Αρχαιολογικός χώρος Φιλίππων -«Χαμηλές πτήσεις» στην επισκεψιμότητα

Ένα «διαμάντι» απαξιωμένο λόγω απουσίας προβολής

Με τον Αρχαιολογικό Χώρο των Φιλίππων συμβαίνει το εξής παράδοξο, ενώ οι αρχαιολόγοι τον θεωρούν έναν από τους σημαντικότερους προορισμούς της Ελλάδος, πολύ περισσότερο της Βόρειας Ελλάδας, εν τούτοις τα προβλήματα που αντιμετωπίζει στην λειτουργία του είναι πάρα πολλά και αυτό συνδυασμένο με την εξαιρετικά χαμηλή επισκεψιμότητα που παρουσιάζει, κάνει τα πράγματα δυσκολότερα. Φυσικά η χαμηλή επισκεψιμότητα δεν είναι αποκλειστικά τοπικό φαινόμενο αφού το συναντάμε σε όλη τη χώρα, αλλά εδώ η κατάσταση αγγίζει τα όρια του τραγικού. Εξαίρεση σε αυτή την διαπίστωση δεν αποτελεί ούτε το νεοαποκτηθέν Αρχαιολογικό Μουσείο Φιλίππων – για το οποίο ασκήθηκαν τόσες πιέσεις να λειτουργήσει – αλλά ούτε και το παλαιότερο, το Αρχαιολογικό Μουσείο Καβάλας, στο οποίο σχεδόν δεν πατάει ψυχή.

Για να διαμορφώσετε μια εικόνα, ας αφήσουμε να μιλήσουν οι αριθμοί:

2003       41.702

2004       39.498

2005       43.717

2006       47.592

2007       51.664

2008       44.830

2009      45.359

2010       38.230

Για να έχετε μια τάξη μεγέθους να σημειώσουμε ότι στην Κνωσό της Κρήτης που είναι ο δεύτερος αρχαιολογικός χώρος με την μεγαλύτερη επισκεψιμότητα, μετά την Ακρόπολη, η κίνηση φέτος είναι αυξημένη και οι επισκέπτες ξεπερνούν τις 2.000 – 3000 την ημέρα, από την έναρξη της τουριστικής σαιζόν και μετά. Όσους επισκέπτες έχουμε εμείς σε ένα θερινό μήνα, για παράδειγμα τον Ιούλιο του 2010 στους Φιλίππους, είχαμε 2.600 επισκέπτες, στην Κνωσό καταγράφονται κατά τον Ιανουάριο της ίδιας χρονιάς. Όσον αφορά τώρα το Αρχαιολογικό Μουσείο των Φιλίππων η επισκεψιμότητα δεν φτάνει ούτε αυτή του αρχαιολογικού χώρου, για παράδειγμα τον Αύγουστο του 2010 τον αρχαιολογικό χώρο των επισκέφτηκαν 2.900 άτομα ενώ το μουσείο μόνο 1.380 άτομα!!!

Από τον παραπάνω πίνακα προκύπτει ότι ακόμη και το 2004 που η χώρα μας λόγω Ολυμπιακών Αγώνων είχε μεγάλη προβολή σε όλο τον κόσμο η επισκεψιμότητα μειώθηκε σε σχέση με το 2003. Από το 2005 και μετά υπάρχει μια σταδιακή αύξηση που φτάνει σε κορύφωση το 2007 και από εκεί και μετά με την εκδήλωση της κρίσης αρχίζει η σταδιακή πτώση για να φτάσουμε το 2010 σε επίπεδα αντίστοιχα του 2003!!!

Μιλώντας για το θέμα με την προϊσταμένη της Εφορίας Κλασσικών Αρχαιοτήτων Καβάλας κ. Κατερίνα Νικολαϊδου δεν μπόρεσε να το αποδώσει σε συγκεκριμένα αίτια την χαμηλή επισκεψιμότητα ωστόσο σημείωσε ότι σε μεγάλο βαθμό παίζει ρόλο η προβολή που υπάρχει και όσο για την επιδείνωση των στοιχείων τα απέδωσε στην κακή οικονομική συγκυρία.

Πλήθος προβλημάτων

Ωστόσο αυτά τα στοιχεία δεν αποτελούν τα μοναδικά δυσάρεστα δεδομένα για τον Αρχαιολογικό Χώρο των Φιλίππων. Δίπλα στην χαμηλή επισκεψιμότητα θα πρέπει να προσθέσουμε και μια σειρά άλλα προβλήματα, τα οποία φέτος διογκώθηκαν. Για παράδειγμα υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με την καθαριότητα του χώρου, όσον αφορά κύρια τα χόρτα που φτάνουν σε ύψος ικανό να κρύψουν τα αρχαιολογικά ευρήματα. Πρόσφατα με αφορμή την έλευση του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαιου έγινε μια «επιστράτευση» όλου του προσωπικού του αρχαιολογικού χώρου και υπαλλήλων του Δήμου Καβάλας για να γίνει καθαρισμός. Αλλά ο επόμενος καθαρισμός κανείς δεν γνωρίζει πότε θα γίνει!!! Επιπλέον ο αρχαιολογικός χώρος δεν διαθέτει ανέσεις για την κίνηση των τουριστών και ειδικά των ηλικιωμένων και των ΑμεΑ. Υπήρχε παλαιότερα μια ράμπα, που έλυνε μερικώς το πρόβλημα, η οποία έχει χαλάσει και δεν λειτουργεί. Στον αρχαιολογικό χώρο δεν υπάρχου τουαλέτες με συνέπεια αν κάποιος τις χρειάζεται να πρέπει να τρέξει στον περιβάλλον χώρο, εκεί που είναι το Καφέ. Ωστόσο για να προμηθευτεί χαρτί και σαπούνι από τον αυτόματο πωλητή πρέπει να έχει το σχετικό αντίτιμο, αλλιώς…

Επιπλέον, εντός του Αρχαιολογικού Χώρου απουσιάζουν τα σημεία ενημέρωσης των επισκεπτών. Πριν από μερικά χρόνια είχαν τοποθετηθεί ηλεκτρονικά σημεία πληροφόρησης τα οποία σήμερα λειτουργούν… ως καλάθια για τα απορρίμματα. Όπως μας δήλωσε η προϊσταμένη της Εφορίας κ. Κατερίνα Νικολαϊδου «για να γίνει η εγκατάσταση αυτών των info kiosk είχε δημιουργηθεί η σχετική υποδομή και η προμήθεια έγινε από τον ΟΠΕΠ, οπότε στον Νομό Καβάλας τοποθετήθηκαν σε 5 σημεία. Ωστόσο η εμφάνιση αυτών των κουτιών και η κατασκευή τους δεν ήταν η κατάλληλη, αφενός δεν παρέπεμπε στο τι ήταν αφού δεν υπήρχε μια πρόσθετη κατασκευή και επιπλέον αποδείχθηκε ότι δεν ήταν κατάλληλα θωρακισμένα  για να αντέξουν στις καιρικές συνθήκες. Το αποτέλεσμα ήταν να λειτουργήσουν ένα χρόνο και μετά να χαλάσουν». Σε όλα τα παραπάνω να σημειώσουμε ότι οι αρχαιολογικοί οδηγοί που υπάρχουν είναι μόνο σε τρείς ξένες γλώσσες ενώ απουσιάζουν παντελώς οι ανατολικές χώρες, για παράδειγμα Βουλγάρικα ή Ρώσικα.

Τα κενά στο προσωπικό

Σε όλα τα παραπάνω τώρα θα πρέπει να προσθέσουμε και τις σοβαρές ελλείψεις που υπάρχουν στο προσωπικό. Γι’ αυτό από αύριο που ξεκινάει το θερινό ωράριο 8.30 το πρωί με 8.00 το βράδυ θα πρέπει κάποιες ώρες και ίσως κάποιες μέρες το Αρχαιολογικό Μουσείο των Φιλίππων να είναι κλειστό!!! Επιπλέον ενώ άλλες χρονιές το θερινό ωράριο ξεκινούσε από την 1^η Απριλίου φέτος μετατέθηκε δύο μήνες μετά. Η κατάσταση με τις ελλείψεις στο προσωπικό δημιουργούν ασφυξία στο προσωπικό, αφού πολλές φορές ξεπερνούν το ωράριο εργασίας ή κάνουν και βάρδιες νυχτοφυλάκων επειδή δεν υπάρχει ικανός αριθμός. Μάλιστα υπάρχει περίπτωση ατόμου που εκτελεί 5 – 6 νυχτερινές βάρδιες την εβδομάδα λόγω των κενών που υπάρχου στον προσωπικό. «Φέτος άργησαν να έρθουν οι εγκρίσεις για το προσωπικό και ελπίζουμε τις επόμενες ημέρες να τακτοποιηθεί το θέμα» σημειώνει η κ. Νικολαϊδου για να προσθέσει «ότι φέτος θα είναι και λιγότερα άτομα σε σχέση με πέρσι. Επιπλέον ενώ κάποια κενά θα μπορούσαν να καλυφθούν από τις μετατάξεις που έγιναν από τον ΟΣΕ αυτό δεν κατέστη δυνατόν. Ο λόγος είναι ότι τα 9 άτομα που ήρθαν με μετάταξη από τον ΟΣΕ στην υπηρεσία μας κατοικούν στην Δράμα, οπότε επέλεξαν όλοι να υπηρετήσουν στον Αρχαιολογικό Μουσείο της Δράμας, το οποίο όμως δεν χρειάζεται τόσα άτομα. Με τα πολλά πείσθηκαν 2 να έρθουν να κάνουν υπηρεσία στον αρχαιολογικό χώρο, εκ περιτροπής. Όσο για τον καθαρισμό του αρχαιολογικού χώρου υπάρχει η υπόσχεση από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού να δοθεί το ποσό των 10.000 ευρώ τις επόμενες ημέρες για να καλυφθεί το κόστος ενός ιδιωτικού συνεργείου καθαρισμού».

Όλα αυτά τα προβλήματα και η ταχύτητα επίλυσης τους συνδέονται άμεσα με την επισκεψιμότητα των αρχαιολογικών χώρων, καθώς όπως διαπίστωσε η κ. Νικολαϊδου, το Υπουργείου Πολιτισμού δίνει πάντα προτεραιότητα στους χώρους με μεγάλη επισκεψιμότητα. Αυτό μεταφράζεται και σε αυξημένα έσοδα που σε ορισμένες περιπτώσεις όπως αυτές της Κνωσού, μεταφράζονται σε μερικά εκατομμύρια ευρώ, όπως προκύπτει από τα επίσημα στοιχεία.

Το καλύτερο το αφήσαμε για το τέλος. Κλειστό το Αρχαιολογικό Μουσείο Μεγάρων λόγω… μικρής επισκεψιμότητας! Αυτό είναι είδηση που μας αφορά άμεσα, καθώς αν συνεχιστούν οι χαμηλές επιδόσεις που προαναφέραμε κάποιοι αρχαιολογικοί χώροι και μουσεία θα κλείσουν λόγω απουσίας προσωπικού ένεκα Μνημονίου. Όπως προαναφέραμε από αύριο το Αρχαιολογικό Μουσείο Φιλίππων θα λειτουργεί part time!!! Και αν δεν αλλάξει κάτι μπορεί και να κλείσει τελείως μέσα στην λογική περικοπών του μνημονίου!!! Μετά δεν θα μας φανεί καθόλου παράξενο αν πάρει σειρά και το Αρχαιολογικό Μουσείο Καβάλας!!! Ντροπή; Ναι ντροπή για όλους μας καθώς οι καβαλιώτες που επισκέπτονται τους δικούς μας αρχαιολογικούς χώρους είναι ελάχιστοι!!!

Τα οικονομικά της ΚΑΒΑΛΑ ΟΙΛ

Γράφαμε την περασμένη εβδομάδα για τα περίεργα συμπεράσματα που εξάγονται από την ανάγνωση του ισολογισμού της ΚΑΒΑΛΑ ΟΙΛ με τις ζημιές που προκύπτουν. Θέσαμε ερωτήματα αλλά απαντήσεις δεν πήραμε. Αν και ο πρόεδρος της εταιρίας Βαγγέλης Παππάς με δηλώσεις του σε τοπική εφημερίδα, και όχι σε εμάς που θέσαμε τα ερωτήματα, απάντησε ότι οι ζημιές είναι μια λογιστική ενδο – ομιλιακή διευθέτηση των δυο εταιριών, ΚΑΒΑΛΑ ΟΙΛ και ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΙΓΑΙΟΥ και δεν έχουν και τόσο σημασία, αφού διορθώνονται με αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της δεύτερης!!! Κάπως έτσι τα είπε αν καταλάβαμε σωστά… Γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν πολυκαταλάβαμε….

Αν θυμόμαστε καλά – και αν όχι ας μας διορθώσει ο κ. Παππάς – το 2009 η ΚΑΒΑΛΑ ΟΙΛ έδωσε τα πάντα στην Ενεργειακή Αιγαίου (περιοχές εκμετάλλευσης και δικαίωμα πώλησης του αργού) με αντάλλαγμα να καλύπτει εξ ολοκλήρου το λειτουργικό κόστος της πρώτης. Μια συμφωνία που φαίνεται μάλλον καλή αφού εξασφαλίζει την εργασία των απασχολουμένων στην εταιρία. Ωστόσο, αφού υπάρχει αυτή η συμφωνία πως είναι δυνατόν η ΚΑΒΑΛΑ ΟΙΛ στον ισολογισμό της να δηλώνει ζημιές και μάλιστα εξαιρετικά αυξημένες σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά;

Απάντηση του κ. Παππά

Η απάντηση που έδωσε ο κ. Παππάς είναι ότι με αυτό τον τρόπο  - καλύπτοντας τις ζημιές δηλαδή - η ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΙΓΑΙΟΥ κάνει αύξηση του μετοχικού της κεφαλαίου, δίνοντας  όμως – συμπεραίνουμε - χρήματα που έτσι και αλλιώς θα έδινε για να καλύψει το κόστος λειτουργίας της εταιρίας. Άρα κάνει αύξηση μετοχικού κεφαλαίου χωρίς να βάζει επιπλέον χρήματα και με αυτό τον τρόπο κατάφερε να πάρει το 100% των προνομιούχων μετοχών;

Συγγνώμη αλλά όλα αυτά μας φαίνονται περίεργα και γι’ αυτό περιμένουμε μια υπεύθυνη απάντηση. Βέβαια, μπορεί να μας πει ο κ. Παππάς ότι ιδιωτική εταιρία είναι και ότι θέλουν μπορεί να κάνουν. Είναι όμως έτσι; Να του θυμίσουμε το 1999 ή πιο πρόσφατες δηλώσει που πίεζε για την δεξαμενή φυσικού αερίου στο όνομα της τοπικής κοινωνίας; Αυτή η τοπική κοινωνία που την έχει κάνει «καραμέλα» ο κ. Παππάς δεν χρειάζεται να ξέρει τι παιχνίδια γίνονται στην ΚΑΒΑΛΑ ΟΙΛ; Αν γίνονται!

Το κοτέτσι

Την προσεχή Πέμπτη 2 Ιουνίου ξεκινάει την λειτουργία του το ξενοδοχείο ΓΑΛΑΞΙΑΣ έχοντας ολοκληρώσει μια ανακαίνιση εξπρές. Ήδη έχουν φύγει οι σκαλωσιές και έχουν φανεί ξεκάθαρα τόσο το καλά όσο και τα αρνητικά αυτής της ανακαίνισης. Στα θετικά σίγουρα είναι το φρεσκάρισμα που έγινε σε εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους του ξενοδοχείου δίνοντας ένα τόνο μοντέρνας όψης σε ένα από τα πιο κεντρικά σημεία της πόλης. Επιπλέον είναι θετικό και το γεγονός ότι η πόλη αποκτάει άλλη μια ξενοδοχειακή μονάδα, σύγχρονη όχι μόνο στην όψη αλλά και στην λειτουργία.

Ωστόσο δεν μπορούμε να αποφύγουμε να σχολιάσουμε και τα αρνητικά. Το πιο σημαντικό και το οποίο φάνηκε σε όλο του το μεγαλείο τώρα που έφυγαν οι σκαλωσιές είναι το μεταλλικό κοτέτσι που έγινε στην ταράτσα, στο roof garden. Ενώ όλο το κτήριο, αν και έχει τόσους ορόφους, δημιουργεί την αίσθηση του ανάλαφρου όγκου, έρχεται εκείνο το χοντροκομμένο κοτέτσι για να προσθέσει ένα ακόμη όροφο κακογουστιάς. Μόνο πέργκολα δεν είναι αυτό το δημιούργημα, θυμίζει αυθαίρετο που φτιάχτηκε βιαστικά και πρόχειρα μέσα σε μια νύχτα. Αλήθεια εκεί στην Πολεοδομία Καβάλας δεν είχε δει κανείς τα σχέδια πριν ξεκινήσει η κατασκευή και έπρεπε να φτάσουμε σήμερα, λίγες ημέρες πριν τα εγκαίνια για να διαπιστώσουμε αυτή την παραφωνία. Τι λέει ο αρμόδιος αντιδήμαρχος Θόδωρος Μουριάδης; Δεν μας έχει συνηθίσει σε τέτοιες αντιλήψεις!

Οι αγανακτισμένοι πάνε πλατεία… οι προβληματισμένοι που;

Μπορεί οι πολίτες που δηλώνουν αγανακτισμένοι και βγαίνουν στις πλατείες να είναι λιγότεροι απ’ όσους θα περίμενε κανείς, ωστόσο το γεγονός δεν χάνει την αξία του. Και δεν την χάνει γιατί για πρώτη φορά, τουλάχιστον μετά την μεταπολίτευση, υπάρχει μια αυθόρμητη λαϊκή διαμαρτυρία. Δεν ξέρουμε στην πορεία τι θα γίνει και πως θα εκφραστεί πολιτικά αυτή η αγανάκτηση, το σίγουρο είναι όμως ότι κάποιες χιλιάδες συνέλληνες εγκατέλειψαν τον καναπέ και βγήκαν στις πλατείες. Καλά και ωραία όλα αυτά και μακάρι όλοι αυτοί, οι αγανακτισμένοι, να πληθύνουνε και τα κατακλύσουν δρόμους και πλατείες. Δυστυχώς όμως αυτοί που παραμένουν στους καναπέδες με το τηλεκοντρόλ στο χέρι και οι οποίοι καθοδηγούνται από το μέγα ινστρούχτορα Λάκη Λαζόπουλο και τους άλλους πρωταγωνιστές της τηλεπροπαγάνδας είναι πολλοί περισσότερο. Όσα δεν μπόρεσε να κάνει η χούντα με τα τάνκ το έχει πετύχει η τηλεόραση…

Ωστόσο όλοι αυτοί οι αγανακτισμένοι έχουν ένα πρόβλημα, τουλάχιστον  στην Αθήνα, μαζεύονται στο Σύνταγμα έξω από τη Βουλή και χειρονομούν και φωνάζουν συνθήματα. Τελικά όμως το πρόβλημά τους είναι το Κοινοβούλιο, που σε τελική ανάλυση είναι και το σύμβολο της Δημοκρατίας ή ο κομματισμός. Δημοκρατία και  κομματισμός, έννοιες – εν τέλει – απόλυτα διάφορες και ξένες μεταξύ τους. Γι’ αυτό πιστεύουμε ότι θα ήταν πιο παραγωγικό αν οι διαμαρτυρίες γίνονταν μπροστά από τα γραφεία των κομμάτων. Αν κάτι σηματοδοτεί το τέλος της μεταπολίτευσης, αυτό είναι τα κόμματα που γνωρίζουμε και θα μας επιτρέψετε να μην κάνουμε καμία διάκριση ανάμεσα σε κόμματα εξουσίας και μη. Ακόμη και οι εκτός των κέντρων  εξουσίας, συνέβαλαν τα μέγιστα στην απαξίωση της πολιτικής. Το 1989 δεν απέχει πολύ από το σήμερα.

Ας γυρίσουμε όμως στο κίνημα των αγανακτισμένων, για να σημειώσουμε ότι αν συνεχίσει έτσι, μπορεί σύντομα να αποκτήσει ακόμη πιο μαζικά χαρακτηριστικά αλλά δεν θα έχει λύσει ένα βασικό του πρόβλημα. Τα αληθινά ποτάμια έχουν μια κατεύθυνση, ξεκινούν από κάπου, από την πηγή και πηγαίνουν κάπου, στο βάθος της Θάλασσας, δεν περιφέρονται από εδώ και από εκεί ή καλύτερα από πλατεία σε πλατεία χωρίς στόχο. Κι αυτή τη στιγμή ο μοναδικός στόχος που μπορεί να υπάρξει και να γίνει ο καταλύτης για μια εκ νέου πολιτικοποίηση δεν είναι άλλος από τον απόλυτο συγχρονισμό με την οικουμενική ιστορία. Περισσότερο από κάθε άλλη οικονομική κρίση, ο δυτικός κόσμος δοκιμάζεται τώρα από μια δομικού χαρακτήρα κρίση. Το μοντέλο της ευημερούσας δυτικής κοινωνίας καταρρέει και απειλείται από τους φτωχούς και καταφρονεμένους Κινέζους και Ινδούς. Το Κεφάλαιο το κατανόησε γρήγορα και από νωρίς μαζικά μετανάστευσε ανατολικά. Έφυγε αφήνοντας πίσω του χρεωκοπημένες τράπεζες, κουφάρια εργοστασίων και επιχειρήσεων και εκατομμύρια ανέργους και άφησε τις κυβερνήσεις να τα διαχειριστούν. Ο τρόπος διαχείρισης της κρίσης δεν θα σημάνει απλά και μόνο το μέγεθος των απωλειών αλλά και το ίδιο το πολίτευμα της Δύσης. Τα πράγματα είναι λοιπόν, πολύ σοβαρά, για να τα αφήσουμε στους διορισμένους διαχειριστές.

Οι νέες ιδέες και οι δυσκολίες τους

Η Καβάλα ευγνωμονούσα

Στο σόου KAVALA FLY INN θα συμμετέχουν περίπου 76 αεροπλάνα με μέσο όρο πληρωμάτων το καθένα από αυτά τα 4 άτομα, δηλαδή έχουμε ένα αριθμό γύρω στα 300 άτομα, αν σε αυτά προσθέσουμε άλλα 200 άτομα που είναι οι συνοδοί των πληρωμάτων αυτό σημαίνει ότι με τους πιο μέτριους υπολογισμούς θα φιλοξενηθούν κοντά στα 500 άτομα. Αρχικά ο σχεδιασμός ήταν, μέρος των επισκεπτών να φιλοξενηθεί σε καταλύματα του Δήμου Νέστου και πιο συγκεκριμένα στην Κεραμωτή. Επιπλέον επρόκειτο να υπάρχει και ένα διπλό πρόγραμμα εκδηλώσεων για Καβάλα και Χρυσούπολη. Ωστόσο η κατάληξη ήταν όλα να γίνουν στην Καβάλα, και η φιλοξενία και το πρόγραμμα των επιδείξεων. Σε αυτό συνέβαλε τα μέγιστα ο δήμαρχος Νέστου Σάββας Μιχαηλίδης, ο οποίος πάσχοντας όπως φαίνεται από το σύνδρομο της «τουριστοφοβίας» κλείνεται στο γραφείο του και δεν θέλει να δει κανέναν. Απλά, στο σημείο αυτό θα θυμίσουμε τα όσα δήλωσε στο «Χ» ο δημοτικός σύμβουλος της αντιπολίτευσης και επαγγελματίας στο χώρο του Τουρισμού, Γιάννης Χατζηγερακούδης όταν προ ημερών περιέγραφε στο «Χ» την αντιτουριστική έως εχθρική στάση του κ. Μιχαηλίδη προς κάθε ιδέα τουριστικής ανάπτυξης της Κεραμωτής.

Στο Δήμο Νέστου λοιπόν έχουν κάθε λόγο οι επαγγελματίες από το χώρο του τουρισμού να καταδικάζουν αυτή την στάση του κ. Μιχαηλίδη, οι Καβαλιώτες όμως έχουν κάθε λόγο να τον ευχαριστούν, καθώς η αγορά της Καβάλας έχει να κερδίσει τα μέγιστα από την διοργάνωση του σόου KAVALA FLY INN.

Νέες ιδέες

Ένα μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν συνήθως οι ασχολούμενοι με τον τουρισμό, είναι ότι δεν μπορούν να καταλάβουν πως ο Νομός Καβάλας δεν μπορεί να είναι στραμμένος μόνο προς το θερινό τουρισμό, γιατί σε εμάς η καλοκαιρινή σαιζόν είναι πολύ μικρή σε σχέση με άλλους τουριστικούς προορισμούς που βρίσκονται στην νότια Ελλάδα (Κρήτη, Κυκλάδες, Δωδεκάνησα κ.λπ.), γι’ αυτό και θα πρέπει να στραφούμε και σε άλλα είδη που θα λειτουργήσουν συμπληρωματικά. Διοργανώσεις όπως το KAVALA FLY INN, συμβάλουν στο να προσελκύσουν τουρίστες που ασχολούνται με το ακριβό σπόρ της αεροπλοΐας. Πρόκειται για τουρίστες με μεσαία και υψηλά εισοδήματα που δεν δυσκολεύονται να ξοδέψουν. Επιπλέον η περιοχή μας ενδείκνυται γι’ αυτό το είδος τουρισμού είτε λόγω του αεροδρομίου που διαθέτουμε, είτε και λόγω του ενδιαφέροντος τοπίου που έχουμε.

Επιπλέον είναι μια διοργάνωση που αν στηριχθεί μπορεί να συμπληρωθεί και με άλλα ενδιαφέροντα γεγονότα όπως είναι οι εκθέσεις αεροπλοΐας στις οποίες οι εταιρίες παρουσιάζουν τις δημιουργίες τους και συνήθως αυτές συνοδεύονται και από εκδηλώσεις αεροπορικών επιδείξεων. Με αυτό τον τρόπο θα έχουμε κερδίσει και μια διοργάνωση για το αραχνιασμένο, αλλά κόστους αρκετών εκατομμυρίων, εκθεσιακό μας κέντρο.

Να αλλάξουμε τα στερεότυπα

Έχουμε σκεφτεί ποια είναι τα στερεότυπα που εξέθρεψαν γενιές και γενιές Ελλήνων; Δεν ήταν κυρίαρχο μοντέλο όλα αυτά τα χρόνια μια θέση στο δημόσιο; Δεν ήταν κυρίαρχο όνειρο ο τρόπος ζωής ενός γιάπη;  Να μην πούμε για το όνειρο ενός νέου  να περνάει χαλαρά και αραχτά την ημέρα του με ένα φραπέ στο χέρι, ανεμίζοντας ένα πτυχίο που πήρε μετά κόπων και βασάνων – των γονέων που τον σπούδασαν – και περιμένει να το εξαργυρώσει με μια «καλή θέση»!!! Καλές θέσεις υπάρχουν όμως σήμερα; Αν εννοούμε «καλές θέσεις», αυτές που ανήκουν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, ελέω μνημονίου τελείωσαν. Αν εννοούμε «καλές θέσεις», αυτές που δημιουργεί η ιδιωτική πρωτοβουλία, είτε μας τελείωσαν, είτε δεν πρόλαβαν καν να δημιουργηθούν.

Εδώ και δεκαετίες, το πιο επικίνδυνο «σπόρ» στην χώρα μας ήταν το να είσαι σοβαρός επενδυτής. Μόνο ως επιχείρηση αυτοκτονίας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κάθε τέτοιου είδους εγχείρημα. Κι όχι μόνο αυτό, μέσα από τις κοινωνικές διεργασίες που έλαβαν χώρα, στην σκιά μια ψευδεπίγραφης ευημερίας, απαξιώθηκε κάθε παραγωγικό επάγγελμα. Στο χρηματιστήριο των κοινωνικών σχέσεων και στην κλίμακα της κοινωνικής ανόδου, μετρούσε περισσότερο το να είναι κάποιος μεσάζων – προμηθευτής, από το να είναι βιοτέχνης ή αγρότης. Μετρούσε απείρως περισσότερο το να διαχειρίζεται αέρα κοπανιστό, τουτέστιν παπαγαλάκι, από το να είναι δημιουργός προϊόντων ή συγκεκριμένων υπηρεσιών. Πως συνέβη όμως αυτό; Δεν μας χωρίζουν πολλές δεκαετίες από την εποχή εκείνη που αν εμφανιζόταν κάποιος σε ένα λαϊκό καφενείο και δήλωνε ως επάγγελμα «υπάλληλος χρηματιστηριακής» εταιρίας θα τον κοιτούσαν σαν εξωγήινο. Την ίδια συμπεριφορά θα τύχαινε κάποιος στις ημέρες μας αν δήλωνε τυροκόμος ή παραγωγός λογισμικού!!!

Η κατακλυσμιαία αλλαγή στα στερεότυπα δεν έγινε από την μια ημέρα στην άλλη, πέρασε μέσα από τα πρότυπα της μόδας που καλλιέργησε η ευδαιμονούσα – έστω και με δανεικά – κοινωνία μας. Ποικίλης ύλης περιοδικά, τηλεοπτικές εκπομπές και διάφορα κοινωνικά happening ήταν η αιχμή του δόρατος, για να μετατραπούμε από παραγωγοί σε διαχειριστές του κοπανιστού αέρα.

Αν θέλουμε λοιπόν να μιλήσουμε σοβαρά για την κρίση σήμερα, θα πρέπει να επιστρατευτούν όλοι αυτοί οι μηχανισμοί προπαγάνδας, -διαμόρφωσης της κοινής γνώμης επί τω επιστημονικότερο – για να διαμορφωθούν εκείνες οι συνθήκες που θα νοιώθει κανείς υπερήφανος και ακομπλεξάριστος όταν πετύχει να είναι παραγωγός ενός προϊόντος ή μιας υπηρεσίας και μάλιστα με υψηλά ποιοτικά χαρακτηριστικά.

Καλώ το «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» και οι «ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ» αλλά μόνο για να εκτονωθεί η οργή, η σχέση εξάρτησης σπάει όταν η κοινωνία ξεφύγει από τα δεσμά με τα οποία είναι δεμένη σήμερα, και αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν μπει η παραγωγική μηχανή μπρός.

Υ.Γ. Όταν αλλάξουν τα στερεότυπα και από χώρα καταναλωτών γίνουμε χώρα παραγωγών, τότε θα αλλάξουν και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των επιλογών που θα κάνουμε την ώρα που θα ψηφίζουμε για δήμαρχο, περιφερειάρχη, βουλευτή  ή πρωθυπουργό!!!

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΒΑΛΑ ΟΙΛ

Πέφτει ξύλο;




Έχουμε την εντύπωση ότι τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά στην ΚΑΒΑΛΑ ΟΙΛ. Απόδειξη τα όσα συνέβησαν προχθές το απόγευμα όπου ο πρώην γραμματέας του σωματείου Δημήτρης Ανδριώτης δέχθηκε επίθεση από άλλο εργαζόμενο. Σύμφωνα με τα όσα πληροφορούμαστε το πρωί της ίδιας ημέρας η ΚΑΒΑΛΑ ΟΙΛ είχε δικαστήριο με ένα πρώην εργαζόμενο της, ο οποίος απολύθηκε κάτω από ασαφείς συνθήκες «ανάρμοστη και αντισυμβατική συμπεριφορά» όπως γράφτηκε στην αιτιολογία. Ο κ. Ανδριώτης λοιπόν πήγε στο δικαστήριο, ως εργαζόμενος στην εταιρία και ως συνδικαλιστής, να καταθέσει υπέρ του πρώην συναδέλφου του. Τα όσα είπε όμως στο δικαστήριο ενόχλησαν –μίλησε μεταξύ άλλων τόσο για άδικη απόλυση όσο και για για κάποιους που εργάζονται στα πετρέλαια και συγχρόνως έχουν και δεύτερη δουλειά, μιας και απολυμένους κατηγορήθηκε και γι’ αυτό –, όπως ενόχλησε και γενικά το γεγονός ότι πήγε και κατέθεσε υπέρ του απολυμένου.



Το αποτέλεσμα ήταν ο κ. Ανδριώτης να δεχθεί επίθεση, να χτυπηθεί στο κεφάλι και τελικά να βρεθεί νοσηλευόμενος στο νοσοκομείο Καβάλας, για εξετάσεις.



Μήπως τα πράγματα έχουν αρχίσει να ξεφεύγουν στην ΚΑΒΑΛΑ ΟΙΛ και κάποιοι έχουν αρχίσει να χάνουν την ψυχραιμία τους;

Δεν πάνε καλά



Τώρα θα αναρωτιέστε από πού προκύπτει ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά στην ΚΑΒΑΛΑ ΟΙΛ, όταν η τιμή του πετρελαίου χτυπάει συνεχώς ρεκόρ. Δεν θα αναφερθούμε στην πολύπαθη γεώτρηση στο πεδίο Ε, όπου όπως φαίνεται θα την προλάβει και θα βγει πρώτα ακόμη και το πετρέλαιο στο πεδίο του Μπάμπουρα, αλλά ούτε και στις φαιδρές δηλώσεις ότι τον άλλο μήνα θα πραγματοποιηθεί γεώτρηση στο πεδίο της Κ, όταν είναι γνωστό ότι δεν υπάρχει σχετική αδειοδότηση από το Ελληνικό Δημόσιο.



Θα αναφερθούμε όμως στα οικονομικά αποτελέσματα της ΚΑΒΑΛΑ ΟΙΛ για το 2010 έτσι όπως δημοσιεύθηκαν στον φετινό ισολογισμό της. Αν διαβάζουμε καλά, λοιπόν, οι διοικούντες την επιχείρηση κατάφεραν να αυξήσουν τις ζημιές κατά εντυπωσιακό τρόπο, αυξάνοντας αυτές από 2 εκ. ευρώ που ήταν περίπου την προηγούμενη χρονιά σε 10 εκ. ευρώ. Αν αυτό δεν είναι άθλος τι είναι; Να είσαι σήμερα παραγωγός πετρελαίου και αντί για κέρδη να μετράς ζημιές και μάλιστα τόσων εκατομμυρίων; Αυτό και αν είναι επιτυχία. Γι’ αυτό ως επιβράβευση η διοίκηση αύξησε το κόστος λειτουργίας της, έτσι ενώ την προηγούμενη χρονιά τα έξοδα διοίκησης ήταν περίπου 3,99 εκατ. ευρώ το 2010 αυξήθηκαν κατά ένα εκατομμύριο φτάνοντας περίπου τα 4,90 εκ. ευρώ.



Στα παραπάνω «εξαιρετικά» αποτελέσματα οικονομικής διαχείρισης να προσθέσουμε για όσους το έχουν λησμονήσει ότι η διοίκηση της επιχείρησης βρίσκεται στα χέρια των συνδικαλιστών, στους κ.κ. Βαγγέλη Παππά και Μανώλη Κελαϊδάκη. Επιπλέον εδώ έχουμε και μια ακόμη παγκόσμια πρωτοτυπία, ότι δηλαδή οι συνδικαλιστές της παράταξης που έχει τον έλεγχο του σωματείου και της επιχείρησης ψηφίζουν υπέρ της απόλυσης εργαζομένων, όπως στην περίπτωση που εκδικάστηκε προχθές.



Αν σε όλα αυτά υπάρχει κάποιο λάθος, θα ήμασταν υπόχρεοι στην διοίκηση της ΚΑΒΑΛΑ ΟΙΛ αν μας το επισήμανε, για να το διορθώσουμε βέβαια. Μπορεί να τους κρίνουμε αυστηρά αλλά δεν θέλουμε και να τους αδικούμε!!!

Πρωινή αναφορά

Ένας είναι ο Μεσσίας και από εκεί και μετά όλοι οι άλλοι ψευτοπροφήτες, γι’ αυτό και από την απελευθέρωση και εντεύθεν, δηλαδή 190 χρόνια τώρα, αν και ενδιαφέρθηκαν πολλοί δεν βρέθηκε κανείς να κυβερνήσει έχοντας ως μοναδικό γνώμονα το καλό του τόπου. Τώρα λοιπόν, που ζούμε το τέλος των ψευδαισθήσεων μην έχουμε καμία ελπίδα ότι θα βρεθεί κανείς να θυσιαστεί για μας. Μόνο ένας το έκανε και Αυτός, ούτε μια βδομάδα δεν είχε περάσει όταν μετά το ωσαννά της υποδοχής βρέθηκε στη θέση να ακούσει το «σταύρωσον αυτόν» και τελικά να δει την γη κρεμασμένος επί του ξύλου.




Η εποχή των ψευδαισθήσεων ήταν αυτή που ζήσαμε και ήδη ο χρόνος μετράει αντίστροφα για τους τίτλους τέλους. Ο χρόνος τελειώνει, θα είναι το τέλος στα μέσα Ιουλίου με την αναστολή των πληρωμών ή κάτι άλλο που θα μας περιμένει, κάπου εκεί, αρχές Σεπτεμβρίου; Ότι και να είναι πλησιάζει το τέλος της εποχής και θα πρέπει να καταλάβουμε ότι μεσσίας δεν θα έρθει, άδικα τον περιμένουμε για να σωθούμε. Η σωτηρία μας – δυστυχώς για εμάς – βρίσκεται στα χέρια μας. Βρίσκεται στην στιγμή που θα ενηλικιωθούμε πολιτικά και θα καταλάβουμε ότι δεν έχουμε ανάγκη από κάποιους που θα μας κυβερνούν , έχοντας δώσει λευκή επιταγή, με τη ψήφο μας.



Πλησιάζει το τέλος και μαζί η ώρα της πρωινής αναφοράς, η στιγμή που θα κληθούμε – όσοι μπορούμε και έχουμε να προσφέρει έστω και τα ελάχιστα – να κάνουμε ένα βήμα μπροστά. Ένα βήμα που θα μας χωρίσει από την ανωνυμία της μάζας, η οποία έχει εκχωρήσει το μέλλον της, άνευ όρων, στα χέρια κάποιων άλλων και επιπλέον έχει και την απαίτηση να την υπηρετούν, να μην την κλέβουν και της έχουν εξασφαλίσει και μια καλή σύνταξη.





Ο τόσο κοντά μας και συγχρόνως τόσο λίγο γνωστό μας Παύλος, στην Α’ προς Κορινθίους επιστολή τους καλούσε λέγοντας «…τιμῆς ἠγοράσθητε· μὴ γίνεσθε δοῦλοι ἀνθρώπων». Γιατί λοιπόν να εκχωρούμε εν λευκώ τις τύχες μας στον κάθε ένα που εμφανίζεται ως εθνικός ή τοπικός σωτήρας και θέλει να μας σώσει; Τι είναι αυτό, τεμπελιά, αίσθημα κόπωσης, κατάσταση παραίτησης; Ότι και αν είναι μας έφερε εδώ, στο σημείο να έχουμε μπει στην χειρότερη θαλασσοταραχή και να το πολιτικό προσωπικό να μην είναι σε θέση να διαχειριστεί , ούτε τα ελάχιστα, ούτε την καθαριότητα και την ανάπτυξη της πόλης μας, αλλά ούτε και την οικονομική επιβίωση της χώρας. Αν δεν το κάνουμε εμείς ή τουλάχιστον όσοι μπορούν, ποιος άλλος θα το κάνει για εμάς; Να σταματήσουμε πια να χαζεύουμε τα όνειρά μας και να επιχειρήσουμε να τα κάνουμε πράξη. Για να γίνει αυτό δεν χρειάζονται πολλά, απλά ένα βήμα στην πρωινή αναφορά, εξάλλου όλα τα μεγάλα ταξίδια πάντα ξεκινούν με τον ίδιο τρόπο, με ένα βήμα μπροστά!!!

Extra muros

Ο βορειοαφρικανικός εκκλησιαστικός συγγραφέας Τερτυλλιανός τονίζει χαρακτηριστικά το εξαιρετικό κύρος της χριστιανικής κοινότητας των Φιλίππων σε ολόκληρη τη Μακεδονία και την προβάλλει μεταξύ των μεγάλων τοπικών εκκλησιών της χριστιανικής οικουμένης.  Την κατατάσσει μεταξύ των κορυφαίων κέντρων εκείνης της εποχής, την Έφεσο και τη Ρώμη λέγοντας ότι οι φιλιππίσιοι φυλάττουν  της Αποστολικής παράδοσης στην Μακεδονία…

Ωστόσο αυτή, είναι η θρησκευτική,  μια από τις πολλές όψεις αυτού του χώρου, και μάλιστα μόνο η χριστιανική, αφού νωρίτερα αναπτύχθηκε εδώ ένας μυθολογικός πλούτος γύρω από τις αρχαίες θρησκείες, που λειτούργησαν ενισχυτικά στην πορεία της πόλης των Φιλίππων στους Χριστιανικούς χρόνους, καθώς ήδη είχε κατακτήσει τη θέση του ισχυρού θρησκευτικού κέντρου. Δεν ήταν καθόλου τυχαίο γεγονός τόσο ότι αποτέλεσε την πύλη του Χριστιανισμού προς την Ευρώπη, αλλά ούτε και ότι τους πρωτοχριστιανικούς χρόνους ήταν ένα από τα κορυφαία κέντρα του.

Από εκεί και πέρα υπάρχει ένα πολύπτυχο που περιλαμβάνει από  την ιστορική μάχη το 42 μ.χ. που έκρινε το πολίτευμα της Ρώμης μέχρι και τον πλούσιο μεταλλευτικό ορίζοντα που μας άφησε τον θησαυρό της κρυμμένης Σκαπτής Ύλης. Δεν θα επεκταθούμε σε αυτά μιας και η αφορμή για το σημερινό σημείωμα είναι η προσπάθεια αποτίμησης της επίσκεψης του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου. Όποιος πιστεύει ότι ο κ.κ. Βαρθολομαίος δεν είχε τίποτα καλύτερο να κάνει και ήρθε εδώ για ένα περίπατο προκειμένου να περάσει καλά, είναι πολύ πλανημένος. Ήρθε – μεταξύ άλλων - για να τονίσει τον πολύ σημαντικό ρόλο που μπορούν να έχουν σήμερα οι Φίλιπποι – και ένα εφόδιο που προσετέθη στα ήδη υπάρχοντα είναι και το Συνεδριακό Κέντρο – και το δεύτερο να αναδείξει την λησμονημένη Χριστούπολις, η οποία μπορεί σήμερα να διαδραματίσει ένα νέο ρόλο ανάσχεσης του καλπάζοντα νέο – οθωμανισμού.  

Το αναπτυξιακό μέλλον της περιοχής, ο μόνος δρόμος που υπάρχει ,για να κρατηθεί ζωντανή και δραστήρια η τοπική μας κοινωνία, είναι η ανάδειξη της επικαιρότητας του διεθνούς οράματος του Αποστόλου Παύλου. Ουσιαστικά είναι ένα κάλεσμα για μια εκτός των τειχών (extra muros) δράση προκειμένου να σπάσουμε τα τείχη της μιζέριας και να ανοιχτεί η πόλη και ο νομός στην διεθνή αγορά. Ωστόσο εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα, το τρομερό έλλειμμα που συναντάμε στην πολιτική ηγεσία και το οποίο συντηρούν με τις επιλογές τους οι πολίτες, όλοι εμείς δηλαδή. Καχεκτικές, ανεπαρκείς και χωρίς όραμα ηγεσίες οι οποίες για το μόνο που μπορούν να έχουν την εμπιστοσύνη των πολιτών είναι μια ρηχή διαχείριση της καθημερινότητας. Οι πολίτες και πολύ περισσότερο οι επιχειρηματίες δεν θα μπορούσαν να τους συνδράμουν και να στηρίξουν μια τέτοια προσπάθεια εξωστρέφειας γιατί πολύ απλά δεν τους εμπιστεύονται. Η Καβάλα έχει αποθησαυρισμένο χρήμα το οποίο για να κινηθεί χρειάζεται περιβάλλον ασφάλειας και προοπτικής. Αλλιώς δεν θα μπορούμε να σταματήσουμε σε λίγο το μόνιμο αλληθώρισμα της επιχειρηματικής τάξης προς τα κελεύσματα των εξ ανατολών γειτόνων μας.

Εντυπωσιακή αύξηση Τούρκων τουριστών στην Καβάλα…

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε και ιδιαίτερα την Κυριακή, η Καβάλα και πιο συγκεκριμένα η συνοικία της Παναγίας πλημμύρισε κυριολεκτικά από Τούρκους τουρίστες. Με ένα πρόχειρο υπολογισμό ίσως και να ξεπέρασαν τα 2.000 άτομα!!! Νομίζουμε ότι ο αριθμός ίσως είναι και μικρός και στην πραγματικότητα να ήταν και μεγαλύτερος, σε κάθε περίπτωση όμως είναι ικανός για να μπορούν να πανηγυρίζουν όσοι ήταν θιασώτες της πολιτικής παραχωρήσεων προς τους  νέο – οθωμανούς προκειμένου να κερδίσουμε σε τουριστικό επίπεδο. Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι πραγματικά μετά την επίσκεψη του Αχμέτ Νταβούτογλου στην Καβάλα έχει αυξηθεί εντυπωσιακά ο αριθμός των Τούρκων τουριστών στην πόλη μας. Μπουλούκια αμέτρητα ανεβαίνουν την Παναγία για να επισκεφτούν τους «δικούς» του τόπους, όπως μας είπαν: Το Ιμαρέτ, το σπίτι του Μεχμέτ Αλί και το Τζαμί της Μουσικής! Μερικοί ανηφορίζουν και μέχρι το κάστρο για την ωραία θέα που προσφέρει.

Μαθαίνουμε επίσης ότι πάρα πολλά τουριστικά πρακτορεία στην γείτονα Τουρκία, έχουν εντάξει την Καβάλα σχεδόν σε όλες τις εκδρομές τους στην Βόρεια Ελλάδα. Μεταξύ των προορισμών υπάρχουν τρία σταθερά σημεία, η Κομοτηνή, η Καβάλα και η Θεσσαλονίκη. Η κάθε μία για διαφορετικούς λόγους.

Τι αφήνουν;

Εκεί όπως που ευημερούν οι αριθμοί δεν ευημερούν κατ΄ ανάγκη και οι άνθρωποι. Μια πιο προσεκτική μελέτη των στοιχείων βοηθάει να διαπιστώσουμε ότι τα χρήματα που πέφτουν στην τοπική αγορά δεν είναι ανάλογα του πλήθους των τουριστών. Αν για παράδειγμα πάρουμε το μέσο όρο του ποσού που ξοδεύει ημερησίως ένας τουρίστας σε μια πόλη που επισκέπτεται αυτό είναι γύρω στα 100 ευρώ. Ύπνος, δυο φαγητά τουλάχιστον, καφέδες, αναψυκτικά και αναμνηστικά δώρα. Μην κουράζεστε να υπολογίζεται πόσα άφησαν οι Τούρκοι τουρίστες στην Καβάλα το περασμένο σαββατοκύριακο. Αν πάμε με την στατιστική, τότε πάνω κάτω θα πρέπει να ήταν 200.000 ευρώ ο τζίρος της αγοράς!!! Καθόλου άσχημα θα διαπιστώσουμε, σε περίοδο κρίσης!!! Αλλά, πολύ ωραίο για να είναι αληθινό!!!

Στην πραγματικότητα τα χρήματα δεν είναι ούτε το 5% της επίσημης στατιστικής και ο λόγος είναι ότι οι περισσότεροι Τούρκοι τουρίστες, δεν κοιμούνται, δεν τρώνε στην Καβάλα, δεν αγοράσουν αναμνηστικά, ούτε καν νερό. Αν αγοράσουν κάτι, αυτό είναι κουραμπιέδες και για φαγητό κάθονται συνήθως, μόνο αυτοί που έχουν έρθει με Ι.Χ. αυτοκίνητα και όχι με λεωφορεία. Αν κάνουμε απολογισμό το τι μας αφήνουν αυτό είναι μάλλον τα σκουπίδια τους και τίποτα άλλο…

Η επόμενη ημέρα

Για πολλούς απ’ εμάς η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν μια μαύρη, μεσαιωνική περίοδος – με την έννοια του σκοταδισμού -  κατά την οποία υπήρχε απόλυτη ολιγαρχία και αυταρχισμός. Δυστυχώς όμως, η εικόνα αυτή που κυριάρχησε για πολλούς αιώνες εξέφραζε περισσότερο ένα αίσθημα μειονεξίας που ένοιωθε η Δύση για την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, - όπως δηλαδή κάνουμε και εμείς σήμερα μιλώντας για τους «κουτόφραγκους» ή τα «αμερικανάκια»-, παρά την πραγματικότητα. Σήμερα τα δεδομένα έχουν αλλάξει αλλά εμείς δεν το έχουμε καταλάβει και πολύ, γι’ αυτό ζούμε στο ρυθμό του προηγούμενου χρονικά επεισοδίου…

Σήμερα οι βυζαντινές σπουδές είναι ένας από τους πιο ενδιαφέροντες κλάδους, γιατί τελικά μόνο μεσαίωνας δεν ήταν, αλλά απεναντίας έχει να επιδείξει ένα πλούτο που συνεχώς, με την αποκάλυψή του, ξαφνιάζει. Για παράδειγμα μέχρι σήμερα δεν έχει μελετηθεί επαρκώς η στρατηγική σκέψη και η εξωτερική πολιτική των Βυζαντινών (όπως καταφρονετικά τους αποκαλούσαν οι δυτικοί και εμείς άκριτα το υιοθετήσαμε). Συγκεκριμένα έχει διαπιστωθεί ότι οι πόλεμοι και οι μάχες που έλαβαν χώρα στα χίλια χρόνια ζωής της αυτοκρατορίας είναι αναλογικά πάρα πολύ λίγοι. Ο λόγος είναι ότι οι Βυζαντινοί εξαντλούσαν τα όρια της πολιτιστικής διπλωματίας (βλέπε το τι έγινε με τους Ρώσους), ακολουθούσαν την τακτική των πλούσιων δώρων ακόμη και τίτλων ευγενείας προκειμένου να πετύχουν τον κατευνασμό των εχθρών και όταν αυτά δεν έφερναν το ποθητό αποτέλεσμα, τότε έψαχναν να βρουν ποιους θα ξεσηκώσουν εναντίον των εχθρών τους για να τους αποσπάσουν την προσοχή. Μόνο όταν όλα τα παραπάνω αποτύγχαναν έβγαζε ο αυτοκράτορας το στρατό στο δρόμο για την μάχη. Είχαν διαπιστώσει δηλαδή, κοντολογίς, ότι ήταν πολύ καλύτερο να αγοράζουν την ειρήνη και στην συνέχεια να προσδένουν τους εχθρούς στον άρμα τους – εξ ου και η δημιουργίας της βυζαντινής κοινοπολιτείας – παρά να ξοδεύουν χρήματα για τον πόλεμο, στον οποίον είχαν πέρα από τις υλικές και απώλειες σε ανθρώπινες ζωές. Εξάλλου πως αλλιώς θα μπορούσε να πολιτεύεται ένα κράτος στο οποίο προστάτης ήταν η Θεοτόκος και απόλυτος άρχοντας ο Κύριος Ιησούς Χριστός; Πρώτα στο όνομα της ειρήνης και μόνο ως έσχατο όπλο ο πόλεμος.

Τα αναφέρουμε όλα τα παραπάνω ως μια απάντηση σε όσους πολιτεύονται με το αν κόστισε πολλά ή λίγα, σε καιρό λιτότητας, το πρόγραμμα της επίσκεψης του Οικουμενικού Πατριάρχη στην Καβάλα. Το πέρασμα του κ.κ. Βαρθολομαίου, για όσους μπορούν να διαβάσουν πίσω από τις γραμμές των επίσημων δηλώσεων και να αναγνώσουν το βαθύτερο νόημα των γεγονότων και των συμβολισμών που φέρουν, ήταν ένα εξαιρετικά σημαντικό ταξίδι. Αν εμείς δεν μπορέσουμε να το αξιοποιήσουμε από εδώ και πέρα και μείνουμε στην επίσκεψη αυτή καθ’ αυτή ως ένα κοσμικό γεγονός, τότε ναι, ακόμη και 10 ευρώ να έχουν ξοδευτεί είναι πάρα πολλά. Αν όμως επιχειρήσουμε να το προσεγγίσουμε από μια άλλη οπτική γωνία, αυτή του κέρδους, το οποίο διαχέεται σε μια ευρεία γκάμα δράσεων από καθαρά πνευματικής άποψης μέχρι αναπτυξιακής και υλικής προαγωγής του τόπου, τότε και 500.000 ευρώ να κόστιζε η επίσκεψη – που δεν κόστισε τόσο, να το ξεκαθαρίσουμε προς αποφυγή παρεξηγήσεων – θα ήταν πολύ λίγα.

Από την πρώτη αποτίμηση προκύπτει ότι, τόσο ως τοπική ηγεσία, όσο και ως πολίτες αυτής της πόλης, δεν μπορέσαμε να αντιληφθούμε το κάτι παραπάνω αυτής της επίσκεψης, αυτό που θα μας ανοίξει άλλους ορίζοντες στο άμεσο μέλλον, για να σπάσει μια για πάντα αυτός ο άγονος, μίζερος, αυτιστικός κύκλος στον οποίον έχουμε περιέλθει κύρια τις τελευταίες δεκαετίες. Περισσότερα επ’ αυτού αύριο.

Μνήμη Αγίας Λυδίας της Φιλιππησίας - Ξεχωριστή ημέρα για τους Φιλίππους και την Καβάλα

Βαρθολομαίος:   «Αξίως του Ευαγγελίου του Χριστού να       πολιτεύεσθαι»

                           «Οι Φίλιπποι των μακεδόνων βασιλέων, η Νεάπολις του Αποστόλου Παύλου, η Χριστούπολις των Χριστιανών και η Καβάλα των Οθωμανών….»

Με την τέλεση του αγιασμού των υδάτων και υπό τους ήχους του «Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου στου Κύριε…» υπό του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου και των συλλειτουργών μητροπολιτών και ιερέων στον Ζυγάκτη ποταμό, ολοκληρώθηκε χθες το πρωί στον χώρο του Βαπτιστηρίου της Αγ. Λυδίας η πανηγυρική θεία λειτουργία για τη μνήμη της Αγ. Λυδίας της πορφυροπώλιδος, παρουσία πλήθους κόσμου. Αμέσως μετά ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Φ.Ν.Θ. κ. Προκόπιος και ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος  αντήλλαξαν συμβολικά δώρα και μίλησαν για τους ακατάλυτους δεσμούς της Ορθοδοξίας με την περιοχή μας. Το δώρο του σεβασμιότατου κ. Προκοπίου προς τον κ.κ. Βαρθολομαίο ήταν μια χρυσοποίκιλτη στολή με την οποία λειτούργησε χθες και την καθαγίασε, ενώ ο παναγιότατος κ.κ. Βαρθολομαίος δώρισε στον κ.κ. Προκόπιο ένα χρυσό εγκόλπιο καθώς και ένα δισκοπότηρο για τις ανάγκες του Ιερού Ναού του Βαπτιστηρίου.

Στην προσφώνηση του ο σεβασμιότατος κ. Προκόπιος αναφέρθηκε στο καθοριστικό για την περιοχή μας και ολόκληρη την Ευρώπη πέρασμα του Αποστόλου Παύλου από τον τόπο μας, στις αποστολικές γραφές και στα όσα αναφέρονται για την ισαπόστολο Αγ. Λυδία, στην βάπτισή της και στην ίδρυση της πρώτης χριστιανικής εκκλησίας της Ευρώπης. Επιπλέον κ. Προκόπιος στάθηκε ιδιαίτερα στην βυζαντινή Χριστούπολις, αναδεικνύοντας όχι απλά το θέμα αλλά επισημαίνοντας ότι ήταν η διάδοχη πόλη της αρχαίας και αποστολικής Νεάπολις και η πρόδρομος της σημερινής Καβάλας. Ιδιαίτερη αναφορά υπήρξε επίσης στην παγκόσμια ακτινοβολία που έχει σήμερα αυτός ο χώρος που προσελκύει χιλιάδες ομόδοξους και ετερόδοξους Χριστιανούς. Στην συνέχεια παρέθεσε γεγονότα που είχαν να κάνουν με την ανέγερση του ναού του Βαπτιστηρίου  και σε όσους συνετέλεσαν είτε οικονομικά, είτε με την εργασία του στην ανέγερση του ναού και την διακόσμησή του, καθώς και στην διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου.

Στην αντιφώνηση του ο παναγιότατος κ.κ. Βαρθολομαίος εκθείασε ιδιαίτερα το πανέμορφο τοπίο, την σημασία που έχει για ολόκληρη την Χριστιανοσύνη και το πλούσιο αποστολικό έργο της Αγ. Λυδίας. Επίσης ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος επιχειρώντας - για ακόμη μια φορά στην τριήμερη παρουσία του εδώ -  μια ιστορική αναδρομή στο ρόλο και την σημασία της περιοχής σημείωσε ότι «Έχουμε τους Φιλίππους των αρχαίων Μακεδόνων Βασιλέων και των Ρωμαίων, την Νεάπολις του Αποστόλου Παύλου, την Χριστούπολις των Χριστιανών και την Καβάλα, των Οθωμανών, του Αγ. Φιλόθεου και των Νεοελλήνων»!!!  Ενώ δεν παρέλειψε να αναφέρει ότι το ποίμνιο το συνθέτους τόσο γηγενείς Χριστιανοί όσοι και ένας πολύ σημαντικός αριθμός προσφύγων, που ξεριζώθηκαν βίαια από περιοχές της καθ’ ημάς Ανατολής. Για ακόμη μια φορά ο παναγιότατος κ.κ. Βαρθολομαίος έκανε ιδιαίτερη αναφορά στο θέμα της Χριστουπόλεως δίνοντας έτσι την ευκαιρία στους τοπικούς φορείς και τους πολίτες, να ανοίξει επιτέλους ένας διάλογος γύρω απ’ αυτό το θέμα. Στην συνέχεια ο κ.κ. Βαρθολομαίος συνέστησε «να χαίρεστε πάντοτε την ευεργετική παρουσία της Αγ. Λυδίας της Φιλιππησίας και να προβάλετε την προστάτιδά σας ως ένα υπέροχο παράδειγμα για τις θυγατέρες σας, για όλα τας γυναίκας του τόπου σας, για όλας τας χριστιανάς γυναίκας της Ευρώπης…» επίσης σημείωσε «σας έχουμε στην καρδία μας και προσευχόμαστε συνεχώς για εσάς» ενώ συνέχισε λέγοντας ότι  «η καρδία είναι το κέντρο του ανθρώπου και γι’ αυτό οι πατέρες μιλάνε για κάθαρση της καρδίας με την συνεχή προσευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον ημάς»… εκεί είναι το κατοικητήριο του Θεού» για να προσθέσει ότι με τη πρεσβεία της Αγ.  Λυδίας να ζητήσουμε να ανοίξει η καρδιά μας για να δεχθεί το Θεό και στην συνέχεια να του την προσφέρουμε».

«Η σημερινή πατριαρχική και πολύαρχιερατική Θεία λειτουργία ήρθε να επισφραγίσει τους αρχαίους πνευματικούς στενούς δεσμούς της σεβάσμιας Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεων με την τοπική Εκκλησία και της πόλεως της Καβάλας» τόνισε ο κ.κ. Βαρθολομαίος « Σήμερα οι δεσμοί αυτοί για ιστορικούς  λόγους είναι χαλαροί, από πλευρά καθαρά διοικητικής αλλά από πνευματικής ισχυρότατοι» και τέλος κάλεσε όλους τους πιστούς «αξίως του Ευαγγελίου του Χριστού να πολιτεύεσθαι» στο όνομα του Ιησού Χριστού.

Εικόνες από τη δεύτερη ημέρα της επίσκεψης του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως στην Καβάλα (Βυζαντινή Χριστούπολις)

Το όνομα της Χριστουπόλεως

Ένα από τα μεγάλα δώρα του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου προς την πόλη μας ήταν η ανάδειξη του ονόματος της Βυζαντινής Χριστουπόλεως μέσα από τις πάρα πολλές αναφορές που έκανε. Νομίζουμε ότι όλοι οι τοπικοί παράγοντες το έλαβαν το μήνυμα για την αξία και τη δύναμη αυτού του ονόματος και θα προβληματιστούν σοβαρά για το τι πρέπει να κάνουν για να μην διολισθήσει εκ νέου στην λήθη.

Συνδημότης

Η απόφαση της ανακήρυξης ενός προβεβλημένου προσώπου σε επίτιμο δημότη  μιας πόλης είναι από μόνη της μια τιμητική κίνηση. Μπορεί να αναδειχθεί όμως και σε ένα ακατάλυτο δεσμό του προσώπου με την πόλη που του έκανε την τιμή. Από χθες λοιπόν ο κ.κ. Βαρθολομαίος μετά την ανακήρυξη του από τον δήμαρχο Καβάλας Κωστή Σιμιτσή σε επίτιμο δημότη της πόλης, θα πρέπει να τον θεωρούμε Καβαλιώτη αλλά και Χριστοπολίτη, σύμφωνα με την δική του επιθυμία όπως διεφάνη από τις αναφορές του στο βυζαντινό όνομα της πόλης.

Σκέψεις με αφορμή μια επίσκεψη

Υπάρχει μια δυσκολία να διαχειριστούμε τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά γεγονότα. Παραπαίουμε ανάμεσα στην ανικανότητα αντίληψης και το κενό που δημιουργεί η απουσία μιας οργανωμένης κατάστασης με συνέπεια να παρακολουθούμε άναυδοι τα γεγονότα. Έτσι αρκούμαστε σε μια ρηχή κοσμικότητα που δημιουργεί μια ψευδή εικόνα ύπαρξης κινητικότητας. Είναι εύκολο να κάνει κανείς κριτική και ακόμη πιο εύκολο να καταλογίζει ευθύνες, με τον υπαρκτό κίνδυνο βέβαια να διολισθήσει σε μια κατάσταση μιζέριας και μεμψιμοιρίας που δεν τελεσφορεί. Ωστόσο δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την αυτογνωσία πέρα από μια τίμια και ειλικρινή εξομολόγηση που ενέχει και τα χαρακτηριστικά αυτοκριτικής αλλά και κριτικής.

Τα σημειώνουμε τα παραπάνω με αφορμή τις σκέψεις που μας γέννησε το εξαιρετικά σημαντικό και τιμητικό γεγονός της επίσκεψης του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου και πως αντιδράσαμε σε αυτό, τόσο ως οργανωμένη κοινωνία μέσα από τους θεσμούς που διαθέτουμε όσο και ατομικά, ο καθένας από εμάς.

Οι προετοιμασίες που έγιναν αφορούσαν κύρια τη διεκπεραίωση ενός προγράμματος φιλοξενίας, που πέρα από τις όποιες αδυναμίες του, κύλισε χωρίς πολλά απρόβλεπτα. Σαφώς και θα μπορούσαν να είναι καλύτερα τα δεδομένα, αλλά για όποιον γνωρίζει κάτω από το πόσο αντίξοες συνθήκες έγινε η προετοιμασία και το τι δυσκολίες χρειάστηκε να ξεπεραστούν θα δικαιολογήσει πολλά. Γι’ αυτό δεν θα σταθούμε περισσότερο σε αυτά. Δεν μπορούμε όμως να παραλείψουμε το γεγονός ότι τόσο μέσω των δημόσιων προσφωνήσεων των παραγόντων όσο και των τοποθετήσεων απλών καθημερινών ανθρώπων, απουσίαζε στην πλειοψηφία τους εκείνο το νόημα, εκείνο που θα έδινε το κάτι παραπάνω, ως κέρδος για το χρόνο και το χρήμα που δαπανήθηκε.

Τολμούμε να ομολογήσουμε ότι ο κ.κ. Βαρθολομαίος ήρθε «διαβασμένος», - αποδείχθηκε ότι γνώριζε πολύ καλά που ήρθε και αυτό φάνηκε από την ευστοχία των λόγων του-, αφού οι παρεμβάσεις του ήταν καίριες και μας έδωσε πλούσιο υλικό για προβληματισμό. Γι’ αυτό και όποιος μείνει στα δευτερεύοντα ή τριτεύοντα στοιχεία του προγράμματος της επίσκεψης θα έχει χάσει το νόημα. Για παράδειγμα οι αναφορές του στην Ιστορία της περιοχής και την σημασία που είχαν τα γεγονότα που έλαβαν χώρα εδώ για την εξέλιξη καθοριστικών στιγμών, μέχρι και η υπογράμμιση των φυσικών χαρακτηριστικών που συνθέτουν αυτό που λέμε την ομορφιά του τοπίου, ήταν καίριες και εύστοχες. Κι όλα αυτά δοσμένα με έναν εξαιρετικού κάλλους Λόγο που διακρινόταν από την φυσική και αβίαστη ευγένεια.

Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι θα περιοριστούμε στις - πάρα πολλές - αναφορές του στην σημασία που έχει για την Χριστιανοσύνη η περιοχή των Φιλίππων αλλά και τα όσα είπε για την Βυζαντινή Χριστούπολις, στοιχεία τα οποία παραμένουν μέχρι σήμερα αναξιοποίητα περιμένοντας στην άκρη εμάς και τα οποία η δική του παρουσία τα έφερε στο επίκεντρο έστω γι’ αυτές τις ημέρες… Στη δική μας βούληση είναι να υπάρξει και η ανάλογη συνέχεια για να μπορέσουμε να πούμε ότι ο σπόρος που έσπειρε, ρίζωσε και έβγαλε καρπούς.

Επίσης δεν μπορούμε να παραλείψουμε μια ελάχιστη αναφορά στον ευχαριστήριο λόγο που εξέφρασε προς τους οικοδεσπότες για το χθεσινό γεύμα στον Μπάτη, λέγοντας μεταξύ άλλων «ευχαριστούμε για την βρώσιν και την πόσιν αλλά και την όμορφη θάλασσα και το βουνό που μας προσφέρατε»… υπογραμμίζοντας με αυτό τον απλό τρόπο ότι το καλό φαγητό δεν είναι μόνο η βρώσιν και η πόσιν αλλά και το περιβάλλον στον οποίο συντελείται.

Κοντολογίς με τον πλέον πνευματικό και χαρισματικό τρόπο μας ξαναπρόσφερε ο κ.κ. Βαρθολομαίος όλα αυτά που έχουμε και τα οποία αγνοούμε!!! Γι’ αυτό και τον ευχαριστούμε. Η συνέχεια θα είναι αποδείξει αν τείνουμε σε όλα αυτά ευήκοα ώτα ή απλά θα κωφεύσουμε.

Οι εφημερίδες στα πρόθυμα νευρικής κρίσης

Τραβούν τα μαλλιά τους οι άνθρωποι των εφημερίδων που παριστάνουν κιόλας τους μισοεπιχειρηματίες για την πτωτική πορεία της επιρροής τους στις συνειδήσεις του κόσμου, την αδυναμία τους να χαλιναγωγήσουν την κοινωνική οργή, όταν στον ίδιο χρόνο αυτοί οι διαζευγμένοι από την πραγματικότητα των πενόντων διαφημίζουν το κάθε βλαστάρι της μεγαλοαστικής παρακμής, σκαρφίζονται απίθανες αφορμές ώστε να πέμψουν τα αρρωστημένα μηνύματα τους εκμεταλλευόμενοι και με το παραπάνω την ελκτική δύναμη των ευκολοχώνευτων αναγνωσμάτων, τα οποία δεν ακονίζουν τη σκέψη παρά απλώς διασκεδάζουν την πλήξη των «τακτοποιημένων».

Μας αρέσει ή όχι, ταίρι-ταίρι πηγαίνουν μαζί η αποστροφή πολλών αναγνωστών στις βαθυστόχαστες αναλύσεις και ο χορός που στήνεται από τους αυτοονομαζόμενους γραφιάδες, τα υποζύγια όλων των αφεντικών, ενώ στο μέσον αυτής της κατάστασης αφήνονται μόνοι τους οι αναζητητές της ποιότητας στις εφημερίδες. Αλλά τι κάθομαι και λέω, αφού η ποιότητα έχει πάρει το δρόμο της εξορίας από τις εφημερίδες της πανελλαδικής κυκλοφορίας και οι λιγοστές γερές γραφίδες δεν καθαρίζουν ούτε τη σταγόνα από το ποτάμι των δημοσιογραφικών ανομημάτων, για να μην πιάσουμε  τον τρόπο με τον οποίο εκφράζονται οι πελαγωμένοι στο κενό των ονειρώξεων τους, οι περιπατούντες εν τω σκότει της εσωτερικής τρικυμίας τους, οι ανήμποροι να γράψουν δυο αράδες με ειρμό, οι απολογητές της ευζωίας και δη της αταίριαστης στα σεμνά ήθη του τόπου μας.

Το «πρώτο θέμα», ναι η εφημερίδα που τρομάρα της επαίρεται για τον αριθμό των αναγνωστών της, συμπυκνώνει σε μεγέθυνση όλα τα νεκροζώντανα χαρακτηριστικά μιας ευρισκόμενης σε παρατεταμένο κώμα δημοσιογραφίας της οποίας το σήμα κατατεθέν είναι η διαστροφή των ευνοιών, ο σαρκασμός των ανυπεράσπιστων και το γλοιώδες κανάκεμα των ισχυρών, δοθέντος ότι οι ασθενικές φύσεις συχνά την ενδόμυχη δειλία τους τη χώνουν βαθειά μέσα τους με το φτυάρι του θράσους και επίσης συχνά  χάνουν τη μιλιά τους όταν παραστριμώχνονται από απειλητικούς αντιπάλους. Τότε την κάνουν γυριστή, κατά το κοινώς λεγόμενοι, οι κεφαλές που μας έχουν προικίσει μέχρι τώρα με τέτοια δείγματα των ικανοτήτων τους, ώστε για πολύ καιρό ακόμη θα νιώθουμε την υποχρέωση να τιμούμε το σεβάσμιο πια, στην επικράτεια, όνομα τους, να αγρυπνούμε μη τυχόν και σβήσει το καντηλάκι της εκσυγχρονιστικής φιλοσοφίας τους, πριν από τον εμβαπτισμό ημών των καθυστερημένων στα ήθη της Αμερικής.

Μια και δυο λοιπόν, για να μην μείνουν εκτός νυμφώνος, υπείκοντες στο ευαγγέλιο, οι εκπρόσωποι τους «πρώτου θέματος» είχαν την φαεινή ιδέα να μιμηθούν τους φακίρηδες  της Αμερικής (διάβαζε τη νεοΒαβυλωνίας) αυτούς τους ψευδοφιλόσοφους, από τους οποίους εκπορεύεται το κάθε διανοητικό απόβλητο, η ακαθαρσία της αλλόκοτης φαντασίας, η φυγάδευση της επιστημοσύνης στην ερμηνεία των κοινωνικών δρώμενων, το κακέκτυπο της οποιαδήποτε θεωρίας που μπορεί να διεγείρει την περιέργεια του ολιγόνοος αναγνώστη, αλλά πιεζόμενο μέσα του, σκάει αμέσως, αποδεικνύοντας τη σαθρότητα του.

Συλλογίζομαι πάλι μήπως στα προαναφερθέντα εντοπίζεται κάπου η διάθεση της υπερβολής, μα ανασκοπώντας την πορεία του «Πρώτου Θέματος»  πιότερο βεβαιώνομαι για τις ορθές αντιλήψεις μου, λαμβάνοντας μάλιστα υπ΄ όψιν τα δεδομένα, αγνώστων στους πολλούς, εντύπων τα οποία δεν ευτελίζουν το λειτούργημα της ενημέρωσης και την αξία της παρεχόμενης παιδείας στο κοινό.

Στον αντίποδα, τα χρονογραφήματα ειδικώς του «Πρώτου θέματος» εξαντλούν  και την γαϊδουρινή υπομονή σου, αγαπητέ μου αναγνώστη, μέχρι να δουλέψουν στο έπακρο οι μαντικοί μηχανισμοί σου, για να ανακαλύψεις, ύστερα από επίμονη προσπάθεια, τους ιδεολογικούς προσανατολισμούς του κειμενογράφου, να σχηματίσεις έστω μια αμορφοποίητη εικόνα των απόψεων των οποίων έγινες κοινωνός.

Δε λέω, το κέντημα της δαντέλας είναι η τέχνη που δεν κατακτάται εν μια νυχτί, όμως χριστιανέ μου τουλάχιστον στρώσε ένα απλό χαλί με κατανοητά κείμενα και άσε τις βαρύγδουπες σοφιστείες, τις εκμυστηρεύσεις των αδιέξοδων σου, αφαιρώντας το ψωμάκι των ψυχαναλυτών συν τοις άλλοις.

Χρήσιμοι είναι οι αριθμοί της κυκλοφορίας των εφημερίδων για να τονώσουν τον ναρκισσισμό των ξεχειλισμένων από υπερηφάνεια μεγαλοδημοσιογράφων, ωστόσο η αδέσμευτη γραφή συναντάται στα αφανή έντυπα, όπου ο αναγνώστης εμπλουτίζει το ανήσυχο πνεύμα του με εμπεριστατωμένες κριτικές,  αντί να αισθάνεται βραχυκυκλωμένος, μπλεγμένος στα γρανάζια των σεξοπροωθητικών πειραματισμών, αηδιασμένος από την ασέβεια με την οποία αντιμετωπίζεται αυτός ο προορισμένος να εξευμενίσει την υλική υπόσταση του.

Μακάρι να επιταθεί η νευρική κρίση των εφημερίδων οι οποίες «αρπάζουν» αναγνώστες εκμαυλίζοντας τους μετατρεπόμενους σκόπιμα σε φορητά μικρομάγαζα ελλείψει περιεχομένου, ουσίας στα προχειρογραφήμα τους.

Μ. ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ

Το πολιτικό κενό

Αν φάνηκε κάτι ως αδυναμία από την επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου είναι η δυσανεξία της τοπικής πολιτικής ηγεσίας να διαχειριστεί το γεγονός, όχι ως μια καλή φιλοξενία, αλλά ως ένα γεγονός που θα το κεφαλαιοποιήσει για να μείνει κάτι στην κοινωνία και τον τόπο. Καλά όσα έκαναν, αλλά όταν έρχεται ο Οικουμενικός Πατριάρχης, κάτι που δεν γίνεται κάθε μέρα, οι υποχρεώσεις της τοπικής πολιτικής εξουσίας δεν εξαντλούνται στην καθαριότητα, τον ευπρεπισμό των δημόσιων χώρων και στην παράθεση τιμών, αλλά πάνε και ένα βήμα παραπέρα. Κάτι που έχουμε την εντύπωση ότι ούτε καν πέρασε από το μυαλό τους, για το πώς θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν την επίσκεψη!!!

Ο κ. Βαρθολομαίος άνοιξε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση μιλώντας για την «βυζαντινή Χριστούπολης» αλλά ο κ. Σιμιτσής δεν μπόρεσε να πάει το θέμα, με την προσφώνηση του, ένα βήμα παρακάτω. Ίσως στην συνέχεια του προγράμματος να του δοθεί η ευκαιρία να βάλει ένα λιθαράκι.

Μια ημερομηνία πολλές μνήμες

Πριν από 2 χρόνια περίπου, μιλώντας σε αμερικανικό τηλεοπτικό κανάλι ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος είχε δηλώσει με πίκρα ότι «Στην Τουρκία καθημερινά το Πατριαρχείο σταυρώνεται…». Η ίδια η παρουσία της Τουρκίας, στον γεωγραφικό χώρο της εγγύς Ανατολής είναι άρρηκτα συνυφασμένη με γεγονότα σταύρωσης.  Εκατομμύρια ανθρώπων έχουν σταυρωθεί στο όνομα μια στρεβλής και ψυχικά ερευνητέας προσπάθειας για την δημιουργία εθνικού κράτους. Από τότε που έγινε η προαναφερθείσα δήλωση,  έγιναν κάποια μικρά βήματα στην γείτονα χώρα προκειμένου να φανεί ότι κάτι αλλάζει, αλλά επί της ουσίας δεν έχει αλλάξει ακόμη τίποτα.

Είναι αποδεκτό απ’ όλους ότι ένα έγκλημα όταν δεν καταδικάζεται και μένει ατιμώρητο, ενέχει τον κίνδυνο να επαναληφθεί. Το μεγάλο έγκλημα της Τουρκίας είναι η γενοκτονία των λαών της Μ. Ασίας, μια γενοκτονία που ξεκίνησε με το τίμημα που κατέβαλαν πρώτοι οι αρμένιοι, στην συνέχεια οι Πόντιοι και αμέσως μετά και το σύνολο του μικρασιατικού ελληνισμού και η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα με κύρια θύματα τους Κούρδους και άλλους αρχαίους λαούς της περιοχής. Κι όλα αυτά συμβαίνουν υπό τα αδιάφορα και ένοχα μάτια της Δύσης και όλης της παγκόσμιας κοινότητας, που στο όνομα οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων σιωπά.

Αυτό που έχει συμβεί με την καταδίκη της εβραϊκής γενοκτονίας από τις δυνάμεις του Χίτλερ δεν συνέβη και για τα εγκλήματα των δυνάμεων του Κεμάλ. Δυο ηγέτες, Χίτλερ και Κεμάλ, το κοινό που έχουν δεν είναι μόνο το μουστάκι. Ο δεύτερος αποδείχθηκε ότι ήταν ο «δάσκαλος» του πρώτου, για το πώς μπορούν να λύνονται κάποια «προβλήματα» με οριστικό και τελεσμένο τρόπο. Γι’ αυτό είναι ντροπή για όλη την ανθρωπότητα η «αδιαφορία» με την οποία αντιμετωπίζει τις γενοκτονίες του Κεμαλισμού.

Μια καταδίκη του Κεμαλισμού δεν αποτελεί πράξη καταδίκης των Τούρκων αλλά απελευθέρωσής τους. Γι’ αυτό αν κάποιος θέλει σήμερα να μιλήσει στην Τουρκία για δημοκρατία και ελευθερία θα πρέπει να μιλήσει για τις τρείς γενοκτονίες. Όλα τα υπόλοιπα είναι φληναφήματα και λόγια υποκρισίας. Όσο για το επίσημο ελληνικό κράτος όσο αρνείται να «σηκώσει» το θέμα των γενοκτονιών, η στάση του αυτή είναι ένα ακόμη δείγμα του νεοραγιαδισμού που το διακατέχει και όχι κίνηση ένδειξης της θέλησης καλής γειτονίας.

ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΒΑΛΑ (ΒΥΖΑΝΤΙΝΉ ΧΡΙΣΤΟΥΠΟΛΙΣ)

Μια ευκαιρία

Η σημερινή ημέρα και οι επόμενες που θα ακολουθήσουν λαμπρύνονται από την παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου και γίνονται ξεχωριστές γιατί ο Πατριάρχης της Χριστιανοσύνης θα πατήσει το πόδι του στη γη που το θέλημα το Θεού ήταν να ιδρυθεί η πρώτη χριστιανική εκκλησία της Ευρώπης και να βαπτισθεί εδώ η πρώτη ευρωπαία χριστιανή, η Λυδία η Φιλιππησία. Δεν είναι λοιπόν καθόλου τυχαίο, ίσως εμάς να μας ξενίζει λόγω άγνοιας, ότι σε όλο τον κόσμο, δυτικό και ανατολικό, ο Ζυγάκτης ποταμός αποκαλείται ο Ιορδάνης ποταμός της Ευρώπης. Για ανυπολόγιστο αριθμό χριστιανών είναι ένας από τους στόχους της ζωής τους να έρθουν και να προσκυνήσουν σε αυτό το τόπο, και αυτός είναι ο λόγος που κάθε χρόνο ο χώρος δέχεται χιλιάδες επισκεπτών – προσκυνητών.

Όλα αυτά ίσως και να μας ξενίζουν όπως προαναφέραμε γιατί, ακόμη, δεν έχουμε καταλάβει που ζούμε, δεν έχουμε καταλάβει την ιστορικότητα αυτής της περιοχής και αυτής της πόλης. Και πώς να το καταλάβουμε όταν έχουμε ξεχάσει ακόμη και το όνομα της βυζαντινής Χριστούπολις; Πόσοι καβαλιώτες γνωρίζουν σήμερα έστω και την ύπαρξή της και το τι σήμαινε το όνομα που της έδωσαν. Καλά – καλά δεν ξέρουμε ούτε μέσα από ποιες πνευματικές διεργασίες και σκέψεις, οι μακρινοί μας πρόγονοι έφτασαν να δώσουν στην πόλη το όνομα του Χριστού. Αγνοούμε παντελώς μια σημαντική στιγμή και καμπή στην ιστορία της. Έχοντας αυτό το τεράστιο χάσμα στο μυαλό μας πως είναι δυνατόν να καταλάβουμε τι σημαίνει όλο αυτό και τι συμβαίνει σήμερα;

Ζούμε σε μια ναρκοθετημένη εποχή υπό την πραγματικότητα που γεννάει μια καθολική χρεωκοπία, στη χώρα και κατ’ επέκταση και στο νομό μας και στην πόλη μας. Αν δεν πιαστούμε τώρα από τις σταθερές για να πατήσουμε και να αναταχθούμε πότε θα το κάνουμε; Και η Ιστορία αυτής της πόλης και της ευρύτερης περιοχής έχει να προσφέρει…

Η επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη, πέρα από ένα ιστορικό γεγονός, πέρα από τις κοσμικότητες που αναπόφευκτα θα συνοδεύσουν τις εκδηλώσεις που θα λάβουν χώρα, είναι και ένα βαθύ πνευματικό γεγονός που μπορεί να συμβάλει στην αφύπνισή μας. Ποτέ δεν είναι αργά για μια «επανεκκίνηση» μόνο που είναι σπάνιο να έχουμε πολλές ευκαιρίες. Η λέξη ευκαιρία, προέρχεται από το ΕΥ και το ΚΑΙΡΟΣ, δηλαδή δηλώνει  τον καλό καιρό. Είναι τώρα καλός ο καιρός για να αρχίσει ένας δημόσιος διάλογος, για όσους ζούμε σε αυτή την περιοχή, για να μπορέσουμε να εξοπλιστούμε με τα απαραίτητα όπλα για την διαχείριση της κρίσης.

Γιατί να αφήσουμε αυτό τον καλό καιρό να περάσει και να φύγει; Ο σοβαρός και συνετός καλλιεργητής στον καλό καιρό γεωργεί για να μπορεί να θερίσει! Μένει να αποδείξουμε αν ανήκουμε σε αυτή την κατηγορία.

Ποιος θυμάται την Χριστούπολις;

Όλοι, λίγο πολύ, γνωρίζουμε από την τοπική Ιστορία ότι το δεύτερο όνομα που γνώρισε η πόλη που κατοικούμε, μετά το αρχαίο «Νεάπολις», ήταν αυτό της Χριστωνύμου ονοματοδοσίας που έδωσαν οι βυζαντινοί και το οποίο το έφερε για έξι συναπτούς αιώνες. Σήμερα δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία,  να μας θυμίζουν την ύπαρξη αυτής της πόλης. Η βυζαντινή Καβάλα κρατιέται μακριά από τα φώτα της «δημοσιότητας» και σε ορισμένες περιπτώσεις θα τολμούσαμε να πούμε ότι αγγίζει και τα όρια του μύθου. Αποτελεί σπάνιο γεγονός μια νέα πόλη να έχει χτιστεί επάνω σε μια παλαιότερη με τρόπο που να μην την θυμίζει τίποτε. Λες και κάποιος φρόντισε να «ξυρίσει» το έδαφος πριν αρχίσει και πάλι να χτίζει. Υπάρχουν σπαράγματα από εδώ και από εκεί, αλλά και αυτά είναι τόσο λίγα που δεν φτάνουν σε αριθμό ούτε ανάλογα ευρήματα ενός μικρού και ασήμαντος πολίσματος, εκείνης της εποχής.

Κι όμως μόνο ασήμαντη δεν ήταν η Χριστούπολις. Η αξία της είχε να κάνει τόσο με την στρατηγική της θέση – αιτία για την οποία αναφέρεται σε ιστορικές πηγές – όσο και με την κοινωνία της, η οποία συμπερασματικά φαίνεται ότι είχε ένα ιδιαίτερα ανεπτυγμένο επίπεδο, το οποίο ξεφεύγει από αυτό μιας εμπορικής κοινωνίας ενός απλού ταξιδιωτικού σταθμού – λιμανιού.

Ένα από τα πρώτα ερωτήματα που ξεπηδούν, αν κανείς έστω και λίγο ψαχουλέψει τα ελάχιστα γνωστά στοιχεία, είναι το ίδιο το όνομα. Φαίνεται ότι το γεγονός πως εδώ αποβιβάστηκε ο ενσαρκωμένος Λόγος του Θεού, δια του αποστόλου Παύλου, ήταν το κυρίαρχο γεγονός για την ονοματοδοσία της πόλης, ωστόσο ενώ το ευνόητο ήταν να τιμηθεί  με το όνομα της πόλης, ο Απόστολος των Εθνών, εκείνοι δεν έμειναν στο προφανές αλλά πήγαν ένα βήμα παραπέρα και την ονόμασαν Χριστούπολις. Φαίνεται επίσης ότι δεν έχουμε άλλο ανάλογο παράδειγμα ίδιου μεγέθους πόλη με το ίδιο όνομα εκείνη ή την κατοπινή περίοδο, αν και έχουμε το πολιτικό σύστημα έχει έντονα θεοκρατικά χαρακτηριστικά. Μπορεί να συμπεράνει κανείς ότι οι τότε κάτοικοι δεν ήθελαν απλά να σηματοδοτήσουν αλλά και να οριοθετήσουν την πόλη με το όνομα του Χριστού. Έναντι ποιόν όμως;

Πολλά μπορεί να υπογραμμίσει κανείς προκειμένου να τροφοδοτήσει ένα δημόσιο διάλογο, τόσα πολλά που ο χώρος της στήλης δεν αρκεί ούτε στο ελάχιστο,  μπορούμε όμως να συστήσουμε ανεπιφύλακτα το πόνημα του καβαλιώτη γιατρού και ερευνητή Κων/νού Βαρδάκα με τον τίτλο «ΧΡΙΣΤΟΥΠΟΛΕΩΣ ΑΝΑΣΤΗΛΩΣΗ – Η «ΧΡΙΣΤΩΝΥΜΟΣ ΠΟΛΙΣ» ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΛΑΝΗ», ως μια καλή αφετηρία για τη συζήτηση. Ωστόσο το σημερινό σημείωμα δεν γίνεται για να παρουσιάσουμε το εν λόγω βιβλίο, αλλά για να θίξουμε μια παράληψη, ενδεικτική το πώς η πόλη σήμερα αντιμετωπίζει το παρελθόν της.

Ακόμη και το 1923 όταν ήδη είχαν εγκατασταθεί οι μικρασιάτες και οι θρακιώτες πρόσφυγες στην Καβάλα, υπήρχε συνοικία της πόλης, στην χερσόνησο της Παναγίας, την οποία και ονόμαζαν Χριστούπολις. Σήμερα δεν υπάρχει τίποτε, ούτε ένα όνομα δρόμου. Ενώ υπάρχει η συνοικία της Νεάπολις, η πρώην ΔΕΠΟΣ, το όνομα Χριστούπολις, δεν υπάρχει πουθενά για να θυμίζει τους έξι αιώνες ιστορίας.

Ήταν λοιπόν μια εξαιρετική ευκαιρία με την αυριανή επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου να είχαμε με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, αλλαγή ονόματος ενός κεντρικού δρόμου της πόλης. Λυπούμαστε που κανείς δεν το σκέφτηκε καθώς θα συνδυαζόταν η επίσκεψη με ένα ακόμη γεγονός που θα έμενε στο διηνεκές. 

Νοικοκυροσύνη

Ένας απλός περίπατος θα σου δώσει εικόνες από τα χόρτα που έχουν θεριέψει  μέχρι την εγκατάλειψη που υπάρχει στο οδικό δίκτυο και στα δημόσια κτήρια. Θα μπορούσε εδώ να αντιτάξει κανείς ότι είναι θέμα έλλειψης χρημάτων οπότε εξ αντικειμένου προκύπτει αυτή η εικόνα της εγκατάλειψης. Σε ένα βαθμό είναι έτσι, μήπως όμως είναι και μια καλή δικαιολογία; Όλη αυτή η κατάσταση μας θυμίζει την νοικοκυρά που για να αποφύγει το μαγείρεμα επιλέγει καθημερινά να ταΐζει την οικογένειά της με έτοιμο φαγητό από κάποιο ταχυφαγείο. Όσο υπάρχουν χρήματα το σύστημα αποδίδει, υπάρχει ποικιλία στο φαγητό οπότε κανείς δεν παραπονιέται για την τεμπελιά της. Όταν όμως τα χρήματα μειώνονται και δεν επαρκούν για έτοιμο φαγητό καθ εκάστην, τότε αρχίζουν τα μπαίνουν ζητήματα. Ζητήματα τα οποία συνίσταται στην απουσία ενδιαφέροντος από την πλευρά της νοικοκυράς να μαγειρέψει….  Σε αυτές τις περιπτώσεις βέβαια δεν έχει κανείς την απαίτηση από τη νοικοκυρά – πολλώ δε αν είναι και εργαζόμενη – να παρασκευάσει δύσκολα φαγητά, όπως είναι ο μουσακάς ή το παστίτσιο, αλλά μια φασολάδα ή μια μακαρονάδα δεν είναι κάτι ακατόρθωτο…

Ε, λοιπόν οι δημοτικοί μας άρχοντες, - προς το παρόν να εξαιρέσουμε τους νεοεκλεγέντες οι οποίοι ένεκα Καλλικράτη ακόμη δεν έχουν καταλάβει το τι τους βρήκε- , μας δίνουν αυτή την εντύπωση, δηλαδή της νοικοκυράς που δεν ξέρει ή δεν θέλει, ούτε μια ομελέτα να φτιάξει, με το επιχείρημα ότι δεν φτάνουν τα χρήματα για έτοιμο φαγητό. Αντί λοιπόν να σηκώσουν τα μανίκια και να ετοιμάσουν , οι δημοτικοί μας άρχοντες, «φαγητό» με ό,τι βρίσκεται στο ντουλάπι, επιλέγουν το εύκολο και ανέξοδο, σταυρώνουν τα χέρια και δηλώνουν με ύψος βαρύ και ασήκωτο – του είδους δεν σηκώνω αμφιβολίες γι’ αυτό που λέω – ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα λόγω έλλειψης χρημάτων και προσωπικού….

Φέτος η Καβάλα – και όχι μόνο – κινδυνεύει να πνιγεί στα χόρτα και οι παραλίες να μείνουν ως έχουν, χωρίς καθαρισμό, τέντες, καρέκλες και τα σχετικά, είτε ελλείψει χρημάτων, είτε λόγω καθυστερήσεων στις προσλήψεις. Και καλούμαστε στωικά να δεχθούμε αυτή την κατάσταση. Μέσα σε όλα βέβαια περιμένουμε από εβδομάδα και την επίσκεψη του οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου ο οποίος ελπίζουμε να μην τρομάξει με τα χόρτα, τα οποία σχηματίζοντας ζούγκλα, κινδυνεύουν να ζώσουν την πόλη.

Τι θα θέλαμε; Να δούμε το προσεχές σαββατοκύριακο, όλα τα μέλη του δημοτικού συμβούλιου με επικεφαλής τον δήμαρχο και να τους ακολουθούν χιλιάδες πολιτών,  να βγαίνουν έξω για να καθαρίσουν την πόλη και τις ακτές και αυτό να επαναλαμβάνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα μέχρι να βρεθούν χρήματα και προσωπικό. Είναι ουτοπικό όνειρο; Μπορεί. Πώς όμως να πιστέψουμε όλους αυτούς που μας λένε ότι θέλουν να σώσουν την πόλη, όταν αδυνατούν να προσφέρουν το ελάχιστο, κι αυτό δεν είναι άλλο από  μια γενική καθαριότητα. Ας αποδείξουν πρώτα την νοικοκυροσύνη τους και μετά ας μιλήσουμε και για ποιο σύνθετα ζητήματα όπως αυτά της ανάπτυξης.