνη οικονομικών σκανδάλων δεν μπορεί να λέει ότι «δεν ήξερα». Το θέμα είναι ότι συνελήφθηκαν να «κλέβουν οπώρας» οι πιο ανόητοι, οι ανίδεοι, γιατί υπάρχουν και οι άλλοι οι πονηροί που έκαναν τόσο καλά την δουλειά τους που έφυγαν χωρίς να αφήσουν ίχνη.

Σε όλα αυτά υπάρχουν φυσικά εξαιρέσεις, δεν είναι όλα μαύρα. Το νομοθετικό πλαίσιο και η πλούσια ροή πόρων δημιούργησαν βιότοπο ανάπτυξης της διαφθοράς και φυτώριο ανάπτυξης και προόδου σε άλλες περιπτώσεις. Εκεί που υπήρχαν δήμαρχοι με παιδεία, καλλιέργεια, συναίσθηση του ιστορικού τους ρόλου στην διαμόρφωση της τοπικής κοινωνίας, ήταν αυτάρκεις σαν προσωπικότητες και με όραμα προόδου, άλλαξε η εικόνα των πόλεων τους. Πόλεις και χωριά βγήκαν από την αφάνεια και έλαμψαν στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Λίγα τα παραδείγματα, χωρίς καμία αμφιβολία. Ένα χωριό στο Πήλιο, ένα στην Φλώρινα, μια πόλη της Μακεδονίας και μια της Πελοποννήσου είναι τα ελάχιστα παραδείγματα που έρχονται στο νου. Σίγουρα πολύ λίγα, αλλά ικανά να δείξουν ότι υπάρχει και ο άλλος δρόμος. Αυτόν που οφείλει κάθε δήμαρχος να τον ανακαλύψει και να οδηγήσει την κοινωνία στην οποία ηγείται, προς τα εκεί.  

Απόπειρα ληστείας σε μίνι μάρκετ - Ο ιδιοκτήτης κατατρόπωσε τον ληστή με ένα μπουκάλι τσίπουρο

Μια δυσάρεστη έκπληξη περίμενε τον ιδιοκτήτη μίνι μάρκετ Παναγιώτη Μαστέλα, την Παρασκευή το βράδυ στο κλείσιμο του καταστήματός τους. Ήδη είχε κλείσει την ταμιακή μηχανή και ετοιμαζόταν για να φύγει όταν ένας άγνωστο νεαρής ηλικίας άτομο με σκούφο στο κεφάλι μπήκε στο κατάστημά του… «Εκείνη τη στιγμή τακτοποιούσαν τα πράγματα και έβαζα να πιο ένα ποτήρι τσίπουρο πριν φύγω, ακούω πίσω μου μια άγνωστη φωνή να μου λέει «ληστεία» οπότε γυρίζω να δω ποιος είναι» σημειώνει ο κ. Μαστέλας διηγούμενος το περιστατικό. «Βλέπω ένα νεαρό να στέκεται στην πόρτα και να κάνει ένα βήμα για να μπει πιο μέσα στο μαγαζί, χωρίς να το πολύ σκεφτώ, όπως κρατούσα το μπουκάλι με το τσίπουρο του το πέταξε με αποτέλεσμα να σπάσει μπροστά του και να πεταχτούν παντού τα σπασμένα γυαλιά. Αυτό τον τρόμαξε με συνέπεια να τραπεί σε φυγή. Βγήκα να τον κυνηγήσω αλλά δεν τον πρόλαβα, εξαφανίστηκε στα στενά της συνοικίας».

Ο κ. Μαστέλας πρόσθεσε ότι «πλέον οι τζίροι μας είναι πολύ πεσμένοι και απορώ τι περίμενε να πάρει. Ο κόσμος δεν ψωνίζει όπως άλλοτε και τις περισσότερες φορές είναι με βερεσί, τα οποία δύσκολα μαζεύονται. Δεν ξέρω λοιπόν τι περίμενε ο ληστής να πάρει από το ταμείο του μαγαζιού». 

Χτύπησε 196.000 ευρώ το έλλειμμα στα ταμεία του Δήμου Ελευθερούπολης. Ο κ Γιάννης Φιλόσογλου ανέλαβε την πολιτική ευθύνη μετά την βροχή των αποκαλύψεων

Μια δύσκολη συνεδρίαση ήταν για τον πρώην δήμαρχο Ελευθερούπολης Γιάννη Φιλόσογλου αυτή που έλαβε χώρα χθες το βράδυ με θέμα τον διαχειριστικό έλεγχο για την «μαύρη τρύπα» που ανακαλύφθηκε στα ταμεία του πρώην Δήμου Ελευθερούπολης μετά την εξαφάνιση του κεντρικού ταμεία. Ουσιαστικά χθες παρουσιάστηκε στο σώμα το πόρισμα της επιτροπής ελέγχου που είχε ορίσει τηνπερασμένη εβδομάδα ο δήμαρχος Παγγαίου Βασίλης Ξουλόγης.

Ο κ Ξουλόγης έθεσε το πόρισμα ως θέμα με το χαρακτήρα του κατεπείγοντος, προς εξέταση, αφού μετά την συζήτησή της ακολούθησε η έκδοση απόφασης από το Δημοτικό Συμβούλιο, σχετικά με το τι μέλει γενέσθαι. Η συζήτηση αφορούσε κύρια τα οικονομικά του ταμείου του Δήμου Ελευθερούπολης και της ΔΕΥΑΕ.

Εξετάστηκαν 7 σημεία από το πόρισμα και τα οποία είχαν το μεγαλύτερο οικονομικό ενδιαφέρον.

Ο κ Ξουλόγης αναφέρθηκε στο ποσό που τελικά, σύμφωνα με το πόρισμα υπεξαιρέθηκε και φτάνει τα 196.000 ευρώ, ενώ αποκάλυψε ότι τα χρήματα που αφορούσαν το έργο της επέκταση του δικτύου ύδρευσης δεν αντιστοιχούν σε παραστατικά, αφού δεν βρέθηκε τίποτα σχετικό.

Έγινε λόγος και για πρόβλημα με τα ποσά στους Παιδικούς Σταθμούς του Δήμου Ελευθερούπολης, καθώς είχαν εισπράξεις  15.000 ευρώ ενώ στα ταμεία τους βρέθηκαν μόνο 5.000 ευρώ στην μία περίπτωση και στην δεύτερη από 20.000 που είχαν εισπράξει αποδόθηκαν μόνο οι 10.000 ευρώ.

Σχετικά με τα δημοτικά τέλη του Δήμου από τις  εισπράξεις  της ΔΕΗ, του Δεκέμβρη του 2010, θα έπρεπε να είναι 59.000 ευρώ αλλά αποδόθηκαν στον Δήμο μόνο 9.000 ευρώ περίπου, αφήνοντας ένα έλλειμμα 50.000 ευρώ. Και στην δεύτερη είσπραξη από 51.0000 στα ταμεία του Δήμου βρέθηκα μόνο 1.000 περίπου ευρώ, αφήνοντας και πάλι ένα έλλειμμα της τάξης των 50.000 ευρώ.

Ανέλαβε την ευθύνη

Ο πρώην δήμαρχος Ελευθερούπολης Γιάννης Φιλόσογλου, μετά την βροχή των αποκαλύψεων δεν μπόρεσε παρά τα αναλάβει την πολιτική ευθύνη για το γεγονός ότι είχε εμπιστευθεί στον συγκεκριμένο υπάλληλο του Δήμου, «εν λευκώ» τα ταμεία  και των εννέα νομικών προσώπων του, επί σχεδόν οκτώ χρόνια..  Όπως υποστήριξε ο κ. Φιλόσογλου, δεν είχε ενημερωθεί για το έλλειμμα από τους υπευθύνους της ΔΕΥΑ και δεν γνώριζε για τυχόν επιλήψιμες δραστηριότητες.

Ο δε πρώην Δήμαρχος Ελευθερών και νυν δημοτικός Σύμβουλος του νέου συνενωμένου Δήμου Παγγαίου Χαράλαμπος Χρυσανίδης ζήτησε να γίνει ενδελεχής έλεγχος όλων των ταμείων των 5 Δήμων. Το ίδιο ζήτησε και ο δημοτικός σύμβουλος κ Κώστας Γάκης.

Επίσης να σημειώσουμε ότι με βάση την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου το πόρισμα θα παραδοθεί σήμερα στην Εισαγγελία Καβάλας για να διερευνήσει αξιόποινο των πράξεων του. Παράλληλα ο εν λόγω υπάλληλος έχει κληθεί σε απολογία με τοιχοκόλληση της απόφασης στο γραφείο του μιας και είναι αγνώστου διαμονής, ενώ του επιβλήθηκε η ποινή της αργίας και της έκπτωσης από την θέση του ταμεία. Να σημειώσουμε ότι αν τυχόν η Εισαγγελεία Καβάλας ασκήσει ποινική δίωξη θα πρέπει να εντοπιστεί και να οδηγεί στο αυτόφωρο, οπότε αυτό ενισχύει την εκτίμηση ότι ούτε τις επόμενες ημέρες υπάρχει περίπτωση να εμφανιστεί ο δράστης της υπεξαίρεσης.

Οι Αμμόλοφοι το χειμώνα

«Μια βόλτα τέτοια εποχή στους αμμόλοφους, σε κάνει να αισθάνεσαι ότι ζεις στον παράδεισο! Είναι το ίδιο μέρος, όπου το καλοκαίρι κατακλύζεται από χιλιάδες επισκέπτες που απολαμβάνουν την γαλάζια θάλασσα, την εξαιρετική αμμουδιά, που θυμίζει ερημικό τοπίο κάπου στην νότιο Αφρική. Και όμως αυτό το τοπίο απείρου κάλλους, κάποιοι με ¨κάλλο¨ στον εγκέφαλο το χρωματίζουν με τον ¨πολιτισμό¨ τους. Σκουπίδια και καταστροφή.

Τι να διαφημίσουμε τελικά; Το κάλλος ή τους ¨κάλλους¨; Την χειμωνιάτικη παραδεισένια εικόνα ή το καλοκαιρινό μπάχαλο και τα απομεινάρια του;» το παραπάνω είναι μια διαφορετική παρέμβαση στην επικαιρότητα από τον γνωστό «ανήσυχο πολίτη» της Ν. Περάμου, Γιάννη Κανίογλου.

Ο λασπωμένος

Η κρίση γεννάει βία και η βία είναι η μαμή της ιστορίας. Καμία αντίρρηση μέχρι εδώ, μόνο που πολλές φορές – αν όχι πάντα - το «μωρό» που βγαίνει είναι στραβό. Πάμπολλα τα παραδείγματα στην ιστορία, όποτε η βία ανέλαβε το ρόλο της μαμής μόνο στρεβλώσεις και αλλοιώσεις του γενικότερου φρονήματος γνωρίσαμε. Αγκυλώσεις και αναχρονισμούς ανταμώσαμε όποτε αφέθηκε η βία να καθορίσει να ανοίξει το δρόμο. Αυτό δεν σημαίνει ότι η αντίθετη πρόταση θα πρέπει να είναι η παθητικότητα και το περιθώριο, αλλά ο ενεργητικός ρόλος που προσφέρει η δύναμη των επιχειρημάτων και πίστη σε αυτά. Όταν απουσιάζου αυτά, τότε πλεονάζει η υποκρισία, η κενού νοήματος χρήση λέξεων και όρων, ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία, με συνέπεια ο αγώνας για τα ιδανικά να γίνεται αγώνας για την επιβολή της μίας και μοναδικής αλήθειας. Αν αυτός δεν είναι φασισμός, το τι είναι; Αν η χρήση βίας για την επίλυση των – όποιων διαφορών – είναι ο μοναδικός δρόμος έκφρασης, αυτό πόσο απέχει άραγε από την βαρβαρότητα;

Η ίδια η φυσική και η ιστορία θα διδάσκει την σχετικότητα σε φαινόμενα και γεγονότα, γι’ αυτό και είναι δύσκολο κανείς να ορίσει το απόλυτο ένα, μπορεί απλά να «τείνει» προς αυτό και το πλήθος αυτών των προσεγγίσεων απλά να αγγίζει το απόλυτο. Η «όραση» του καθενός, η ένταση και το εύρος του, είναι απόλυτη συνάρτηση του «εσωτερικού φωτός», αυτού φωτίζει τα σκοτάδια του. Αυτή η σχετικότητα καθορίζει και την σχέση μας με την αλήθεια. Αυτή η σχετικότητα είναι που ενδυναμώνει το στοιχείο της πίστης, ΤΟΥ ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΩ ΕΓΩ, και τίποτα περισσότερο. Γι’ αυτό και η ανακαίνιση που έφερε ο Βολταίρος στην ελεύθερη δημοκρατική έκφραση, ήταν το δικαίωμα της η ελευθερίας του να εκφράζει ο καθείς αυτό που πιστεύει. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Γι’ αυτό η βία, όσο αγαθή προαίρεση και αν υποκρύπτει, μας φέρνει πάντα πιο κοντά στην βαρβαρότητα και το φασισμό.

Προσωπικά δεν κοιτάω, πρώτα και κύρια το τι πιστεύει κάποιος, αλλά εκείνο που παρατηρώ είναι το πώς το εκφράζει. Γι αυτό όταν κάποιος θα πέσει στην λάσπη του βούρκου της βίας, δεν έχει σημασία αν θα πέσει από τα (ακρο) - αριστερά ή από τα (άκρο) – δεξιά, όπως και να πέσει δεν αλλάζει το γεγονός ότι θα λασπωθεί.

Η πρώτη ρήξη με τον ιουδαϊκό νόμο (οφθαλμός αντί οφθαλμού) ήρθε με την γνωστή φράση του Ιησού (μάχαιρα έδωσες και μάχαιρα θα λάβεις) δηλώνοντας με τον πλέον σαφή τρόπο την ματαιότητα του εγχειρήματος. Αυτή η διαφορά σηματοδότησε και μια μεγάλη στροφή στην θεώρηση των πραγμάτων και πέρασε και στο αξιακό σύστημα του λαού με την φράση «ότι κερδίζεται με το σπαθί χάνεται από το σπαθί και ότι κερδίζεται με την αγάπη, χάνεται με αγάπη».

ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΠΡΩΙ ΣΤΗΝ ΚΑΒΑΛΑ

Συμπλοκή «αναρχικών» και μελών του «Πατριωτικού Μετώπου» σημειώθηκε σήμερα το πρωί, γύρω στις 11.30, Κυριακή 30 Ιανουαρίου, στην Καβάλα, στον Δημοτικό Κήπο, με απολογισμό δύο

Από την μεταπολίτευση στην χρεωκοπία

Μέρος της αποδόμησης του πολιτικού συστήματος είναι και η αποκαθήλωση των συμβόλων του. Το αίτημα της μεταπολίτευσης δεν ήταν άλλο από μια δημοκρατική κοινωνία η οποία θα εξασφάλιζε ευημερία για όλους χωρίς διακρίσεις. Ξεκινώντας αυτή η νέα περίοδος της σύγχρονης ιστορίας μας, μια από τις πρώτες υποθέσεις που έπρεπε να τακτοποιηθούν ήταν και η ανάδειξη των συμβόλων της και αυτά δεν ήταν άλλα από το Πολυτεχνείο και την Νομική. Το πρώτο έχει καταρρακωθεί ήδη, είτε από τον βίο και την πολιτεία της πλειοψηφίας της λεγόμενης Γενιάς του Πολυτεχνείου, είτε από τις καταλήψεις -άνευ λόγου και αιτίας - και την μετατροπή του ασύλου σε ασπίδα προστασίας τρομοκρατών και εμπόρων ναρκωτικών.

Τι είχε μείνει; Μια Νομική σχολή, η οποία επιλέχθηκε από ένα συγκεκριμένο πολιτικό χώρο να αναβαπτισθεί και ως σύμβολο του αγώνα υπέρ των δικαιωμάτων των μεταναστών…  Λες και ο αγώνας υπέρ των μεταναστών είναι ένας αγώνας ενάντια σε μια νέα χούντα!!! Μα καλά δεν έχουν αντιληφθεί ότι η υπόθεση των λαθρομεταναστών δεν έχει άλλο σκοπό παρά να μας μετατρέψει όλους σε μια άμορφη, στερούμενη ταυτότητας μάζα; Ποιόν νομίζουμε ότι πολεμάνε; Τον ιμπεριαλισμό και την εκμετάλλευση; Μα στο πλαίσιο αυτού του παιχνιδιού ενδυναμώνεται το ρεύμα της λαθρομετανάστευσης, γιατί οι λεγόμενες μεγάλες δυνάμεις δεν θέλουν να λυθούν τα προβλήματα που την δημιουργούν, για τα οποία οι ίδιες είναι υπαίτιες οπότε εκτονώνουν το πρόβλημα ανοίγονταν τα σύνορα.

Τι είναι όμως σήμερα η Αριστερά στην Ελλάδα; Ένας «δημοκρατικός συρφετός» όπως τραγουδάει εδώ και πολλά χρόνια ο Διονύσης Σαββόπουλος (από το τραγούδι Εμείς του 60 οι εκδρομείς) η οποία βρίσκεται πάντα σε λάθος χρόνο και σε λάθος τόπο… Ανιστόρητη, ανίκανη και κατώτερη των περιστάσεων.

Ζούμε μια εποχή κατάρρευσης, ούτε η Δεξιά, ούτε η Αριστερά, ούτε κανένας άλλος από τα υφιστάμενα κοινοβουλευτικά κόμματα, μπορεί σήμερα να διαχειριστεί αυτή την κόλαση που δημιούργησε η δική τους ανιστόρητη ανικανότητα η οποία έχει υποθηκεύση με το μνημόνιο το μέλλον της χώρας και των επομένων γενεών. Αν υπάρχει σήμερα μια χούντα στην Ελλάδα αυτή είναι η χούντα των κομμάτων τα οποία σκορπώντας τα δανεικά χρήματα χειραγώγησαν συνειδήσεις, εξέθρεψαν το έγκλημα, ξεπούλησαν τον εθνικό πλούτο, αλλοτρίωσαν γενιές και γενιές ελλήνων και σήμερα μας παρέδωσαν στα χέρια των τοκογλύφων.

Μιλώντας προχθές στην Καβάλα ο συγγραφές Τάκης Θεοδωρόπουλος έκανε μια πικρή διαπίστωση ότι «Στην Ελλάδα μόνο δυο νόμοι εφαρμόζονται χωρίς κανένα εμπόδιο, ο νόμος της ευθύνης των υπουργών (και της βουλευτικής ασυλίας), μαζί με το νόμο για το ακαδημαϊκό άσυλο».

Η Νέμεσις

Ένα από τα μεγάλα προβλήματα που έχουμε – μετά από αυτό της χρεωκοπίας - είναι αυτό των γενικεύσεων, του είδους «όλοι οι επιχειρηματίες είναι απατεώνες», «ο εργαζόμενος έχει πάντα δίκιο», «όλοι οι εφοριακοί τα παίρνουν», «όλοι οι λαθρομετανάστες είναι καλοδεχούμενοι»… Θα σταθούμε στο τελευταίο γιατί πλέον φτάνει ο καιρός να δούμε τι συνέπειες συσσωρεύει αυτή η επιπόλαια και ανόητη  πρακτική. Πρώτα απ’ όλα η παραχώρηση πολιτικού ασύλου, η ένταξη των μεταναστών στην κοινωνία και η ανθρώπινη διαβίωσή τους είναι θέμα ηθικής τάξης και απόδειξης ανθρωπισμού. Οφείλουμε να το ξεκαθαρίσουμε αυτό για να αποφύγουμε παρανοήσεις και απλουστεύσεις που δημιουργούν παρανοήσεις.

Ωστόσο για να μπορέσει μια χώρα – και μάλιστα υπό καθεστώς πτώχευσης να τα προσφέρει αυτά – θα πρέπει κάποιος να εξετάσει το τι δύναται να προσφέρει και με βάση αυτό να εκπονήσει ένα σχέδιο. Αν μπορούμε να εντάξουμε και να προσφέρουμε άσυλο και νομιμοποίηση σε 500.000 ή 600.000 μετανάστες, να είναι αυτός ακριβώς ο αριθμός και ούτε ένας παραπάνω. Η όποια υπέρβαση ή η απουσία κριτηρίων αξιολόγησης των μεταναστών που θα περάσουν την πόρτα μας, λειτουργεί αποσταθεροποιητικά τόσο για την κοινωνία υποδοχής, όσο και για τους ίδιους τους μετανάστες.

Αν ο σκοπός ορισμένων είναι να γίνει όλη η χώρα ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης δεν απέχουν πολύ από το να το πετύχουν. Με τα δυτικά σύνορα της χώρας ερμητικά κλειστά και τα ανατολικά να είναι ξέφραγο αμπέλι, είναι θέμα χρόνου να βρεθούμε σε λίγο, ημεδαποί και αλλοδαποί, στην ίδια μοίρα, αυτή της φτώχειας, της εξαθλίωσης, της πείνας. Δεν απέχουμε πολύ από το να χαρακτηριστούμε όλοι ως λαθρομετανάστες. Αυτή η κατάσταση σίγουρα κάποιους εξυπηρετεί, από την μία η διάβρωση κάθε έννοιας τάξης και οργάνωσης και από την άλλη η οικονομική πολιτική του μνημονίου, έχουν πετύχει σε μεγάλο βαθμό την μετατροπή μας σε μια αγελαία κατάσταση. Ωστόσο μην έχουν την εντύπωση ότι γι’ όλα αυτά θα μείνουν ατιμώρητοι. Η μετατροπή μιας χώρας σε χώρο και ενός έθνους σε αγέλη δεν μπορεί να μείνει πράξη ατιμώρητη.

Η νομοτέλεια των ηθικών κανόνων – όπως υποστηρίζει και σωστά ένας φίλος – θα λειτουργήσει, χωρίς περιορισμούς χρόνου και τόπου, και η Νέμεσις θα πέσει επάνω σε όλους αυτούς που κατήργησαν κάθε έννοια ηθικής και δικαίου. Επ’ αυτού μην έχει κανείς αμφιβολία, υπομονή χρειάζεται.

Υ.Γ. Όσο γι’ αυτούς που αναρωτιούνται τι θα κάνουμε τους λαθρομετάναστες που πλεονάζουν, η απάντηση είναι απλή, θα τους ανοίξουμε τα δυτικά σύνορα και θα τους στείλουμε στην Ευρώπη. Αν δεν μας απατάει η ιστορική μας μνήμη η αποικιοκρατία των ευρωπαϊκών δυνάμεων έβαλε τις βάσεις για να υπάρχει σήμερα το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης. 

Οι επίκαιροι Στίχοι του Γεωργίου Σουρή.

Ποιός είδε κράτος λιγοστό,

σ' όλη τή γή μοναδικό,

έκατό να έξοδεύη

και πενήντα να μαζεύη;

 

Νά τρέφη όλους τούς άργούς,

νά 'χη έπτά Πρωθυπουργούς,

ταμείο δίχως χρήματα

και δόξης τόσα μνήματα;

  

Να 'χη κλητήρες γιά φρουρά

καί νά σέ κλέβουν φανερά.

Κι ένώ αύτοί σε κλέβουνε,

τον κλέφτη να γυρεύουνε;

 

Όλα σ' αύτή τή γή μασκαρετήκαν

όνείρατα, έλπίδες και σκοποί,

οί μούρες μας μουτσούνες έγινήκαν,

δεν ξέρουμε τι λέγεται ντροπή.

 

Σπαθί άντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,

κάτι μισόμαθε κι όλα τά ξέρει.

Κι άπό προσπάππου κι άπό παππού

συγχρόνως μπούφος καί άλεπού.

 

 

Θέλει άκόμα - κι αύτό είναι ώραίο -

νά παριστάνη τόν Εύρωπαίο.

Στά δυό φορώντας τά πόδια πού 'χει

στό 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι.

 

Δυστυχία σου, Έλλάς,

μέ τά τέκνα πού γεννάς!

Ώ Έλλάς, ήρώων χώρα,

τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

Δεν μπορεί παρά να εκφράσει κανείς, όχι απλά τον θαυμασμό του για την σατιρική δεινότητα του Γεωργίου Σουρή, αλλά για την επικαιρότητα των στίχων αυτών που γράφτηκαν εδώ και 100 χρόνια. Ενδημικό, μόνιμο και αναπόσπαστο τμήμα του νεοελληνικού μορφώματος η διαφθορά με συνέπεια – χωρίς καμία αμφιβολία – αν ζούσε σήμερα ο Γεώργιος Σουρής θα έβρισκε μοναδικό τρόπο να εκφράσει με την ίδια έμπνευση, την διαχρονικότητα του φαινομένου. Μας χωρίζει ένας αιώνας και ωστόσο είναι απελπιστικά όμοιες οι εποχές. Τα πρόσωπα και  τα γεγονότα αλλάζουν αλλά οι καταστάσεις μένουν οι ίδιες, λές και έχουμε βρει τρόπο να ξορκίσουμε τον ιστορικό χρόνο, αυτόν που είναι το μέτρο όλων των αλλαγών. Η ακριβής αίσθηση του χρόνου, - λες και δεν πέρασε μια μέρα – συμβάλει στην εμπέδωση μια αιωνιότητας παγιωμένης και αμετάβλητης

Η χώρα αυτή που ζούμε, η κοινωνία της οποίας μέρος είμαστε, μας θυμίζει το παραμύθι με την ωραία κοιμωμένη. Ο χρόνος κυλάει, αλλά επί της ουσίας δεν αλλάζει τίποτα, όλα τα ίδια μένουν, σαν να βρισκόμαστε δέσμιοι των πράξεων μιας κακιάς μάγισσας.

Ίσως τελικά σε μια χώρα που το παρά- έχει γίνει το κυρίαρχο πρόθεμα (παρά – πολιτική, παρά – πληροφόρηση, παρά – οικονομία, παρά – θυρο, παρά – λογισμός) μόνο ένα νέο παρά - μύθι και όχι μια λογική προσέγγιση, να μπορεί να ανατρέψει, τον υφιστάμενο παρά – μύθι που μας κρατάει δέσμιο και αρνητές μια διαρκώς εξελισσόμενης πραγματικότητας. Η πολιτική, η οικονομία και όλοι οι άλλοι συναφείς χώροι δεν μπορούν να γεννήσουν την ανατροπή, το παραμύθι που ζούμε θα ανατραπεί μόνο από ένα άλλο, καλύτερο. Γι’ αυτό αντί για εθνικούς σωτήρες, για ώριμους πολιτικούς και όλα τα συναφή, ας αναζητήσουμε ένα νέο παραμυθά, γιατί ο παλιός μας κούρασε! Το παραμύθι τελείωσε, νέο το νέο παραμύθι. 

To πλεόνασμα και η Δημοκρατία

«Κι ούτε θα πάψουνε ποτέ

τη μέρα να κοπιάζουν και να δυστυχούν, να βασανίζονται την νύχτα,

Μα μέριμνες σκληρές σ’ αυτούς οι θεοί να δίνουν…» 179 – 181.

Όταν ο Ησίοδος με το ποίημα του «Έργα και Ημέρες» εμφανίζεται στο στερέωμα της αρχαιοελληνικής γραμματείας, έχει τελειώσει ήδη η εποχή των ηρώων, για την οποία τόσο πολύ και τόσο όμορφα μίλησε ο Όμηρος και αρχίζει μια νέα εποχή, αυτής της πάλης του ανθρώπου για την επιβίωση. Ουσιαστικά ο Ησίοδος γι’ αυτό τον αγώνα μίλησε και με το έργο του αυτό παραδίδει μαθήματα για το πώς πρέπει να είναι ένα σωστό νοικοκυριό, για το πως πρέπει να καλλιεργεί κανείς τα χωράφια του, για το πώς να διαχειρίζονται τη σοδειά του και τις αποθήκες του, έτσι ώστε για να μπορεί να επιβιώσει με αξιοπρέπεια (Ευδαίμων και όλβιος αυτός που όλα αυτά γνωρίζει και εργάζεται άψογος ενώπιον των αθανάτων θεών…» (830-831).

Ουσιαστικά αναφέρεται σε μια εποχή δύσκολη μα συνάμα και πάρα πολύ ενδιαφέρουσα για την εξέλιξη του ανθρώπου. Ουσιαστικά οι «οδηγίες επιβίωσης» του Ησίοδου αποσκοπούν σε ένα και μόνο αντικείμενο, να ενισχύσουν οικονομικά και καταστήσουν αυτάρκεις τις πρώτες μεγάλες πόλεις που αρχίσουν να διαμορφώνονται. Ουσιαστικά η παρουσία του συμπίπτει με το τέλος της νομαδικής ζωής και την γέννηση της έννοιας του νοικοκυριού και κατ’ επέκταση της πόλης.

Μέχρι τότε ο άνθρωπος ζει απόλυτα υποταγμένος στις ιδιοτροπίες της φύσης, όταν όμως αρχίζει να συστηματοποιεί την καλλιέργεια, φροντίζει να γεμίζει τις αποθήκες του με κάθε τι χρειαζούμενο, κερδίζει κάτι που μέχρι τότε δεν το ήξερε. Τον ελεύθερο χρόνο. Τους κρύους μήνες του χειμώνα που δεν χρειάζεται να βγει για να αναζητήσει την τροφή του, γιατί είχε κελάρια γεμάτα, κερδίζει τον χρόνο για να στοχαστεί, να φιλοσοφήσει, να αναζητήσει την καλύτερη οργάνωση της κοινωνίας που ήδη είχε αρχίσει να σχηματίζεται στον τόπο της μόνιμης πια εγκατάστασής του, την πόλη.

Χωρίς υπερβολή θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι η παραγωγή πλεονάσματος, η ανάγκη δημιουργίας συστημάτων διαχείρισης της αποταμίευσης και ο ελεύθερος χρόνος που προέκυψε ήταν εκείνες οι αναγκαίες και ικανές συνθήκες για να γεννήσουν ένα πολιτικό σύστημα που έφτασε στην πιο τέλεια μορφή του με την Δημοκρατία της Αθήνας. Αν είχε πρυτανεύσει η λογική του «να φάμε ότι έχουμε» και του «να ζούμε με δανεικά» η πορεία θα ήταν πολλή διαφορετική.

Σήμερα λοιπόν η αναζήτηση μιας διεξόδου από την κρίση δεν μπορεί να είναι ο δανεισμός με καλύτερους όρους, δεν μπορεί να είναι η χρηματιστηριακή λογική της οικονομίας αλλά η παραγωγή πλούτου, πλεονάσματος και μηχανισμών αναδιανομής της υπεραξίας. Ουσιαστικά οφείλουμε να ανατρέψουμε άρδην το μοντέλο και τις αντιλήψεις με τις οποίες γαλουχηθήκαμε εδώ και δεκαετίες, να επιστρέψουμε πίσω, να ψάξουμε στα σκουπίδια και στις χωματερές την γνώση που εξορίσαμε και να αρχίσει εκ νέου, μια πορεία προς τα μπροστά στην βάση μιας λέξης, παραγωγή. Παραγωγή αγαθών, υπηρεσιών και κάθε το που δημιουργεί προστιθέμενη αξία. Για να γίνει όμως αυτό δεν μπορούμε να έχουμε πολιτικούς που οχυρώνονται πίσω από τους νόμους που οι ίδιοι ψηφίζουν για να εξασφαλίζουν την ατιμωρησία. Θα πρέπει το πολιτικό σύστημα, η δημόσια έκφραση να βρει το πραγματικό της νόημα.

Αναζητώντας έναν νέο πατριωτισμό

Ζούμε μια εποχή που λόγω της γενικευμένης κρίσης όλοι αναζητούν σε ένα συμβολικό επίπεδο,  έννοιες αρεστές και οικίες απέναντι στις οποίες επιδιώκουν να προσδιοριστούν. Χωρίς όμως να σημαίνει ότι είναι σε θέση να προσφέρουν στον εαυτό τους την βαθιά γνώση αυτών των εννοιών αλλά και μια σημερινή ανάγνωσή τους. Μια στεγνή νοήματος κατάχρηση λέξεων το μόνο που προσφέρει είναι να ανακυκλώνει την ψυχή μας στην μελαγχολία και η μελαγχολία δεν μπορεί να οδηγήσει σε δημιουργική διέξοδο παρά μόνο σε στείρες λογικές και στάσεις ζωής. Ενώ δεν είναι και σπάνιο πολλές φορές αυτές οι λέξεις να μπαίνουν στην προκρούστεια κλίνη για να έρχονται σε βολικά για τον καθένα μέτρα. Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα της απουσίας εναρμόνισης του σήμερα με την ιστορικότητα και την αναγκαιότητα που γεννάει. Γι’ αυτό και ως προσθήκη στο χθεσινό σημείωμα για την ανάγκη να δεξιωθούμε την παράδοση, θα πρέπει να τονίσουμε ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει με την μορφή μια απολιθωμένης κατάστασης, αλλά ως αποτέλεσμα ενός ζωντανού και ανατρεπτικού με κατεστημένες αντιλήψεις διαλόγου. Γιατί το κακό είναι ότι ζώντας μια χρόνια κατάστασης στρέβλωσης δεχόμαστε ως απολύτως φυσιολογικές στάσεις και συμπεριφορές που απέχουν πολύ από το πραγματικό νόημα.

Για παράδειγμα μια λέξη την οποία χρησιμοποιούμε σε βαθμό κατάχρησης είναι αυτή του «πατριωτισμού» η οποία δηλώνει μεταξύ όλων των άλλων και μια στάση ζωής. Πως μπορεί όμως να δηλώνει κάποιος «πατριώτης» όταν με την οικοδομική του δράση έχει αλλοιώσει το φυσικό και ιστορικό – αρχιτεκτονικό, περιβάλλον του τόπου που ζει; Πως μπορεί να αναπροσδιορίζεται κανείς ως πατριώτης και να κάνει χρήση του εθνικού συμβούλου, της σημαίας δηλαδή, κολλημένη επάνω στο αυτοκίνητο ή την μηχανή του την οποία έχει παρκάρει επάνω σε ένα πεζοδρόμιο ή την έχει ανυψώσει στο αυθαίρετο που έχει χτίσει; Πως δηλαδή μπορεί να αναπροσδιορίζεται ως μέλος ενός συνόλου – αυτό δεν δηλώνει η σημαία; - όταν δεν το σέβεται; Πως μπορεί να δηλώνει ότι υπερασπίζεται την ιστορία του τόπου του όταν χτίζει χωρίς να σέβεται τα μνημεία; Πως μπορεί κάποιος να δηλώνει πατριώτης όταν πετάει τα σκουπίδια του όπου να είναι αδιαφορώντας για τις συνέπειες αυτής του της πράξης; Πως μπορεί αυτό το άτομο να δώσει κάτι στην πατρίδα του όταν αρνείται καθημερινά να δείξει τον δέοντα σεβασμό;

Χθες το πρωί, στην παραλία της αλάνας στην Ηρακλείτσα κυκλοφορούσε ένα τύπος έχοντας στο ένα χέρι μια σακούλα και στο άλλο ένα ξύλο με ένα καρφί στην άκρη και με το οποίο μάζευε τα σκουπίδια από την αμμουδιά. Το γεγονός προκάλεσε την εντύπωση ενός ηλικιωμένου που έκανε τον περίπατό του, τον πλησιάσε και τον ρώτησε αν είναι από το δήμο. Από την συνομιλία προέκυψε ότι ο σκουπιδοσυλλέκτης είναι νορβηγός, από την πόλη Bergen η οποία βρίσκεται στα βόρεια της Νορβηγίας, στον Αρκτικό Κύκλο.  Αυτός ο ξένος λοιπόν φιλοξενείται σε ένα σπίτι της Ν. Ηρακλείτσας, έρχεται τους χειμερινούς μήνες γιατί δεν αντέχει άλλο το κρύο του Βόρειου Πόλου όπως σημείωσε, οπότε θεώρησε χρέος του απέναντι σε αυτή την χώρα που του προσφέρει ένα ιδανικό περιβάλλον επιβίωσης να προσφέρει κάτι και το λιγότερο που μπορούσε να κάνει ήταν το να μαζέψει εθελοντικά τα σκουπίδια που «άφησε» το καλοκαίρι στην παραλία. Αν αυτή η στάση δεν δηλώνει σεβασμό και ευγνωμοσύνη για αυτό τον τόπο, τότε ποια;

Ώρα να δεξιωθούμε την παράδοση

Είναι πραγματικά αξιοπρόσεκτο το πόσα αφιερώματα κυκλοφορούν από την αρχή του έτους για τα εκατό χρόνια από τον θάνατο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Διάθεση εμπορικής εκμετάλλευσης ή μέρος της αναζήτησης ενός τόπου ικανού να σηκώσει το βάρος και την λύπη του σήμερα.  Μήπως τελικά ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης είναι μια μορφή που έμεινε αδικαίωτη στο χρόνο αλλά συνάμα και τόσο ζωντανή; Ο Παπαδιαμάντης είναι ίσως ο τελευταίος έλληνας διανοητής που στο έργο του δεν μίλησε για τον εαυτό του και τα δικά του συναισθήματα και βιώματα. Τα κείμενα του δεν είναι ένας προσωπικός απόλογος αλλά έγραψε για τους απλούς ανθρώπους που έζησαν και μέσα από αυτές τις ιστορίες θα αποκαλύψει το επέκεινα στη διαμόρφωση της ανθρώπινης ύπαρξης. Ξεφεύγει από την θνητή μορφή και αναζητεί τα ίχνη του Θείου μέσα από την υλική μορφή. Με τον συγγραφικό του λόγο καταφέρνει να εξάγει το αθάνατο μέσα από το θνητό. Γι’ αυτό οι πρωταγωνιστές των έργων του αν και πτωχοί, ταπεινοί, καταφρονεμένοι ακόμη και αμαρτωλοί πολλές φορές μέσα στην άγνοια και την πάλη της επιβίωσης είναι ήρωες διάφανοι, δεν έχουν σκιές, δεν έχουν σκοτεινά σημεία, προσεγγίζουν πάντα με καθαρή καρδιά το πρόβλημα και αναζητούν την συγχώρεση. Δεν έχουν κανένα λόγο να υποκριθούν, δεν είναι δήθεν, είναι γνήσιοι άνθρωποι ικανοί για το κακό και για το καλό, γι’ αυτό και μπορούν να βλέπουν το Θεό στα μάτια και χωρίς υποκρισία να ζητάνε συγχώρεση. Στο έργο του Παπαδιαμάντη, το στραβοπάτημα, το αμάρτημα είναι μέσα στη ζωή, η εξύψωση έρχεται από την ευλάβεια και την συγχώρεση. Η αρετή, μας μαθαίνει ο Παπαδιαμάντης δεν διδάσκεται μπορεί να την κατακτήσει ο καθένας μέσα από την οικειοποίηση. Γι’ αυτό το έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη είναι διαχρονικό, δεν μίλησε για ψεύτικους ανθρώπους αλλά για προμηθεϊκές υποστάσεις που αγωνίστηκαν για την ζωή και έκαναν και λάθη αλλά δεν έμειναν σε αυτά, προχώρησαν μπροστά…

Το μόνο ίσως παράπονό του αν μπορούσε να δει το σήμερα θα ήταν ότι ο σπόρος που μας άφησε έμεινε αβλάστητος.  Μας άφησε κληρονομία ένα βλαστό ζωής τον οποίο δεν μπορέσαμε να καλλιεργήσουμε. Ωστόσο και το γεγονός ότι τον μνημονεύουμε τόσο πολύ, σημαίνει εντέλει ότι τίποτα δεν πάει χαμένο. Ο σπόρος μπορεί να μείνει για χρόνια στη γη μέχρι να έρθει η κατάλληλη ώρα που θα βλαστήσει. Ύστερα από μια περίοδο υστερικής κατανάλωσης και μανιοκαταθλιπτικής σπατάλης ίσως ήρθε τώρα η ώρα να ανακαλύψουμε την φιλοκαλία μέσα από την ευτέλεια, να αντισταθούμε στην ιστορική αλογία αναζητώντας νόημα σε κάθε τι που κάνουμε. Η ζωή εξάλλου δεν είναι μια απλή αλληλουχία γεγονότων αλλά η ανακάλυψη της αλήθειας και η αναζήτηση μιας νέας εσωτερικής τάξης. Αν δεν το πετύχουμε αυτό δύσκολα θα σπάσει ο φαύλος κύκλος στον οποίον έχουμε περιέλθει, αυτή είναι η μόνη διέξοδος. Ο Παπαδιαμάντης διδάσκει οικονομία και αυτό αν δεν μπορούμε να το καταλάβουμε θα συνεχίσουμε να χανόμαστε στην μετάφραση ακατανόητων λέξεων και εννοιών. Ο Παπαδιαμάντης είναι μέρος της παράδοσης του χθες που οφείλουμε να υποδεχθούμε στον ενεστώτα χρόνο για να αντλήσουμε την δύναμη που χρειαζόμαστε για να σηκώσουμε το κεφάλι ψηλά. Δεν χρειαζόμαστε άλλα δάνεια και άλλες φροντίδες έξωθεν, το χρέος είναι ένα, είναι αυτό που έχουμε απέναντι στους μεγάλους δασκάλους, είναι να πολεμήσουμε στο δικό μας Μαραθώνα, με τα σκουριασμένα από την αχρηστία αλλά όχι ξεπερασμένα, όπλα μας.

Το ξαστέρωμα

Τόπος της πυκνοτέρας μνήμης αυτός που κατοικούμε και μονίμως αντικείμενο διεκδίκησης από εχθρούς και «φίλους». Αντί λοιπόν σήμερα να είμαστε σε θέση να εισπράττουμε πνευματικά δικαιώματα για όσα πρόσφεραν οι προγονοί μας στην πρόοδο της ανθρωπότητας, αντί να εισπράττουμε την υπεραξία αυτού του τόπου, μοιραζόμαστε πίκρα και χρέη.

Τι είναι όμως αυτό που μας καταδικάζει σε αυτή την ανυποληψία; Η απουσία πειθαρχίας, εκπαίδευσης, φιλότιμου, ενδιαφέροντος, φιλοδοξίας; Το καθένα από αυτά και όλα μαζί και άλλα πολλά που μας διαφεύγουν. Σίγουρα όμως εκείνο που θα έκανε την διαφορά είναι η απουσίας μιας Μεγάλης Εθνικής Ιδέας. Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Ασχέτως αν η όλη διοργάνωση μας βούλιαξε οικονομικά, αυτό καθ’ αυτό το γεγονός κινητοποίησε το σύνολο των δυνάμεων της κοινωνίας για την επίτευξη του στόχου.

Αντί λοιπόν αυτή η εμπειρία να γίνει γνώση και δύναμη, αφέθηκε να παρέλθει ανεκμετάλλευτη. Φυσικά οι Μεγάλες Ιδέες δεν υπάρχουν στα ράφια του σούπερ μάρκετ για να πάει κανείς να τις αγοράσει. Προϋποθέτουν στοχασμό, συζήτηση, προβληματισμό αναζήτηση νοήματος.

Ένας θρύλος που έχει στοιχειώσει το νεώτερο ελληνισμό ίσως είναι αυτός του μαρμαρωμένου βασιλιά. Φυσικά και δεν είναι δυνατόν να υπάρχει ένας βασιλιάς μαρμαρωμένος που κάποια στιγμή θα πάρει το σπαθί του και θα διώξει τους εχθρούς, αν το προσεγγίσουμε με αυτό τον τρόπο αφενός δεν θα καταλάβουμε τίποτα και αφετέρου δεν θα προσφέρουμε τίποτα στον προβληματισμό. Αν όμως αναγνώσουμε την ιστορία με την γλώσσα των συμβόλων, που κατά κόρον χρησιμοποιούν οι θρύλοι  για να μπορέσουν να γίνουν κατανοητοί απ’ όλους, τότε η ιστορία ξεδιπλώνεται με όλο της το νόημα.

Σε όλους του θρύλους  και τα παραμύθια, «βασιλιάς» γίνεται όποιος καταφέρει να περάσει τις δοκιμασίες και γίνει κύριος του εαυτού του (το οποίο σημαίνει ότι δεν χρωστάει σε κανέναν, δεν του ρουφάει το αίμα κανένας άχρηστος και δεν έχει κανένα Δ.Ν.Τ. πάνω από το κεφάλι του). Ο μαρμαρωμένος βασιλιάς δεν συμβολίζει τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από τον απολεσθέντα οικουμενικό χαρακτήρα του ελληνισμού. Η σκλαβιά κάτω από τον ξένο δυνάστη ή το κλείσιμο στα στενά όρια ενός μικρού, πτωχού (από κάθε άποψη)  και μίζερου κρατικού μορφώματος δεν είναι τίποτε περισσότερο από αυτό.

Σε μια κοινωνία συγκρουόμενων συμφερόντων η μόνη λύση για την ανάταξη της είναι η ύπαρξη ενός ενωτικού ιδανικού, το οποίο δεν μπορεί να είναι ξένο με την αναζήτηση μιας καινούργιας εθνικής προοπτικής, η οποία θα προσφέρει δυναμική, κύρος και ιστορικό βάθος. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να ακολουθήσουμε την πεπατημένης της εδαφικής επέκτασης. Θα μπορούσε να είναι – μια πτυχή της – και μια οικονομικού χαρακτήρα επιστροφή σε εδάφη από τα οποία αποξενωθήκαμε ως συνέπεια του καταμερισμού του κόσμου κατά τον περασμένο αιώνα, θα μπορούσε να είναι το να γίνει ο τόπος φιλόξενος για την επιστήμη και την φιλοσοφία.

Ίσως τότε να μπορέσουμε περάσουμε από την «συννεφιασμένη Κυριακή» στο «πότε θα κάνει ξαστεριά»… Μόνο τότε θα ξαστερώσει ο γαλάζιος ουρανός και οι φουσκοδενδρίτες άνεμοι θα φέρουν την Άνοιξη, όπως θα έλεγε και ο ποιητής.

...λεφτά υπάρχουν! (μια διάλεξη με τον Richard D. Wolff)

Οδηγητικές ιδέες

«Δυστυχώς επτωχεύσαμε» θα μπορούσε να δηλώσει κάποιος από τους δημόσιους παράγοντες της χώρας, για να επισημάνει όχι κατ΄ ανάγκη μόνο την οικονομική χρεωκοπία, η οποία είναι ήδη γεγονός, αλλά την απουσία ενός σχεδίου, μιας ιδέας για το πώς θα βγούμε από το αδιέξοδο στο οποίο έχουμε περιέλθει.

Μέχρι τώρα είχαμε τις λαθραία εισαγόμενες ιδέες της Δεξιάς και της Αριστερής Εθνικοφροσύνη που πάλευαν για το ποια θα κυριαρχήσει και αυτό δήλωνε μια – ψευδή όπως αποδείχθηκε – πάλη ιδεών για το μέλλον της χώρας. Κούφιες ιδέες που όχι μόνο δεν προήγαγαν τον τόπο αλλά τον υπονόμευσαν από τα θεμέλια, γι’ αυτό σήμερα βρισκόμαστε σε αυτό το σημείο, απογοητευμένοι, πλάνητες και πένητες εισπράττοντας την περιφρόνηση από τους εταίρους και φίλους. Λέει μια παροιμία ότι όταν ένα νόμισμα πέσει στην λάσπη δεν έχει σημασία από ποια πλευρά έπεσε, γιατί η ουσία δεν αλλάζει. Έτσι έγινε και με εμάς, πέσαμε στην λάσπη της χρεωκοπίας και δεν έχει νόημα αν πέσαμε από την πλευρά της μίας ή της άλλη εθνικοφροσύνης. Μάλιστα στην δική μας περίπτωση έχουμε κάτι ακόμη ως επιβαρυντικό, το νόμισμα είναι κάλπικο.

Αυτοί που μας οδήγησαν εδώ, κάθε μέρα που περνάει αποδεικνύεται ότι δεν είναι σε θέση να μας βγάλουν. Χρειάζεται μια άλλη δύναμη, ένα άλλο πολιτικό προσωπικό, μια άλλη διανόηση που θα σταθεί σε σταθερό εθνικό, πατριωτικό «έδαφος» για να μπορέσει να υψώσει το ανάστημά της. Που είναι όμως, δεν φαίνεται. Απουσιάζουν οι οδηγητικές ιδέες, απουσιάζει η έμπνευση, η διάθεση για προσφορά, το σχέδιο δράσης. Έχουμε κολλήσει στην λάσπη και δεν διαφαίνεται κάτι που θα μπορούσε να μας βγάλει από εδώ.

Οι οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι η κρίση είναι η γρίπη της οικονομίας, μια αρρώστια χρήσιμη, γιατί βοηθάει τον οργανισμό να απαλλαγεί από τις τοξίνες και κάθε τι άχρηστο κουβαλάει, έτσι ώστε να μπορέσει να αναγεννηθεί. Ωστόσο όλα εξαρτώνται από την κατάσταση του οργανισμού, γιατί δεν είναι σπάνιο σε ένα εξασθενημένο οργανισμό η γρίπη να εξελιχθεί σε πνευμονία βαριάς, μορφής. Φοβόμαστε ότι κάπου εκεί βρισκόμαστε και αν δεν υπάρξει κάτι που θα ανατάξει τον οργανισμό, το μέλλον θα μας υποδεχθεί με μια ζωή μόνιμης μηχανικής υποστήριξης. «Οι ιδέες κινούν τον κόσμο» ήταν ένα μότο που κυριάρχησε τα τελευταία είκοσι χρόνια, η απουσία τους στην δική μας περίπτωση το επιβεβαιώνουν.

Πόσο μακριά και πόσο κοντά φαντάζουν σήμερα οι στίχοι από το τσάμικο του Σαββόπουλου;

«η Ελλάδα που αντιστέκεται η Ελλάδα που επιμένει

κι όποιος δεν καταλαβαίνει δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει

Καλωσόρισες πουλί μου μοναξιά ελληνική μου

απ' αγάπη φεύγεις έρχεσαι πηγαινοέρχεσαι σαν την πνοή μου

κι απ' την έρημη την απόσταση παίρνει υπόσταση κάθε γιορτή μου

απ' τους δυο μας ποταμούς θα γευτεί μια νύχτα η έρημος καρπούς».

Τα ψεύτικα τα λόγια

Την περασμένη εβδομάδα δόθηκαν στη δημοσιότητα στοιχεία για την πορεία της παγκόσμιας ναυτιλίας το 2010 και εξ αυτών προκύπτει ότι παρά την κρίση η ελληνόκτητη ναυτιλία διατήρησε την πρώτη θέση. Τις ίδιες ημέρες περίπου ανέκυψε και ένα άλλο θέμα τοπικού χαρακτήρα… με ανακοινώσεις τους κόμματα της Αριστεράς καταδίκασαν τη νέα επιχειρησιακή σύμβαση που σύναψαν εργαζόμενοι και εργοδοσία στην εταιρία γάλακτος της ΝΕΟΓΑΛ. Το «μεμπτό στην υπόθεση» ήταν ότι συμφώνησαν οι δυο πλευρές σε μια μείωση μισθών κατά 9% προκειμένου να αφομοιωθεί η αύξηση του κόστους παραγωγής – κύρια λόγω αύξησης της φορολογίας – και να παραμείνει κερδοφόρα η επιχείρηση ούτως ώστε να διατηρηθούν οι θέσεις εργασίας.

Εκ πρώτης όψεως τα δύο γεγονότα δεν έχουν καμία σχέση, ωστόσο είναι κοινές συνισταμένες του ίδιου προβλήματος. Η ελληνόκτητη ναυτιλία αν και έχει φέρει στην χώρα από το 2000 – 2010 μέχρι σήμερα πόρους διπλάσιους από ότι το Γ’ Κ.Π.Σ. ζει «εξόριστη» στη Βρετανία, γιατί θέλει οι σχέσεις της με την Ελληνική Πολιτεία να είναι όσο το δυνατόν πιο περιορισμένες, γι’ αυτό άλλωστε καταφέρνει να επιβιώνει με πολύ καλά αποτελέσματα. Η ΝΕΟΓΑΛ μια μικρή, τοπική επιχείρηση που παράγει ένα ανταγωνιστικό προϊόν και προσφέρει ζωή σε πάρα πολλά χωριά με τις κτηνοτροφικές μονάδες που συντηρεί, επειδή δεν μπορεί να αναγκαστεί σε μετανάστευση «πρέπει να κλείσει», έτσι ώστε το μερίδιο που έχει στην αγορά να το πάρουν οι πολυεθνικές του γάλακτος, αυτές που έχουν την άνεση να κάνουν παιχνίδια που ούτε καν τα αντιλαμβανόμαστε. Η ιστορία που γίνεται με το γάλα τα τελευταία χρόνια και έχει ως στόχο να κλείσουν όλες οι τοπικές επιχειρήσεις το έχουμε ξαναδεί, δεκαετίες τώρα, το είδαμε με τις μικρές βιοτεχνίες τροφίμων (ιχθυερά, αλλαντοποιία κ.λπ.) το είδαμε με τα τοπικά αναψυκτικά, με την ένδυση και τα υποδήματα, με την υφαντουργία, με τις «λευκές συσκευές»… το είδαμε με χίλια δυο παραδείγματα. Κάθε φορά γινόταν στοχοποίηση των μικρών επιχειρήσεων (ποιος δεν θυμάται το «αριστερό» σύνθημα της δεκαετίας του ’70, «κλείστε το Νταχάου της ΠΙΤΣΟΣ» για να ανοίξει έτσι ο δρόμος για την SIEMENS και τις άλλες πολυεθνικές… Κάπως  έτσι μειώθηκε σταδιακά η παραγωγή και η όποια επιχειρηματική δράση για να επιβιώσει στράφηκε στο παρασιτικό και αεριτσίδικο κεφάλαιο.

Κάπως έτσι είναι γραμμένη η σύγχρονη οικονομική μας ιστορία. Απώλεια της παραγωγής και γιγάντωση της παραοικονομίας και άνοιγμα των συνόρων για τις πολυεθνικές, χωρίς μια αντίσταση... Το παραγωγικό κεφάλαιο χτυπήθηκε και ιδεολογικά στο όνομα ενός απροσδιόριστου και νεφελώδους αριστερού πολιτικού λόγου και χτυπήθηκε και από τους κρατικούς μηχανισμούς, από την πολυνομία, τους εξοντωτικούς ελέγχους και την διαφθορά. Σήμερα υπάρχουν «μαύρες» επιχειρήσεις χωρίς ΑΦΜ, χωρίς έδρα, χωρίς δηλωμένο προσωπικό που διακινούν τεράστια ποσά χωρίς παραστατικά ή με πλαστά τιμολόγια. Με αυτούς κανείς δεν ασχολήθηκε ποτέ. Όλο το πρόβλημα ήταν να χτυπηθεί για να εξαφανιστεί ή να «προσαρμοστεί» στα δεδομένα της αγοράς, το παραγωγικό κεφάλαιο.

Έτσι φτάσαμε στο σήμερα όπου μια οικονομική κρίση μετεξελίχθηκε σε μια δομικού χαρακτήρα κρίση η οποία θα συμπαρασύρει στην πτώση της τον κρατικό μηχανισμό, το πολιτικό σύστημα, τα εργατικά κεκτημένα, την κοινωνική ευημερία και το σύνολο της οικονομίας, ακόμη και το ελάχιστα υγιές που μπόρεσε να επιβιώσει από την λαίλαπα τόσων δεκαετιών. Το να μείνει ανοιχτή και κερδοφόρα η κάθε ΝΕΟΓΑΛ, η κάθε ΒΦΛ, ή κάθε παραγωγική επιχείρηση είναι ένα χαράκωμα αντίστασης στην λαίλαπα που ήδη ενέσκηψε και όποιος κρύβεται πίσω από αριστερή φρασεολογία, πίσω από ψεύτικα λόγια, δεν μπορεί να κρύψει πλέον ότι εξυπηρετεί πολυεθνικά συμφέροντα – ακούσια ή εκούσια - και όχι τις ανάγκες μια ημιβυθισμένης εθνικής οικονομίας.

Γιούρι Μπέζμενοφ - κομμουνιστική προπαγάνδα

Να πιάσουν τόπο

«Όπως όλα δείχνουν το 2011 θα είναι η καλύτερη χρονιά των τελευταίων δεκαετιών»!!! Αν σας το έλεγε αυτό κάποιος, τώρα στην αυγή του νέου χρόνου, σίγουρα θα τον περνούσατε είτε για τρελό, είτε για υπερβολικά αισιόδοξο!!! Και όμως έχετε σκεφτεί μήπως τα πράγματα δεν είναι τόσο μαύρα όσο φαίνονται;

Δεν χωράει αμφιβολία ότι το 2011 θα ζήσουμε ανατροπές που ακόμη και τώρα δεν τις φανταζόμαστε, ωστόσο από την άλλη η απώλεια της βεβαιότητας φέρνει μια εγρήγορση πρωτοφανής για τα ελληνικά δεδομένα, η οποία σήμερα μπορεί να είναι στα σπάργανα αλλά όσο μεγαλώνουν οι δυσκολίες υποχρεωτικά θα αυξάνει με γεωμετρική πρόοδο. Μια εγρήγορση που δεν έχει να κάνει μόνο με τη αναζήτηση λύσεων για τα προς το ζείν αλλά και όσον αφορά τις απαιτήσεις ποιότητας που θα αρχίσουμε να έχουμε σε κάθε συναλλαγή προς τρίτους.

Για να τα πάρουμε με την σειρά, από την στιγμή που χάνεται η βεβαιότητα που πρόσφερε μια θέση στο δημόσιο, όσον αφορά την καριέρα και την μισθοδοτική εξέλιξη, η στροφή προς την ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα πολύ σύντομα θα είναι γεγονός. Από την μια θα αρχίσουν να αφθονούν τα εργατικά χέρια εγχώριας προέλευσης και από την άλλη θα αναπτυχθεί εκ νέου το ευρισκόμενο σε νάρκωση το παραγωγικό επιχειρηματικό δαιμόνιο. Ο ελληνικός λαός, στην μακρόχρονη ιστορική του πορεία, ποτέ δεν είχε δημοσιοϋπαλληλικά χαρακτηριστικά, τα οποία όμως απόκτησε μόλις τις τελευταίες δεκαετίες και έτσι έφτασε σε αυτόν τον όλεθρο.

Επίσης ο περιορισμός πόρων φέρνει άλλα δεδομένα στις συναλλαγές. Γινόμαστε,  πιο απαιτητικοί για το που δίνουμε τα χρήματά μας, για το κατά πόσο αυτά πιάνουν τόπο. Αλλά και την ψήφο μας. Τουλάχιστον θα είναι ανόητος όποιος στο μέλλον τολμάει να ψηφίζει κηφήνες για βουλευτές. Όποιος ψηφίζεται θα πρέπει να έχει αποδείξει ότι αξίζει. Η εποχή των υποσχέσεων και των ελπίδων τελείωσε, μόνο όποιος έχει να παρουσιάσει έργο θα μπορεί να έχει δημόσιο ρόλο. Όσο για τους πολιτικούς τα «ωραία» τελείωσαν, τώρα θα πρέπει να κάνουν πολιτική χωρίς χρήματα, να δίνουν λύσεις, να αντιμετωπίζουν καταστάσεις με το μικρότερο κόστος για το δημόσιο ταμείο. Η εποχή που μοίραζαν εκατομμύρια για να κατασκευάζουν έργα αμφιβόλου καταλληλότητας παρήλθε. Και εδώ θα πρέπει τα χρήματα που ξοδεύονται να πιάνουν τόπο. Με άλλα λόγια θα πρέπει να ανακαλύψουν εκ νέου την πολιτική στην ουσία της και όχι στις δημόσιες σχέσεις.

Αυτά σε γενικές γραμμές για να προσδιορίσουμε μια χρονιά κατά την οποία θα πρέπει να αλλάξουν πολλά υπό την απειλή την πτώχευσης και του Δ.Ν.Τ.. Φυσικά όλα αυτά – χωρίς να μπαίνουμε σε λεπτομέρειες - θα έπρεπε να είχαν γίνει από χρόνια, χωρίς να έχει προηγηθεί η κηδεμονία και η εκχώρηση εθνικού χώρου στους δανειστές μας, αλλά δεν έγιναν. Ο φόβος του πολιτικού κόστους και η αδυναμία των πολιτικών να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων μας έφτασαν στο ξεπούλημα.  Ευχόμαστε αυτή η κρίση να μας κάνει πιο υπεύθυνους για να περιοριστούν στο μέλλον ανάλογα φαινόμενα φαυλότητας και ανικανότητας και η αξιοκρατία να γίνει πράξη και στην πολιτική.

Στην σκιά…

Αυτές τις ημέρες το μνημείο του μεσαιωνικού υδραγωγείου, οι γνωστές μας Καμάρες, γνώρισαν για ακόμη μια φορά ημέρες δόξας, καθώς οι ξένοι επισκέπτες στην πόλη μας φρόντισαν να φωτογραφηθούν στην σκιά του. Εδώ και χρόνια έχει πάψει να προσφέρει για τον σκοπό για τον οποίο ανοικοδομήθηκε αλλά δεν έπαψε να προσφέρει στην Καβάλα. Χάθηκε η πρακτική του αξία αλλά μας έμεινε ως ένα μνημείο, ανθεκτικό στο χρόνο που την ομορφαίνει την πόλη και αποτελεί ένα σιωπηλό μάρτυρα για τα τεκταινόμενα σε αυτή. Ο κατασκευαστής του μπορεί να αισθάνεται δικαιωμένος καθώς για τόσους αιώνες στέκεται αγέρωχο και με τον έναν ή τον άλλο τρόπο προσφέρει και κάνει αξιοσημείωτη την παρουσία του, στο γίγνεσθαι της Καβάλας…

Την ίδια ώρα κάτοικοι της πόλης πέρασαν τις γιορτές στην σκιά του ερωτήματος «Θα κλείσει ή όχι το κολυμβητήριο;», το οποίο από την παραμονή της Πρωτοχρονιάς έγινε πια βεβαιότητα. Το κολυμβητήριο έκλεισε και είναι άγνωστο πλέον το πότε θα ανοίξει. Ωστόσο και αυτό, με τον τρόπο του βέβαια, είναι ένα μνημείο. Πρώτα απ’ όλα είναι ένα μνημείο σπατάλης. Δεν είναι το μόνο αλλά ίσως είναι από τα πιο χαρακτηριστικά έργα στην χώρα μας, δηλωτικό της προχειρότητας και της σπατάλης με την οποία κατασκευάστηκε. Κι όχι μόνο αυτό, αποδεικνύεται ότι παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που έγιναν για να λυθούν κάποια προβλήματα, δεν είναι ούτε καν λειτουργικό. Λες και αυτοί που το σχεδίασαν δεν είχαν λάβει υπόψη τους την εξέλιξη της τεχνολογίας. Επίσης αποτελεί ένα μνημείο κακοτεχνίας και ασχετοσύνης καθώς η σωρεία των τεχνικών λαθών αποδεικνύει ότι την κατασκευή την ανέλαβαν ανειδίκευτοι τσομπάνηδες και όχι άνθρωποι καταρτισμένοι. Τέλος είναι ένα μνημείο που σίγουρα ούτε ο κατασκευαστής, αλλά ούτε και όσοι υπέγραψαν για να το παραλάβουν θα νοιώθουν περήφανοι, μάλλον θα ντρέπονται.

Όπως θα πρέπει να ντρέπονται και αυτοί που είχαν την ευθύνη της δημοπράτησης και της κατασκευής και δεν θα είναι καθόλου ευτυχής να συνδέσουν το όνομά τους με αυτό το αίσχος. Ωστόσο αν και τα δικά τους ονόματα γρήγορα θα λησμονηθούν εκείνο που θα μείνει στην συλλογική μνήμη, όχι μόνο την τοπική αλλά και την πανελλήνια, είναι του δημάρχου της πόλης, Κωστή Σιμιτσή, στα δικά του χέρια έσκασε η «βόμβα» του κολυμβητηρίου, και τώρα πρέπει να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας. Τα παραπάνω δεν είναι για να τον απαλλάξουν της ευθύνης αλλά για να επισημάνουμε ότι έχει μια ευκαιρία να μιλήσει για την αλήθεια αυτού του έργου, να υποδείξει τους πραγματικούς υπεύθυνους έτσι ώστε να αποκαταστήσει το δικό του όνομα.

Καλή χρονιά, ευλογημένο και χαρούμενο το 2011.